ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2248

และตนในฐานะที่เป็นเถ้าแก่ของเธอ ถ้าตนโทรหาเธอ ก็ต้องสร้างแรงกดดันให้เธออย่างแน่นอน เกิดกระทบธุระสำคัญของเธอจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงพูดกับฉินกางว่า “ไม่เป็นไรครับ พวกเราเริ่มกันไปก่อนเลยครับ”

ยังไง สำหรับเย่เฉินแล้ว การจัดงานเลี้ยงวันนี้เป็นเรื่องรอง การให้ของขวัญทุกคนคนล่ะหนึ่งชิ้น จึงจะเป็นเรื่องสำคัญ

ถ้าคืนนี้หวังตงเสวี่ยนมาไม่ได้ ตนก็ไม่จำเป็นต้องเร่งรัดเธอ รอให้มีโอกาสค่อยเอายาให้เธอก็ได้

เมื่อฉินกางได้ยินดังนี้ จึงรีบพูดกับทุกคนว่า “มาๆๆ เชิญทุกท่านมาที่ห้องอาหารครับ งานเลี้ยงคืนนี้ของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับ”

จากนั้นทุกคนก็ตามฉินกางมาที่ห้องอาหาร พ่อครัวของตระกูลฉินกำลังวางออเดิฟเย็นสิบหกอย่าง บนโต๊ะที่ใหญ่โต

คุณท่านซ่งยิ้มพลางกล่าว “ประธานฉินครับ แค่ออเดิฟเย็นก็ปาเข้าไปสิบหกอย่างแล้ว นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไปหน่อยมั้ยครับ?”

ฉินกางกล่าวอย่างรีบร้อนว่า “ไม่หรอกครับท่านซ่ง ทุกคนล้วนเป็นแขกวีไอพีของผม แล้ววันนี้เจ้าภาพจริงๆก็ไม่ใช่ผม แต่เป็นอาจารย์เย่ งานเลี้ยงต้องจัดขนาดใหญ่สุดสิครับ”

คุณท่านซ่งพยักหน้า ยิ้มพลางกล่าว “งั้นก็ขอบคุณการต้อนรับขับสู้ของประธานฉินและอาจารย์เย่นะครับ!”

เย่เฉินยิ้มแล้วกล่าว “ท่านซ่งไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอกครับ รีบนั่งเถอะๆ!”

ทุกคนต่างพากันนั่งลง ฉินกางได้หาคนถือเหล้าเหมาถายที่สะสมไว้มาหลายขวด

หลังจากที่รินให้กับทุกคนแล้ว เย่เฉินยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้น กล่าวอย่างจริงจังมากว่า “ขอบคุณทุกท่านที่มาในวันนี้ และต้องยิ่งขอบคุณประธานฉินที่ช่วยจัดการทุกอย่างให้ครับ ผมขอดื่มให้กับทุกคน!”

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนี้แล้ว ต่างพากันยืนและยกแก้วเหล้าขึ้น ท่านซือเทียนฉีรีบกล่าวว่า “อาจารย์เย่ครับ! ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ ไม่มีใครที่ไม่ได้รับพระคุณจากท่าน ท่านจะเกรงใจกับเรา ขนาดนี้ทำไมกันครับ”

เพราะเพียงแค่ได้ยาช่วยหัวใจหนึ่งเม็ด ก็สามารถรักษาอาการของพ่อเธอให้หายขาดได้โดยสิ้นเชิง

เย่เฉินปลีกตัวออกมาชั่วคราว เอายาที่เตรียมไว้แล้วของตัวเองออกจากรถ เม็ดนั้นที่เตรียมไว้ให้หวังตงเสวี่ยน เขาใส่ไว้ในกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว

จากนั้น เขาถือยาบางส่วนกลับมาที่โต๊ะ เอากล่องที่ใส่ยาออกมาทีล่ะกล่อง ตั้งใจพูดว่า “ทุกท่านครับ นี่คือยาช่วยหัวใจบางส่วนที่ผมให้ประธานฉินเตรียมวัตถุดิบเพื่อกลั่นในช่วงนี้ ยาตัวนี้ไม่กล้าพูดว่าอายุวัฒนะ แต่อย่างน้อยก็รักษาได้หลายโรค และสามารถรักษาแผลฉกรรจ์ได้ หวังว่าทุกท่านจะเก็บไว้อย่างดี แล้วค่อยหยิบออกมาใช้ในช่วงเวลาสำคัญ”

ทุกคนมองเย่เฉินเอายาออกมา แต่ล่ะคนทั้งดีใจ ทั้งซาบซึ้ง

ขณะนี้หงห้าไม่พูดไม่จา ยืนขึ้นอ้อมเก้าอี้ คุกเข่าทั้งสองอย่างภักดี กล่าวอย่างตื้นตันว่า “หงห้า ขอบคุณสำหรับยาที่อาจารย์เย่ให้มาครับ!”

ทุกคนเห็นดังนี้ ก็ไม่ต่างกัน ทุกคนต่างยืนขึ้นคุกเข่าด้านหน้าเย่เฉิน กล่าวอย่างพร้อมเพรียงว่า “ขอบคุณสำหรับยาที่อาจารย์เย่ให้มา!”