ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2267

คนของเฉินจื๋อข่ายและหงห้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ใช้เวลาไม่กี่สิบนาที ลูกน้องทั้งหมดของWalterที่อยู่ในจินหลิง รวมถึงอาโซ่งที่เตรียมจะทิ้งศพคนนั้น ก็ถูกคนที่พวกเขาสองคนส่งออกไปควบคุมตัวไว้ได้ทั้งหมด

ทางโรงพยาบาลชุมชนของจินหลิง เฉินจื๋อข่ายรุดมาด้วยตนเอง

คนของเขาพร้อมด้วยปืน ล้อมรถสองคันของลูกน้องWalterไว้ ปากกระบอกปืนเล็งไปที่คนห้าคนนั้น คนทั้งห้าจึงรีบวางอาวุธ ยอมจำนนแต่โดยดี

ต่อมา คนทั้งห้านี้ก็ถูกพาเข้าไปในรถตู้ที่ผ่านการดัดแปลงมาแล้วคันหนึ่ง

ซึ่งรถโรลส์-รอยซ์และรถบูอิกของพวกเขา ก็ถูกลูกน้องของหงห้าขับออกไป

รถสองคันนี้ คืนนี้จะส่งไปยังโรงงานรีไซเคิลรถยนต์แห่งหนึ่งของหงห้า จากนั้นจะถูกรื้อออก บีบอัดจนกลายเป็นเศษเหล็กกองหนึ่ง แล้วโยนเข้าไปในเตาหลอมเหล็ก

ซึ่งเท่ากับว่าเมื่อผ่านคืนนี้ไป เทพเซียนตนไหนก็ไม่อาจหาที่อยู่ของรถสองคันนี้เจอ

ทันทีหลังจากนั้น เฉินจื๋อข่ายก็โทรหาเย่เฉิน พูดอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายครับ คนทั้งห้าที่ใต้ตึกโรงพยาบาลควบคุมตัวไว้ได้หมดแล้ว คุณอยู่ที่ไหนครับ? ผมจะพาคนไปที่นั่น พาไปพร้อมกับWalterคนนั้น!”

เย่เฉินจึงกล่าวว่า “นายมาที่ห้องพิเศษหมายเลขหนึ่งที่แผนกผู้ป่วยไตได้เลย”

“ได้ครับ คุณชาย!”

Walterที่ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีกมาตลอด ได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ของเย่เฉินกับเฉินจื๋อข่าย เจ้าตัวก็น้ำตานองหน้าแล้ว

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าตนจะมีจุดจบที่น่าเวทนาเช่นนี้

เดิมนึกว่าตนจะเป็นมังกรแกร่งข้ามแม่น้ำ ว่ายอย่างสุขสำราญตามอำเภอใจในสถานที่เล็กๆ อย่างจินหลิง ดังนั้นย่อมไม่เห็นหวังตงเสวี่ยนอยู่ในสายตา คิดเพียงอาศัยโอกาสเก็บเธอไว้เป็นของเล่น จากนั้นค่อยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากตัวเธอ

เหตุผลที่มาเยี่ยมเยียนเฉินจื๋อข่าย ก็เป็นเพราะเขารู้ว่าเฉินจื๋อข่ายเป็นตัวแทนของตระกูลเย่อยู่ที่จินหลิง เขาเป็นคนมีภูมิหลังแข็งแกร่งที่สุดในจินหลิงเลยก็ว่าได้ ตนเพิ่งจะมาถึงเป็นครั้งแรก ย่อมต้องแวะเวียนไปหาเพื่อให้คุ้นหน้าค่าตา

ทว่าครั้งนั้นคนทั้งสองก็เพียงพบกันแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว

ในความจำของWalter เฉินจื๋อข่ายเป็นตัวแทนของยอดเขาที่มีแรงสั่นสะเทือนจินหลิงได้ แต่เขาฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่าเฉินจื๋อข่ายจะถึงกับปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เฉินจื๋อข่ายมองWalter ยิ้มพลางนิ่งคิด แล้วเอ่ยปากกล่าวว่า “Walter คราวก่อนตอนที่คุณเจอผม ไม่ใช่บอกว่าชื่นชมตระกูลเย่มานานแล้วหรอกหรือ? คุณเย่ เย่เฉินที่อยู่ตรงหน้าคุณท่านนี้ ก็คือคุณชายตระกูลเย่ไงล่ะ!”

“อะไรนะ?” Walterรู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกรถไฟบรรทุกของหนักเหยียบจนแหลกละเอียด!

“ฉันถึงกับยั่วโมโหคุณชายตระกูลเย่โดยไม่ได้ตั้งใจ?!”

“ที่แท้ฉันก็เป็นไอ้โง่คนหนึ่ง ถึงกับยั่วโมโหคุณชายตระกูลเย่?!”