ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2269

Walterที่สิ้นหวัง ถูกลูกน้องของเฉินจื๋อข่ายลากตัวออกไปจากโรงพยาบาล

หลังเขาจากไป ภาพกล้องวงจรปิดทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเขา ล้วนถูกลูกน้องฝีมือดีของเฉินจื๋อข่ายลบออกไปได้อย่างหมดจด

เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ไร้หนทางที่จะหาข้อมูลภาพถ่ายที่เมืองจินหลิงของเขาเจอ และยิ่งไม่มีทางค้นหาความเคลื่อนไหวของเขาออกมาได้

หลังรอจนครอบครัวของWalterพบว่าเขาหายตัวไป แล้วมาค้นหาที่จินหลิง ก็จะพบว่าคนผู้นี้ได้ระเหยเป็นอากาศไปแล้ว

ตอนที่กำลังจะไป เย่เฉินมอบหมายเฉินจื๋อข่าย ให้เขาจัดหาผู้เชี่ยวชาญนำสองเมอร์คิวริกคลอไรด์ที่Walterชอบใช้ให้Walterกินเข้าไปเล็กน้อย หลังเขาล้มป่วยเหมือนกับบิดาของหวังตงเสวี่ยนแล้ว ก็จะใช้เครื่องฟอกไตกับเขาทันที

นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าหนามยอกเอาหนามบ่ง

สำหรับปีศาจร้ายบางจำพวกที่นิสัยเลวทรามขั้นสุดแล้ว วิธีเช่นนี้ถึงจะสามารถนำการลงโทษมาให้เขาได้อย่างแท้จริง

หวังตงเสวี่ยนที่อยู่ด้านข้าง เห็นวิธีการกำจัดคนชั่วของเย่เฉินกับตาตนเอง ตัดสินชะตาชีวิตของWalter ในใจก็รู้สึกตื้นตันสุดจะบรรยาย

ระยะนี้ เธอเห็นขั้นตอนทั้งหมดตั้งแต่พ่อป่วยอาการทรุดลง จนสลบไสลไม่ได้สติ

ความลำบากที่พ่อได้รับ เธอมองเห็นกับตา

ดังนั้น หลังจากที่ได้รู้เรื่องทุกอย่างว่าWalterคือคนที่อยู่เบื้องหลังการวางยาพิษ เธอก็เกลียดชังWalterเข้ากระดูกดำ

หากเพียงแค่จับกุมWalter ตัดสินโทษ แล้วติดคุก ในใจเธอก็รู้สึกเช่นกันว่าจะเป็นการทำให้Walterผู้นี้สุขสบายเกินไป

ซึ่งวิธีการลงโทษเช่นนี้ของเย่เฉิน หากเป็นตัวเธอเอง ย่อมไม่กล้าคิดโดยสิ้นเชิง และยิ่งไร้ความสามารถในการปฏิบัติจริง

ดังนั้นความซาบซึ้งในบุญคุณในใจเธอที่มีต่อเย่เฉิน จึงเพิ่มสูงขึ้นจนไม่มีใครตามทัน

ด้วยเหตุนี้ หลังเฉินจื๋อข่ายพาคนออกไปจากห้องคนไข้ หวังตงเสวี่ยนก็ปิดประตูห้อง พริบตาที่หันกลับมา เธอก็คุกเข่าลงตรงหน้าเย่เฉินทันที พูดสะอึกสะอื้นว่า “คุณชาย เรื่องนี้ฉันขอบคุณคุณจริงๆ ค่ะ...หากไม่ได้คุณ ฉัน อาจจะไม่รู้ว่าทุกอย่างนี้Walterคือคนบงการอยู่เบื้องหลัง หากไม่ได้คุณ ฉันอาจจะไร้หนทางในการช่วยทวงความยุติธรรมให้พ่อตลอดไป...”

เธอสาวเท้ายาวๆ วิ่งมายังหน้าโซฟา ใช้ผ้าขนหนูเช็ดใบหน้าของมารดาอย่างระมัดระวัง ชั่วครู่ให้หลัง ก็พบว่าขนตาของมารดาขยับไหวเล็กน้อย จากนั้นก็ลืมตาขึ้น

“ตงเสวี่ยน...” เรื่องแรกที่ซุนยู่ฟางลืมตาขึ้นมาก็คือการซักถามด้วยความโมโหสุดขีด “แล้วเจ้าWalterคนนั้นล่ะ? เขาทำร้ายพ่อแก ห้ามปล่อยเขาไปเด็ดขาดนะ!”

หวังตงเสวี่ยนมองเย่เฉินแวบหนึ่ง รีบร้อนกล่าวกับซุนยู่ฟางว่า “แม่คะ Walterถูกจับไปแล้วค่ะ คิดว่าน่าจะติดคุกตลอดชีวิต!”

ซุนยู่ฟางพูดด้วยความโกรธแค้นสุดจะกล่าว “เขาทำร้ายพ่อแกจนมีสภาพแบบนี้ แค่ให้เขาติดคุกมันจะสุขสบายเขาเกินไป หากช่วยชีวิตพ่อแกกลับมาไม่ได้ เขาควรจะชดใช้ด้วยชีวิตให้พ่อแก!”

พูดเสร็จ เธอก็คิดถึงความลำบากและความทุกข์ที่สามีตนได้รับ จึงควบคุมน้ำตาไว้ไม่อยู่อีก ปิดหน้าร้องไห้อย่างเจ็บปวดขึ้นมา

หวังตงเสวี่ยนรีบร้อนปลอบใจว่า “แม่คะ แม่ไม่ต้องกังวลใจเกินไปนัก เย่เฉินหายาวิเศษชนิดหนึ่งมาให้พ่อแล้ว พอกินลงไปก็สามารถรักษาไตของพ่อได้!”

“อะไรนะ?” ซุนยู่ฟางอุทานออกมา “กินยาก็รักษาไตของพ่อแกได้แล้ว? นี่...นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน...ทางการแพทย์ไม่ใช่บอกว่าโรคไตวายแทบจะรักษาไม่ได้แล้วหรอกหรือ?”