ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2246
ซุนเหวินปินพยักหน้าอย่างจริงจังมาก กล่าว “คุณหวังครับ คุณพอจะช่วยพวกเรานึกย้อนกลับไปได้มั้ยครับ ปกติพ่อของคุณมีศัตรูอะไรมั้ยครับ? หรือเคยมีการขัดผลประโยชน์กับใครมั้ยครับ?”
หวังตงเสวี่ยนส่ายหน้ากล่าว “พ่อของฉันสอนหนังสือให้ความรู้อย่างรอบคอบมาโดยตลอด ไม่แก่งแย่งชิงดีกันในอาชีพ แล้วยังชอบช่วยเหลือคนมาก ไม่เคยบาดหมางกับใครมาก่อนเลยค่ะ”
ซุนเหวินปินถามอีกว่า “งั้นช่วงนี้พ่อของคุณมีทานอาหารแปลกๆอะไรบ้างมั้ยครับ หรือแตะต้องอะไรที่ค่อนข้างแปลกประหลาด?”
หวังตงเสวี่ยนส่ายหน้าต่อ “เหมือนจะไม่มีจริงๆนะคะ ก่อนที่เขาจะอาการกำเริบก็ปกติดี…”
ซุนเหวินปินถามต่อ “ปกติคุณใช้ชีวิตอยู่กับพ่อของคุณมั้ยครับ?”
หวังตงเสวี่ยนพยักหน้า “อยู่ด้วยกันค่ะ”
ซุนเหวินปินถามต่อว่า “งั้นนอกจากคุณและพ่อของคุณ ยังมีใครใช้ชีวิตร่วมกันกับพวกคุณอีกครับ?”
หวังตงเสวี่ยนกล่าว “แล้วก็แม่ของฉันค่ะ เราอยู่กันสามคน”
“ครับ” ซุนเหวินปินพยักหน้า เงียบไปสักพักได้ถามต่อว่า “ที่บ้านมีแม่บ้านหรือแม่บ้านรายชั่วโมงมั้ยครับ?”
ซุนเหวินปินอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ “พูดแบบนี้ก็ค่อนข้างน่าแปลกใจจริงๆแล้วล่ะครับ จากผลการตรวจสอบ ในร่างกายของพ่อคุณมีHgCI2ปริมาณมาก สสารที่เป็นพิษแบบนี้ผ่านทางจมูกเข้าสู่ร่างกายได้ และสามารถผ่านทางผิวหนังเข้าสู่ร่างกายได้
“แต่ผู้เชี่ยวชาญของเราสันนิษฐานว่า สารพิษที่มากขนาดนี้ ถ้าใช้แค่ผิวหนัง บางทีต้องใช้เวลานานมาก ดังนั้นความเป็นไปได้มากที่สุดคือผ่านการสูดดมทางจมูก เป็นไปได้ว่าจะเป็นทางปากมากที่สุด
“แต่ จากดูจากเหตุการณ์ที่คุณพูดมา พ่อของคุณไม่น่าจะโดนสารพิษจากอาหารและเครื่องดื่มจากทางบ้าน แต่เขาก็ไม่ได้ออกไปทานอาหารหรืองานเลี้ยง…”
“งั้น อยากให้แน่ชัดว่าเขาโดนวางยาที่ไหนกันแน่ อาจจะค่อนข้างยากแล้วล่ะครับ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...