ดังนั้น เย่เฉินจึงคาดเดาว่าการตายของบิดามารดา อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลรอธส์ไชลด์
และเพราะเหตุนี้ พอเขาได้ยินว่าWalterถึงกับมีความเกี่ยวดองกับตระกูลรอธส์ไชลด์อยู่บ้าง ในใจเขาก็ทอดถอนใจอย่างห้ามไม่อยู่ “คิดไม่ถึงเลยว่าความเชื่อมโยมครั้งแรกของฉันกับตระกูลรอธส์ไชลด์จะมาถึงเร็วขนาดนี้”
ด้วยเหตุนี้เย่เฉินจึงถามเฉินจื๋อข่ายด้วยความแปลกใจว่า “ตระกูลHorowitzกับตระกูลรอธส์ไชลด์ เกี่ยวดองเป็นญาติกันทางไหน?”
เฉินจื๋อข่ายอธิบายว่า “มากสุดก็นับว่าเป็นญาติห่างๆ กันล่ะมั้ง...อย่างไรตระกูลรอธส์ไชลด์ก็เติบโตมาได้ตั้งหลายปีขนาดนี้ เพียงคนที่ใช้นามสกุลรอธส์ไชลด์เหมือนกับพวกเขา ก็ทีเป็นหมื่นคนแล้ว นอกจากนี้ ญาติที่ใช้นามสกุลอื่นก็มีจำนวนมากไม่แพ้กัน”
“เท่ากับว่าย่าของWalter เป็นคนตระกูลรอธส์ไชลด์ แต่สายเลือดของย่าเขา เมื่ออยู่ในตระกูลรอธส์ไชลด์ ไม่นับเป็นคนสำคัญอะไร อย่างมากสุดก็เทียบได้กับเป็นองค์หญิงคนหนึ่งในสมัยราชวงศ์ชิง อีกทั้งยังเป็นองค์หญิงแบบที่ไม่ได้รับความสำคัญอย่างมากในเหล่าเชื้อพระวงศ์อีกด้วย”
เย่เฉินยิ้มน้อยๆ “ฉันเข้าใจแล้ว...”
ชื่อเสียงของรอธส์ไชลด์ ทั่วทั้งโลกแทบไม่มีใครไม่รู้จัก
เหมือนอย่างตระกูลชนชั้นสูงที่มีประวัติศาสตร์หลายร้อยปี จำนวนสมาชิกของเขา ไม่ด้อยไปกว่าเหล่าพระญาติเชื้อพระวงศ์และลูกหลานแปดกองธงในสมัยราชวงศ์ชิงเลย
ภายในตระกูลเช่นนี้ จะต้องมีตระกูลสาขามากมายเป็นพิเศษ อีกทั้งระหว่างสาขาเหล่านี้ ก็มีความสำคัญหลักรองชัดเจน
เหมือนอย่างตระกูลเย่
สายเลือดของคุณท่านใหญ่เย่ เย่โจงฉวนนี้ เป็นสาขาหลักเพียงสาขาเดียวของทั้งตระกูลเย่ และเป็นสายเลือดหนึ่งที่สำคัญที่สุดของตระกูลเย่
สำหรับสาขาที่มีเกลื่อนกลาดทั่วประเทศ ล้วนเป็นสาขารองทั้งหมดไม่มีข้อยกเว้น
บางสาขารองเป็นญาติพี่น้องของเย่โจงฉวน ความสัมพันธ์เช่นนี้ยังใกล้ชิดกันอยู่บ้างเล็กน้อย
แต่มีบางสาขารอง เกี่ยวพันกันทางสายเลือดกับเย่โจงฉวนถึงขั้นที่ว่าเกินกว่าญาติห่างๆ ย่อมไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเย่โจงฉวนลึกซึ้งนัก
สาขารองที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กันเช่นนี้ แม้ว่าจะใช้แซ่เย่ แต่สำหรับตระกูลเย่แล้วพูดได้ว่ามีตัวตนอยู่น้อยนิดเกินไป
เย่เฉินกล่าวอีกว่า “อ้อ จริงสิ หงห้า เตรียมกรงสุนัขที่เล็กหน่อยเพิ่มอีกหนึ่งกรง ฉันจะให้เขาใช้”
หงห้ารับคำทันที พูดโพล่งออกมาว่า “คุณชายวางใจ หงห้าจะจัดการให้เรียบร้อย!”
เย่เฉินกล่าวต่อว่า “จริงสิ เหล่าเฉิน ฉันยังมีอีกเรื่องต้องการให้นายไปทำ”
เฉินจื๋อข่ายรีบกล่าวว่า “คุณชายสั่งมาได้เลยครับ”
เย่เฉินกับชับว่า “นายเตรียมเครื่องฟอกไตให้ฉันเครื่องหนึ่ง แล้วนำทั้งหมดส่งไปที่สถานฝึกสุนัขของหงห้า นอกจากนี้นายมีหมอด้านไตที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือหรือไม่ ถ้ามีล่ะก็ ส่งมาที่นี่ให้ฉันคนหนึ่ง”
“เครื่องฟอกไต?” เฉินจื๋อข่ายรีบร้อนซักถาม “คุณชาย ในลูกน้องของWalterคนนั้น มีคนเป็นโรคไตเหรอครับ?”
เย่เฉินมองWalterแวบหนึ่ง ยิ้มเย็นกล่าวว่า “ตอนนี้ยังไม่มี แต่อีกไม่นานก็มีแล้ว!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...