ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2249
สำหรับเย่เฉินแล้ว ยาช่วยหัวใจก็แค่สิ่งที่ธรรมดา ไม่มีค่าอะไร
แต่ สำหรับคนอื่น ไม่กล้าพูดว่าสิ่งนี้สามารถยืนอายุได้ แต่อย่างน้อยในช่วงสำคัญที่สุด มีฤทธิ์ในการรักษาชีวิต
มีมัน อยู่ในช่วงสำคัญเท่ากับมีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง
ซ่งหวั่นถิงเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด
ถ้าไม่ใช่เพราะมียาที่ติดตัวเม็ดหนึ่ง นาทีนั้นที่เธออยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ก็เหมือนกับคนอื่น วิญญาณแตกสลายที่แดนไกลไปแล้ว ดังนั้น ก้นลึกในใจของทุกคน ล้วนตื่นเต้นถึงขีดสุด
เย่เฉินแบ่งยาเป็นคนๆไป จากนั้นพูดกับทุกคนว่า “ทุกท่านเก็บยาไว้ให้ดีนะครับ เราทานข้าวกันต่อ”
ทุกคนจึงได้เอากล่องไม้ที่ใส่ยาไว้ในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง ยืนขึ้นกลับไปที่นั่ง
มื้ออาหารดำเนินต่อ ดื่มด่ำกับความสุข
จนกระทั่งกลางคืนสามทุ่ม งานเลี้ยงสิ้นสุดลง หวังตงเสวี่ยนยังคงไม่ติดต่อหาเย่เฉินอยู่ดี
หลังจากที่เย่เฉินใช้ปราณทิพย์สลายแอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายจนหมด จึงได้ขับรถออกจากคฤหาสน์ของบ้านฉินกาง จากนั้นหยิบมือถือขึ้นมา เตรียมจะโทรหาหวังตงเสวี่ยน ถามเธอว่าเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า
และขณะนี้ หวังตงเสวี่ยนกำลังอยู่ในบ้าน รอผลของเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาชญากรรมฝั่งตำรวจอย่างร้อนรน
ที่บ้านมีเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาชญากรรมมืออาชีพไปๆมาๆหลายสิบคน ดำเนินการตรวจสอบอย่างรอบด้านทั้งหลัง แต่ตอนนี้ยังไงหาที่มาของสารพิษไม่พบว่าอยู่ไหน
ในขณะเดียวกันนี้เอง จู่ๆมือถือที่อยู่ในกระเป๋าของหวังตงเสวี่ยนก็ดังขึ้น
เธอตกใจกับเสียงเตือนมือถือ รีบหยิบมือถือออกมา พบว่าเป็นสายจากเย่เฉิน จึงเพิ่งจะนึกออก ว่าตัวเองตกลงกับเย่เฉินไว้ ว่าคืนนี้จะไปงานเลี้ยงอาหารค่ำที่เขาจัดขึ้น
“แต่ ค่าของยาอายุวัฒนะ ช่างสูงเสียเหลือเกิน”
“หนึ่งเม็ดนิดๆหน่อยๆก็ขายเป็นสองพันล้านหยวน แล้วฉันจะมีปัญหาซื้อได้ไง?”
“ในเมื่อฉันไม่มีปัญญาซื้อ หรือฉันต้องไปขอคุณชายสักเม็ดมั้ย?”
“แล้วฉันมีดีอะไรที่จะไปเอ่ยปากขอได้ล่ะ?”
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ในใจของเธอห่อเหี่ยว ปากแข็งพูดไปว่า “ขอบคุณความหวังดีของคุณชายนะคะ ฉันจัดการเองได้ค่ะ ไม่ได้ไปเข้าร่วมงานเลี้ยงของคุณ ขอโทษจริงๆนะคะ...”
เย่เฉินกล่าวว่า “งานเลี้ยงช่างมัน คุณทำธุระที่บ้านก่อน ไว้วันหลังเราค่อยนัดกันงานเลี้ยงหน้าก็ได้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...