ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2243
เมื่อได้ยินว่าอิโตะ นานาโกะอยากเป็นเพื่อนกับตน ฉินเอ้าเสวี่ยนก็ดีใจอย่างสุดขีด
เธอกล่าวอย่างแอบตื่นเต้นว่า “พี่หวั่นถิงคะ พี่พูดจริงเหรอ?”
ซ่งหวั่นถิงกล่าวอย่างหัวเราะงุงิ “จริงแท้แน่นอนจ่ะ ฉันจะหลอกแกทำไม?”
ฉินเอ้าเสวี่ยนอดที่จะอุทานไม่ได้ว่า “ความจริงหนูก็อยากจะเป็นเพื่อนกับเธอนะคะ เมื่อก่อนหนูเลื่อมใสเธอมาก และถึงแม้ว่าหนูจะพบปะกับเธอไม่มาก แต่ก็รับรู้ได้ ว่าเธอต้องเป็นคนที่ดีมาก และNiceมากแน่ๆ ”
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเบาๆ กล่าวอย่างเห็นด้วยว่า “นานาโกะเป็นเด็กสาวที่ดีมาก เป็นมิตรมาก และถ่อมตัวคนหนึ่งจริงๆ ”
เอ้าเสวี่ยนกล่าวอย่างรู้สึกผิดไม่มากก็น้อยว่า “ความจริงฝีมือของเธอ เดิมทีก็เก่งกว่าหนูอยู่มาก ที่แพ้ให้กับหนู ก็เป็นเพราะหนูใช้ยาที่อาจารย์เย่ให้หนู คิดๆก็รู้สึกละอายมากจริงๆ...”
ซ่งหวั่นถิงยิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่เป็นไรจ่ะ ยาที่อาจารย์เย่ให้ เป็นโอกาสของแกล้วนๆ ไม่มีอะไรต้องละอายใจทั้งนั้น”
ขณะนี้เย่เฉินก็เอ่ยปากว่า “เอ้าเสวี่ยน พี่หวั่นถิงของคุณพูดถูกแล้ว ทุกๆคนล้วนมีโอกาสของตัวเอง โอกาสเหล่านี้เค้าไม่มีทางบอกคุณหรอก เช่นอิโตะ นานาโกะ คุณก็ไม่รู้ว่าเธอได้เรียนรู้เทคนิคการต่อสู้กับนินจาขั้นสูงของญี่ปุ่นมาหรือไม่ ดังนั้นเรื่องแบบนี้ มีอะไรต้องละอายใจเหรอ?”
ฉินเอ้าเสวี่ยนพยักหน้าเบาๆ ดังนั้นจึงได้กล่าวอย่างจริงจังว่า “อาจารย์เย่ เอ้าเสวี่ยนเข้าใจแล้วค่ะ...”
ขณะนี้ คนรับใช้เข้ามารายงาน หลี่ไท่หลายเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ได้มาถึงแล้ว
…
ขณะนี้ หวังตงเสวี่ยนกำลังอยู่เป็นเพื่อนแม่ในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลชุมชนจินหลิง
เมื่อเห็นแม่ทานข้าวแล้ว พยาบาลก็ให้สารละลายธาตุอาหารแก่พ่อแล้ว หวังตงเสวี่ยนถอนหายใจเบาๆ พูดกับแม่ว่า “แม่คะ ตอนกลางคืนหนูมีนัดทานข้าว เถ้าแก่ของหนูเป็นพ่องาน ดังนั้นหนูต้องไปสักหน่อย แต่หนูจะกลับมาโดยเร็วค่ะ”
แม่ซุนยู่ฟางรีบกล่าวว่า “ตงเสวี่ยน หลายวันมานี้แกทรมานมามากแล้ว ในเมื่อมีงานเลี้ยงก็ทานให้เยอะๆ พูดคุยกับเถ้าแก่เพื่อนร่วมงาน ผ่อนคลายอารมณ์ ไม่ต้องรีบกลับมา แม่กลัวแกจะตึงเครียด”
หวังตงเสวี่ยนยิ้มอ่อนๆ แล้วกล่าว “แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ หนูปรับตัวเองได้ค่ะ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...