บทที่ 229 เปิดโปงการหลอกลวง(1)
เพื่อที่จะเปิดโปงโฉมที่แท้จริงของคนพวกนี้ เย่เฉินก็เอ่ยปากพูดว่า “เมื่อครู่ผมบอกไปแล้วว่า จะย้ายกลับไปก็ไม่มีปัญหา เพราะถึงอย่างไรก็เป็นคนบ้านเดียวกัน แต่ตอนนี้ออฟฟิศของเซียวชูหรันได้สร้างขึ้นมาแล้ว ดังนั้นจะต้องตกลงกันก่อนว่า เธอจะไม่กลับไปทำงานที่บริษัทเซียวซื่อแล้ว!”
“อะไรนะ?” นายหญิงใหญ่เซียวตื่นตกใจราวกับถูกเหยียบหาง ทันใดนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “ทำอย่างนั้นได้อย่างไร!ฉันบอกไปแล้ว คนบ้านเดียวกัน ไม่เพียงจะพักที่เดียวกัน งานก็ต้องทำด้วยกัน!ชูหรันจะกลับบ้านตระกูลเซียว แต่ไม่ทำงานที่บริษัทเซียวซื่อได้อย่างไร?”
เย่เฉินก็พูดยิ้มๆ ว่า “คุณย่าครับ เมื่อครูคุณย่าบอกว่า ทำไปเพื่อให้คุณพ่อได้พักฟื้นสบายๆ ก็เลยเชิญพวกเราไปพักที่ด้วยกัน จะกลับไปก็ได้ พวกเราก็รับปากแล้ว แต่จะให้กลับทำงานที่บริษัทเซียวซื่อ มันคนละเรื่องกับการไปพักที่บ้านนะครับ อย่านับรวมกันนะ?”
“ไม่ได้!” นายหญิงใหญ่เซียวพูดตัดบทว่า “ในเมื่อกลับบ้านตระกูลเซียวแล้ว ชูหรันก็ต้องกลับไปทำงานที่บริษัทเซียวซื่อด้วย!”
พูดจบ เธอก็มาหว่านล้อมเซียวชูหรันว่า “ชูหรันเอ้ย บริษัทของหนูเพิ่งเปิดตัว ยังไม่มีงานอะไรเลย บริหารบริษัทคนเดียว
มันเหนื่อยนะ หนูจะแบกรับไหวหรือ? ไม่สู้ปิดตัวมันไปเสีย แล้วกลับมาที่บริษัทเซียวซื่อ เช่นนี้ หนูก็จะได้ใช้ชีวิตแต่ละวัน
สบายมากขึ้น ผ่อนคลายมากกว่านะ!”
เซียวชูหรันก็รู้สึกได้ถึงความไม่ปกติจากคำพูดของนายหญิงใหญ่เซียว
ดูเหมือนว่าเย่เฉินจะพูดถูก ที่นายหญิงใหญ่เซียวอยากให้ตนเองกลับไปตระกูลเซียวนั้น ไม่เป็นความจริง แต่อยากจะให้ตนเองกลับไปบริษัทเซียวซื่อมากกว่า!
คำพูดเช่นนี้ นายหญิงใหญ่เซียวพูดวกไปวนมา ที่แท้ก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตนเองกลับไป
แล้วที่เธอแสดงออกมาเมื่อครู่นั้น ก็คงจะเป็นการแสดงทั้งหมดสินะ?
พอคิดถึงจุดนี้ เธอก็ขนสันหลังลุกวูบ!
ถ้าไม่ได้เย่เฉินรับมือได้ไว ตนเองก็คงจะติดกับดักไปเสียแล้ว!
หลบแดดฝน ก็ยังดีกว่าไปอาศัยคนอื่นเขา ดังนั้น หนูเลยตัดสินใจเปิดบริษัทเอง ไม่กลับไปบริษัทเซียวซื่อแล้ว!”
เซียวฉางควนและหม่าหลันก็เข้ามาโน้มน้าว “ชูหรัน ทำไมเธอถึงได้ดื้ออย่างนี้นะ? กลับไปก็ดีจะตาย! ดีกว่าไปทำธุรกิจเองเสียอีก!”
เซียวชูหรันพูดอย่างไม่ลังเลว่า “พ่อคะ แม่คะ นี่มันเป็นการตัดสินใจของหนูค่ะ พ่อกับแม่อย่าเกลี้ยกล่อมเลย หนูจะไม่เปลี่ยนความคิด
เด็ดขาด”
นายหญิงใหญ่เซียวรู้ดีว่า จะแพ้หรือชนะก็อยู่ตรงนี้แล้ว!
ถ้าหากว่าเซียวชูหรันไม่ยอมกลับไป ก็แสดงว่าโน้มน้าวเซียวฉางควนและหม่าหลัน ตัวถ่วง และพวกไม่เอาไหนสองคนนี้ได้สำเร็จ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...