ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2265
“อีกไม่นานก็มีแล้ว?!”
Walterที่อยู่ด้านข้าง พร่ำรำพันเสียงค่อยอย่างตกตะลึงพรึงเพริดออกมาประโยคหนึ่ง...
ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ลอบพิจารณาด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง “อะไรที่เรียกว่าอีกไม่นานก็มีแล้วกัน? คนแซ่เย่ผู้นี้ พูดจาได้พิลึกพิลั่นเหลือเกิน...ฉันเกลียดสิ่งนี้ของคนหัวเซี่ยที่สุด ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ชอบพูดจาสับสนมึนงง คลุมเครือไม่ชัดเจน...”
ขณะที่เขายังไม่เข้าใจว่าเย่เฉินต้องการจะสื่ออะไรกันแน่อยู่นั้น
เย่เฉินก็พูดกับเฉินจื๋อข่ายอีกว่า “แล้วก็ เหล่าเฉินคิดวิธีทำสองเมอร์คิวริกคลอไรด์มาให้ฉันหน่อย ฉันต้องการใช้”
พอเย่เฉินพูดคำนี้ออกมา Walterพลันราวกับถูกสายฟ้าฟาด!
“หา?” ! คนแซ่เย่ต้องการสองเมอร์คิวริกคลอไรด์ไปทำอะไร?!”
“แล้วก็ เขาให้คนเตรียมเครื่องฟอกไตไปทำอะไร?!”
“แล้วก็! เมื่อกี้เขาให้คนเตรียมเครื่องฟอกไต ยังพูดอะไรนะว่าอีกไม่นานก็มีแล้ว อีกไม่นานก็มีแล้วอะไรกัน? มีอะไร?”
“ตอนนี้เขายังให้คนเตรียมสองเมอร์คิวริกคลอไรด์อีก นี่...นี่คงไม่ใช่คิดจะให้ฉันกินหรอกนะ?!”
คิดมาถึงตรงนี้ Walterก็รู้สึกว่าทั่วทั้งตัวจวนจะพังทลายลง
เขาคลานเข่ากับพื้นไปหยุดตรงหน้าเย่เฉิน ร้องไห้พูดว่า “อาจารย์เย่ ขอร้องคุณล่ะ อย่าล้อฉันเล่นเลย ร้อยล้านดอลลาร์หากคุณไม่พอใจล่ะก็ ผมสามารถเพิ่มให้คุณได้อีกร้อยล้าน ขอร้องได้โปรดเมตตา ปล่อยผมไปเถอะ...”
เย่เฉินโบกมือ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “Walter หัวเซี่ยของเรามีคำโบราณประโยคหนึ่งกล่าวไว้ว่า หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง!”
“แต่ฉันน่ะ อย่างไรก็ยังคงเป็นปัญญาชน วิธีทำเรื่องต่างๆ ของปัญญาชนอย่างเรา ก็คือในเมื่อสนใจที่จะเข่นฆ่า ก็ต้องสนใจที่จะปกปิดด้วย ฉันไม่เพียงรักษาให้แกฟรี ยังให้ที่อยู่ที่กินกับแก ที่สำคัญที่สุดคืออย่างน้อยฉันก็รับรองได้ว่าสิบปีแกก็ยังไม่ตาย!”
Walterฟังจบ ความรู้สึกและสติปัญญาของเจ้าตัวก็พังทลายลงโดยสมบูรณ์!
เขาเป็นลูกคุณหนูมายี่สิบกว่าปี แม้จะเคยทำร้ายคนมาไม่น้อย แต่ตัวเขาเองกลับไม่เคยได้ลิ้มรสชาติความลำบากใดๆ มาก่อน
เวลานี้เย่เฉินตัดสินอนาคตของเขาแล้ว อนาคตของเขาก็คือต้องนอนอยู่ในกรงสุนัขที่มืดมิดไร้แสงตะวัน อาศัยการฟอกไตในการเอาชีวิตรอด
การลงโทษแบบนี้ สำหรับเขาแล้ว ช่างน่ากลัวกว่าคุกเสียอีก...
เขาฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะถึงกับมีมุมที่โหดเหี้ยมเช่นนี้อยู่
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...