ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2217
ในเวลานี้ ณ แผนกผู้ป่วยในโรงพยาบาลชุมชนจินหลิง
ในฐานะที่เป็นโรงพยาบาลทั่วไปที่ถือว่าดีที่สุดทั้งมณฑล ที่นี่ไม่ว่าจะเวลาใด ก็จะมีผู้คนเต็มไปหมด
ไม่ว่าจะเป็นแผนกไหน เตียงผู้ป่วยก็ไม่เคยได้ว่างเลย
ไม่เพียงแค่ที่นี่ที่มีผู้ป่วยพักเต็มไปหมด ยังมีอีกหลายรายที่กำลังเข้าคิวรอเตียงว่างเพื่อเข้ามารักษาอยู่ที่บ้าน
ภายในห้องผู้ป่วยพิเศษอายุรศาสตร์โรคไต มีชายผู้หนึ่งนอนสลบไสลอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีท่อระโยงระยางเสียบเต็มทั่วร่าง อายุราวๆ 50 กว่าปี
ข้างๆ เตียงผู้ป่วย มีหญิงวัยกลางคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งอยู่ หน้าตาของผู้หญิงคนนี้ มีความคล้ายคลึงกับหวังตงเสวี่ยน
ภายนอกห้องผู้ป่วยพิเศษมีอีกห้อง ซึ่งเป็นห้องรับแขกและพื้นที่พักผ่อนสำหรับญาติห้องเล็กๆ เพราะว่าเป็นห้องผู้ป่วยพิเศษที่ดีที่สุด ดังนั้นลักษณะการจัดรูปแบบภายในจึงคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรมเป็นอย่างยิ่ง
ในเวลานี้ ภายในห้องรับแขกมีชายหนุ่มและหญิงสาววัยรุ่นสองคนยืนอยู่
หญิงสาว ก็คือรองประธานของตี้เหากรุ๊ป หวังตงเสวี่ยน และผู้ที่อยู่ข้างหน้าเธอ คือชายหนุ่มผิวสีขาวผมทองจมูกโด่งปลายงุ้ม
หวังตงเสวี่ยนขมวดคิ้ว เอ่ยถามเขา “Walter นายอยากจะพูดอะไรกันแน่?”
Walter เอามือกุมหน้าอก แสร้งทำท่าทางเจ็บปวดใจ เอ่ยว่า “ตงเสวี่ยน ในสิบปีข้างหน้า ถ้าไม่ได้เธอมาครอบครอง ฉันจะต้องโดดเดี่ยวแค่ไหน ต้องเหงาแค่ไหนกันนะ...”
หวังตงเสวี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “Walter! เห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันสักครั้ง ฉันขอร้องนาย เคารพกันหน่อย!”
Walter ฉีกยิ้มขึ้น เอ่ยว่า “ขอโทษด้วยนะ คนอย่างฉันก็ชอบพูดไม่อ้อมค้อมแบบนี้แหละ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...