ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2220
ในเวลานี้ ประตูห้องข้างในมีคนผลักเปิดออกเบาๆ
หญิงวัยกลางคนเดินออกมา จากนั้นก็ถามเธอว่า “ตงเสวี่ยน Walter กลับแล้วเหรอ?”
ผู้หญิงคนนี้ ก็คือคุณแม่ของหวังตงเสวี่ยน ซุนยู่ฟาง
หวังตงเสวี่ยนรีบเช็ดน้ำตาให้แห้ง จากนั้นก็หันหลังมองไปยังผู้หญิงคนนั้น พยักหน้าและเอ่ยว่า “ใช่ค่ะคุณแม่ เขากลับไปแล้ว”
พูดจบ เธอก็รีบเอ่ยถามทันที “แม่คะ คุณพ่อเป็นยังไงบ้าง?”
ซุนยู่ฟางถอนหายใจ “เป็นเหมือนเดิม ยังไม่ฟื้น”
ขณะที่พูดอยู่ เธอเห็นว่าหวังตงเสวี่ยนเพิ่งจะร้องไห้ไป จึงรีบเดินมาข้างหน้า สอบถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ตงเสวี่ยน ทำไมถึงร้องไห้? เจ้าคนชื่อ Walter พูดอะไรกับลูกบ้าง? เขาบอกว่าหาไตบริจาคให้พ่อลูกแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาบอกว่าอะไรอีก?”
หวังตงเสวี่ยนถอนหายใจเฮือก เอ่ยเสียงเบา “ไตบริจาคหาเจอแล้วค่ะ แต่ความต้องการของเขาคือให้หนูไปทำงานให้เขา ขณะเดียวกันก็เป็นคนรักของเขาด้วย...”
“อะไรนะ?!” ซุนยู่ฟางเบิกตากว้างขึ้นทันที เอ่ยว่า “คน...คนนี้ไม่ใช่เพื่อนเก่าลูกหรอกเหรอ? ทำไมเขาถึงหน้าไม่อายได้ขนาดนี้?!”
หวังตงเสวี่ยนเอ่ย ด้วยความเอือมระอาสุดซึ้ง “หนูก็คิดไม่ถึงเหมือนกันค่ะ หลังจากเรียนจบมาหลายปี เขาก็กลายเป็นคนแบบนี้ไปแล้ว”
ซุนยู่ฟางรีบเอ่ยขึ้น “เราให้เงินเขามากขึ้นไม่ได้เหรอ? ถ้าไตบริจาคสองล้าน เราก็ให้เขาสี่ล้านหรือหกล้านก็ได้ ขอแค่เขาสามารถช่วยหาไตบริจาคให้ได้ รับประกันว่าพ่อของลูกจะได้รับการปลูกถ่ายทันท่วงที ต่อให้เราต้องทุ่มด้วยทุกอย่างที่เรามี ก็เต็มใจ!”
ซุนยู่ฟางพยักหน้าเบาๆ เธอร่ำไห้จนไร้เสียงร้อง
หวังตงเสวี่ยนเอ่ยเสียงเบาขึ้น “แม่คะ คุณแม่เฝ้าคุณพ่ออยู่ที่นี่ก่อนสักครู่นะคะ เดียวหนูออกไปสูดอากาศสักหน่อย”
“อืม ลูกไปเถอะ...”
หวังตงเสวี่ยนเดินออกจากห้องผู้ป่วย มุ่งไปยังสวนด้านล่างตึกของแผนกผู้ป่วยในทันที
บัดนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว อากาศค่อนข้างหนาวเหน็บ ภายในสวนก็ไร้ซึ่งผู้คน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...