ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2278

ข้อดีของคนมีความรู้คือ แม้เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจเรื่องทางการแพทย์ แต่เธอก็รู้จักและวินิจฉัยเรื่องราวมากมายได้แม่นยำกว่าคนทั่วไป

หวังตงเสวี่ยนเดินขึ้นหน้ามาประคองมารดา ร้องไห้ไปพลางพูดไปพลาง “แม่คะ แม่วางใจ เย่เฉินช่วยชีวิตพ่อ ต่อไปหนูจะเป็นวัวเป็นม้าตอบแทนเขา...”

ซุนยู่ฟางพยักหน้าเบาๆ สะอึกสะอื้นกล่าวว่า “เสี่ยวเย่ ต่อไปเธอก็คือผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา...”

หวังเฉิงหย่วนที่อยู่บนเตียงคนไข้ก็อดขอบตาแดงอย่างห้ามไม่ได้เช่นกัน พลางกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง “เสี่ยวเย่ ชีวิตนี้ของลุงเป็นเธอที่ช่วยไว้ ต่อไปหากเธอมีสิ่งใดที่ต้องการให้ลุงช่วย ก็โปรดบอกลุงมาได้เลย ลุงพร้อมพลีชีพทำมันอย่างไม่ลังเล!”

เย่เฉินยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง “คุณลุงคุณน้ากล่าวหนักไปแล้ว ตงเสวี่ยนเป็นเพื่อนผม นี่เป็นเพียงการช่วยเหลือกันระหว่างเพื่อนเท่านั้นเองครับ ปกติตงเสวี่ยนก็ช่วยเหลือผมไม่น้อย นี่จึงนับเป็นการตอบแทนน้ำใจเธอ”

หวังตงเสวี่ยนได้ยินเช่นนี้ ในสจก็รู้สึกตื้นตันเป็นอย่างยิ่ง

เธอรู้ความหมายในคำพูดของเย่เฉิน จะต้องเป็นเพราะคิดว่าตนช่วยเขาดูแลตี้เหากรุ๊ปสิ้นเปลืองความคิดไม่น้อย

แต่ที่ในใจเธอรู้ชัดเจนดีก็คือ “การดูแลตี้เหากรุ๊ปทั้งหมดคือหน้าที่ของพนักงานอย่างฉัน เป็นเรื่องที่อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน...”

“ฉันรับเงินเดือนจากคุณชายแล้ว ก็ต้องรับใช้ตี้เหากรุ๊ป นี่เป็นสัจธรรมที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ดังนั้นจึงไม่นับว่าเป็นการช่วยเหลือคุณชายโดยสิ้นเชิง”

“มิหนำซ้ำ คุณชายเพิ่งจะรับช่วงต่อตี้เหากรุ๊ปได้ไม่นานนัก จึงเพิ่มเงินเดือนให้ฉันเท่าหนึ่ง ฉันทุ่มเททำงานให้เขา ยังไม่ใช่เรื่องสมควรอีกเหรอ...”

ตอนที่เธอกำลังละอายใจอย่างสุดแสนนั้น ที่ด้านข้างหัวหน้าฝ่ายเฉินที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ก็รวบรวมความกล้าถามขึ้นมาว่า “น้องชายคนนี้ ขอถามคำถามหนึ่งได้หรือไม่?”

หวังตงเสวี่ยนรีบส่งหัวหน้าฝ่ายเฉินออกไป พอหลังจากที่เธอกลับเข้ามาใหม่ เย่เฉินก็เอ่ยปากกล่าวว่า “คุณลุง คุณน้า ตงเสวี่ยน เวลาไม่เช้าแล้วจริงๆ ผมเองก็ต้องกลับก่อนแล้ว”

ซุนยู่ฟางรีบร้อนกล่าวว่า “อั้ยหยาเสี่ยวเย่ รีบร้อนไปทำไม นั่งอีกเดี๋ยวเถอะ!”

หวังตงเสวี่ยนที่อยู่ด้านข้าง เกิดกลัวว่ามารดาจะแสดงออกว่าชอบใจเย่เฉินมากเกินไป ด้วยเหตุนี้จึงรีบร้อนพูดว่า “แม่คะ นี่เป็นห้องคนไข้ของโรงพยาบาล ไม่ใช่บ้านตัวเองสักหน่อย มีที่ไหนรั้งคนให้นั่งในห้องคนไข้เพิ่มอีกเดี๋ยวกัน?”

กล่าวจบ เธอก็รีบร้อนกล่าวว่า “อีกอย่าง ตอนนี้ร่างกายพ่อก็หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว พวกเราควรรีบทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้านดีกว่า หนูรู้สึกว่าระยะนี้โรงพยาบาลจะแออัดเกินไปแล้ว หนูไม่อยากจะอยู่นานแม้แต่นาทีเดียว”

พอซุนยู่ฟางได้ยินเช่นนี้ ก็ได้แต่กล่าวกับเย่เฉินอย่างเสียดายอยู่บ้าง “เสี่ยวเย่ งั้นวันนี้น้าจะไม่รั้งเธอไว้แล้ว พรุ่งนี้น้าจะทำอาหารมื้อใหญ่เพื่อขอบคุณเธอที่บ้าน เธอจะต้องมาให้ได้นะ!”