ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2277
“45?!”
ได้ยินค่านี้เข้า ตัวหัวหน้าฝ่ายเฉินก็งุนงงไปหมดแล้ว
จาก1500ลดลงมา45? นี่จะมหัศจรรย์เกินไปหรือเปล่า?
หวังตงเสวี่ยนสามคนครอบครัวรู้สึกมีปฏิกิริยาต่อตัวเลขนี้มากขึ้น
เพราะอย่างไรเมื่อไม่กี่ปีก่อน บิดาของหวังตงเสวี่ยนก็เริ่มได้รับความทรมานจากโรคยูเรเมียแล้ว ครอบครัวนี้เมื่อป่วยนานเข้า จึงนับว่าป่วยนานจนกลายเป็นหมอไปแล้ว
พวกเขาเข้าใจดีต่อการแบ่งช่วงของค่าซีรั่มครีเอตินิน แต่ละช่วงที่ต่างกันแสดงให้เห็นว่าไตมีสภาพเป็นอย่างไร พวกเขารู้ชัดเจนดี
ซึ่งค่าปกติของซีรั่มครีเอตินินจะอยู่ที่ประมาณ40-130
ดังนั้น พอได้ยินตัวเลข45นี้ สามคนครอบครัวก็น้ำตานองหน้าด้วยความตื่นเต้นทันที!
หวังตงเสวี่ยนคิงถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ถึงค่อยซักถามหัวหน้าฝ่ายเฉินว่า “สวัสดีค่ะหัวหน้าฝ่ายเฉิน เหมือนฉันจะจำได้ว่าค่า45นี้ สำหรับคนทั่วไปแล้ว จะมากจะน้อยก็ต่ำอยู่บ้าง?”
ที่หวังตงเสวี่ยนพูดมาไม่ผิด ค่า45นี้ แทบจะเป็นค่าที่เกือบต่ำสุด ดังนั้นสำหรับคนธรรมดาส่วนใหญ่แล้วจึงยังคงต่ำอยู่บ้างจริงๆ
ปกติแล้วค่าซีรั่มครีเอตินินของเพศชายวัยผู้ใหญ่ ส่วนใหญ่ค่าจะอยู่ในช่วงเจ็ดสิบแปดสิบโดยประมาณ
ทันใดนั้นเธอก็มองไปที่เย่เฉิน จู่ๆ ก็คุกเข่าลงตรงหน้าเย่เฉิน พูดด้วยความซาบซึ้งสุดจะบรรยาย “เสี่ยวเย่...ขอบใจ...ขอบใจเธอมากจริงๆ ...”
เย่เฉินเห็นเช่นนี้ ก็รีบร้อนเดินขึ้นหน้าไปประคองเธอขึ้นมา ปากพูดว่า “โธ่ คุณน้า นี่คุณทำอะไรครับ? รีบลุกขึ้น...”
เวลานี้ซุนยู่ฟางจึงสะอึกสะอื้นกล่าวว่า “น้ารู้สึกว่าบุญคุณนี้ของเธอสำหรับครอบครัวของเราแล้ว ช่างมากมายเกินไปจริงๆ น้าเลยไม่รู้ว่าจะขอบคุณเธออย่างไร...”
พูดมาถึงตรงนี้ ซุนยู่ฟางก็ทอดถอนใจว่า “เสี่ยวเย่ น้าเองก็ไม่ใช่คนโง่ ยาเม็ดนั้นที่เธอให้พวกเรา มีสรรพคุณที่วิเศษเช่นนี้ หากขายให้คนมีเงินเหล่านั้น จะต้องได้ราคาสูงแน่ อย่าว่าแต่หลายสิบล้านเลย ต่อให้เป็นร้อยล้าน สำหรับคนมีเงินที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายเหล่านั้นแล้ว ก็คงมีค่ามากมายเช่นกัน”
แม้ซุนยู่ฟางจะไม่ใช่อาจารย์สอนมหาวิทยาลัย แต่เธอเองก็เป็นพวกคนแก่มีความรู้เช่นกัน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...