บทที่ 221 ความอัศจรรย์ในประวัติศาสตร์การแพทย์(1)
ในตอนนี้ เซียวชูหรันกังวลกับอาการบาดเจ็บของพ่อเธอมาก
ก่อหน้านี้เธอไม่คิดเลยว่า หลิวจ้งจิ่งที่เกาจวิ้นเว่ยเชิญมา จะเป็นหมอที่หลอกลวงอย่างนี้
ตอนนี้หลิวจ้งจิ่งถูกคนอื่นรู้ความจริงหมดแล้ว แล้วทั้งเมืองจินหลิง แล้วจะมีใครมาช่วยรักษากระดูกสันหลังของพ่อตนเองได้อีกนะ?
ตอนที่กำลังครุ่นคิดนั้น เย่เฉินก็พาซือเทียนฉีมาตรงหน้าเธอ แล้วแนะนำว่า “ชูหรัน ท่านนี้เป็นหมอที่มีชื่อเสียงมาก หมอซือเทียนฉี เขาสามารถรักษาอาการของพ่อคุณได้”
เซียวชูหรันและหม่าหลันได้ยินดังนั้น ก็ดีใจอย่างมาก
สองแม่ลูกไม่คิดเลยว่า สุดยอดหมอจีนอย่างซือเทียนฉี จะมาช่วยรักษาอาการของเซียวฉางควน
เซียวชูหรันก็รีบพูดว่า “ท่านซือ รบกวนฝากพ่อของฉันด้วยนะคะ!”
ซือเทียนฉีก็ยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า “นายหญิงเย่ วางใจเถอะครับ อาจารย์เย่มีพระคุณกับผมมากผมจะรักษาอย่างสุดฝีมือ”
พูดจบ เขาก็เดินไปยังเซียวฉางควนที่นอนอยู่บนเตียง แล้วหยิบยาออกมา หลังจากค่อยๆ ตัดอีกครึ่งหนึ่งออก ภายใต้สายตาของหลายคนที่รอคอย แล้วก็เอายาครึ่งเม็ดนั้นค่อยๆ ใส่ปากของเซียวฉางควนไป ทุกคนก็กลั้นหายใจรอคอย
หมอที่ดูแลอาการตั้งแต่แรก ถึงแม้จะไม่เชื่อว่าแพทย์แผนจีนจะสามารถรักษาอาการที่กระดูกสันหลังได้ แต่ก็เพราะว่าเป็นถึงซือเทียนฉีผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ทำให้เขารู้สึกลึกๆ ว่า อาจจะปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้
ส่วนพวกซ่งหวั่นถิง หวังเจิ้งกาง ฉินกาง หงห้า ทุกคนล้วนได้รับยาวิเศษณ์ของเย่เฉิน ดังนั้น พริบตาเดียวก็รู้ว่ายานี้ได้มาจากไหน พวกเขาเองก็อยากรู้ ว่ายาวิเศษณ์นี้ จะวิเศษณ์เพียงใด? หรือว่าอาการอัมพาตติดเตียงเช่นนี้ก็ยังสามารถหายได้ในพริบตา?
จากนั้น ก็เห็นร่างของเซียวฉางควนสั่นๆ ใบหน้าที่เดิมทีขาวซีด พริบตาก็เริ่มแดงด้วยเลือดฝาด ดวงตาที่ปิดสนิท ก็ค่อยๆ ลืมขึ้นมา
ตอนที่เซียวฉางควนลืมตาขึ้นมานั้น ก็รู้สึกเส้นประสาทกระตุกๆ ร้อนผ่าวไปทั้งตัว รู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก
ยาที่ทำออกมาเล่นๆ แต่กลับสามารถรักษาอาการอัมพาตติดเตียงได้ ช่างเป็นยาวิเศษณ์ที่ช่วยชีวิตได้จริงๆ !
ส่วนซือเทียนฉี ในใจก็ช็อกจนแทบจะเป็นลม!
นี่มันช่างเป็นปาฏิหาริย์ในโลกการแพทย์จริงๆ !ต่อให้เป็นคนอเมริกา ก็ไม่สามารถรักษาอัมพาตติดเตียงได้ แต่ว่า ตนเองกลับใช้ยาแค่ครึ่งเม็ด ก็สามารถรักษาจนหายได้!
พอคิดถึงจุดนี้ ภายใต้ความตื่นเต้น ก็เอายาครึ่งเม็ดที่เหลือ ค่อยๆ ใส่กระเป๋าเสื้อไป
นี่เป็นยาวิเศษณ์อีกครึ่งเม็ด ที่อาจารย์เย่ให้เป็นรางวัลกับตนเอง! จะต้องเก็บรักษาเป็นอย่างดี เงินทองก็แลกไม่ได้!
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...