ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2261
ตอนที่Walterกำลังร้อนรนยิ่งอยู่นั้น มือถือเขาก็มีข้อความหนึ่งจากวีแชทเด้งขึ้นพอดี
คนที่ส่งวีแชทมา ใช้ชื่อภาษาจีนว่าอาโซ่ง
จากในกล่องแจ้งเตือนที่อาโซ่งส่งมามองเห็นเพียงภาพใบหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เย่เฉินจึงเปิดข้อความของอาโซ่งทันที
พอเห็นแล้วก็ไม่ร้อนใจ ภาพที่อาโซ่งส่งมา ถึงกับเป็นศพน้ำลายฟูมปากศพหนึ่ง!
เวลานี้ ศพกำลังนอนเอียงอยู่บนเบาะรถภายในรถคันหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าท่าทางดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง มองแวบเดียวก็รู้ว่าพิษกำเริบตาย
ตอนที่เย่เฉินกำลังแปลกใจอยู่นั้น อาโซ่งก็ส่งมาอีกหนึ่งข้อความ ในนั้นใช้ภาษาอังกฤษเขียนมาประโยคหนึ่ง มีใจความว่า “บอส กำจัดคนเรียบร้อยแล้ว ดึกหน่อยผมจะเอาเขาถ่วงลงแม่น้ำ คุณวางใจได้เลย เบาะแสนี้จะไม่สาวมาถึงคุณแน่นอน!”
เย่เฉินรีบเลื่อนขึ้นไปดูบันทึกสนทนาของอาโซ่งกับWalterผู้นี้
บทสนทนาของคนทั้งสองไม่ได้โต้ตอบกันยาวเหยียดนัก ส่วนใหญ่เป็นประโยคสั้นๆ เช่น “เรียบร้อยแล้ว” “ใกล้ถึงแล้ว” “รีบมาที่นี่” “ทำได้ดี”
ดูเหมือนว่าปกติทั้งสองคนจะไม่ได้ใช้วีแชทในการสนทนากันเท่าไหร่นัก
แต่เย่เฉินก็ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าในบันทึกการสนทนากันของคนทั้งสอง ถึงกับมีคำสี่คำที่Walterใช้ภาษาจีนส่งให้อาโซ่ง : สองเมอร์คิวริกคลอไรด์
อีกทั้งต่อจากนั้นที่ด้านล่างข้อความWalterก็ใช้ภาษาอังกฤษส่งอีกหนึ่งข้อความ “อย่าลืมคำคำนี้ ห้ามทำพลาดเป็นอันขาด!”
พอเห็นคำคำนี้ รูม่านตาของเย่เฉินก็หดเล็กลงทันที!
วีแชทนี่ของอาโซ่ง ส่งเข้ามาหลังจากที่เย่เฉินนำมือถือของเขาไป ดังนั้นเวลานี้เขาจึงเพิ่งจะเห็นรูปภาพใบนั้นเป็นครั้งแรก
เขามองแวบเดียวก็จำศพร่างนั้นที่อยู่ในภาพได้ ก็คือลูกน้องที่ปลอมตัวเป็นพนักงานส่งของที่ไปส่งของที่บ้านหวังตงเสวี่ยนในตอนนั้น!”
ดูเหมือนอาโซ่งผู้นี้จะทำตามคำสั่งของตนได้อย่างรวดเร็ว โดยหลอกลูกน้องผู้นี้ออกมาให้ถูกพิษตายอยู่ในรถ...
ชั่วขณะนี้ รูขุมขนทั่วตัวเขาก็หลั่งเหงื่อเย็นออกมาในพริบตา ภายในใจตระหนกอย่างยิ่งยวดแล้ว
เมื่อครู่เขากังวลว่าเรื่องที่ตนวางยาพิษบิดาของหวังตงเสวี่ยนจะถูกเปิดโปง แต่จะว่าไป ต่อให้ถูกเปิดโปง อย่างน้อยบิดาของหวังตงเสวี่ยนก็ยังไม่ตาย ถึงศาลตุลาการของหัวเซี่ยตัดสินโทษตน มากน้อยก็ยังเป็นโทษสถานเบาอยู่บ้าง
แต่ลูกน้องคนนี้ตายแล้ว!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...