ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 228
บทที่228 เกือบจะเป็นเรื่องใหญ่（2）
นายหญิงใหญ่เซียวก็ดีใจมาก รีบพูดกับเซียวชูหรันว่า “ชูหรันเอ้ย พ่อเธอยังต้องการพักผ่อนเพื่อฟื้นตัว จะต้องพักฟื้นเยอะๆ ถึงจะดี ถึงแม้คฤหาสน์ตระกูลเซียวจะเก่าไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าคอนโดที่พวกเธออยู่ เอาอย่างนี้ พวกเธอทั้งบ้านย้ายกลับมาอยู่ดีไหม?”
เซียวฉางเฉียนก็รีบพูดเสริมว่า “ใช่แล้วชูหรัน สุขภาพพ่อเธอสำคัญสุด ไม่เพียงจะต้องมีสภาพแวดล้อมที่ดี แล้วยังต้องมีสุขภาพจิต
ที่ดีด้วย ดังนั้น พวกเธอต้องฟังคุณย่าจัดการ กลับมาอยู่เถอะ เดี๋ยวลุงจะจ้างแม่บ้านมาคอยดูแล คอยดูแลพ่อเธอวันละ24ชั่วโมงเลย”
เซียวฉางควนนอนอยู่บนเตียงผู่ป่วย พอได้ยินดังนั้น ก็ซาบซึ้งอย่างมาก
ในตอนที่กำลังซาบซึ้ง ใจเขาก็เริ่มสั่นคลอน หัวเริ่มร้อนผ่าว แล้วก็อดที่จะถามเซียวชูหรันไม่ได้ว่า “ชูหรัน พวกเรากลับดีไหม?”
เซียวชูหรันเองก็เริ่มสับสน
เธอเริ่มไม่เข้าใจ ว่าคุณย่าทำทุกอย่างด้วยความรู้สึกจริงๆ หรือแกล้งกันแน่
แต่ว่าเห็นคุณย่า คุณพ่อ และคุณลุงสามคนแม่ลูกจับมือพากันร้องไห้ ตนเองก็ต้องมีซาบซึ้งกันบ้าง
อีกอย่าง เพื่อที่จะให้คุณพ่อได้ฟื้นตัว ถ้าได้กลับคฤหาสน์ตระกูลเซียว สภาพแวดล้อมก็ดี สุขภาพจิตดี การดูแลก็ดี เช่นนั้นพ่อก็จะสามารถฟื้นตัวได้เร็ว
หม่าหลันเองก็ได้พูดเสริมขึ้นทางด้านข้างว่า “ชูหรัน นี่มันโอกาสดีมากเลยนะ！ เธอจะช้าอยู่ทำไมกัน? รีบตอบรับไปสิ！”
เดิมทีเซียวชูหรันก็ลังเลอยู่ แต่พอเห็นพ่อแม่พูดโน้มน้าวตนเอง ก็เลยใจร้อน พูดออกมาว่า “งั้นก็ได้ ก็ย้ายกลับไปแล้วกัน......”
นายหญิงใหญ่เซียวก็มีใบหน้าดีใจขึ้นทันตา ในใจนี่ตื่นเต้นอย่าบอกใคร
สำเร็จแล้ว！
ฮ่าๆๆ ！
อ๋า！เกือบประชดเย่เฉินออกไปไม่ได้ จนเกือบจะเสียแผน！
ตนเองทนไม่ได้จริงๆ ที่จะแดกดันเย่เฉิน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่รู้สึกผิด แต่ในใจยังรู้สึกเหมือนเดิม เช่นนั้นแผนแกล้งเสียใจ
ที่คุณย่าเอามาหลอกเซียวชูหรันทั้งบ้านอย่างสมบูรณ์แบบ ก็อาจจะล้มเหลวได้！
พอคิดถึงจุดนี้ เขาก็กังวลในใจ แล้วรีบพูดกับเย่เฉินว่า “ขอโทษด้วยนะน้องเขย พี่พูดมากไปเอง！ พี่ปากเสียเอง！ ให้อภัยพี่ด้วย！”
พูดไป แล้วก็ตบบ้องหูตนเองไปด้วย เห็นแล้วจริงใจอย่างมาก
ในใจเย่เฉินก็ขำขึ้นในใจ ดีจริงๆ คนตระกูลเซียวจะแสดงละครแกล้งทำเป็นเสียใจ อะไรก็ยอมไปเสียหมดเลย.............
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...