ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 230
บทที่ 230 เปิดโปงการหลอกลวง（2）
ดังนั้น เธอก็ได้แต่กัดฟัน ในขณะเดียวกันก็เปิดใช้ไม้ตายขึ้นมา！
เห็นเธอเดินสั่นๆ ไปยังตรงหน้าของเซียวชูหรัน ฟุบ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ！
คนในห้องทั้งหมดก็อึ้ง！
ใครจะคิดว่า ว่าคนที่สูงส่งมาตลอด คนที่ชี้นิ้วสั่งอย่างนายหญิงใหญ่เซียว จะมาคุกเข่าให้กับเซียวชูหรัน！
นี่มันขัดกับทัศนะคติของพวกเขาอย่างมาก！
แม้แต่เซียวฉางเฉียนเองก็ไม่คิด ว่าแม่ตนทำเพื่อจะหลอกให้เซียวชูหรันกลับไป ถึงขั้นต้องยอมลงทุนทำขนาดนี้！
เธออยากแข็งแกร่งมาทั้งชีวิต อยากควบคุมคนอื่นมาทั้งชีวิต อยากให้คนอื่นคุกเข่าให้ แล้วมาคุกเข่าให้คนอื่นได้อย่างไรกัน?
เซียวชูหรันก็ทำอะไรไม่ถูก รีบพูดขึ้นว่า “คุณย่าคะ คุณย่าจะทำอะไรคะ มีอะไรก็ลุกขึ้นคุยกันดีกว่า！”
นายหญิงใหญ่เซียวคุกเข่าตรงหน้าเธอ พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ชูหรัน ก่อนหน้านี้ย่าผิดเอง ย่าขอโทษเธอด้วยแล้วกัน！เธอก็ให้อภัยย่าเถอะ กลับตระกูลเซียวไปช่วยเหลืองานเถอะ ตระกูลเซียวจะขาดเธอไม่ได้！ถ้าไม่มีเธอ ตระกูลเซียวจบเห่แน่ ย่าขอล่ะนะ เธอกลับมาเถอะ！”
นายหญิงใหญ่เซียวในตอนนี้ มีทีท่าที่ทำต่อเซียวชูหรันผิดไป ไม่มีความทะนงตนอยู่อีกแล้ว ใช้ความแก่มาขอร้อง มีแต่ความรู้สึกผิดและอ้อนวอน
ตระกูลเซียวตอนนี้ กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอรู้สึกว่า ต่อให้ตนเองจะต้องคุกเข่าขอร้อง ก็ต้องพาเซียวชูหรันกลับไปให้ได้
ไม่เช่นนั้น ธุรกิจของตระกูลทั้งหมด ก็จะพังลงด้วยเงื้อมมือของเธอ
เซียวฉางเฉียนเห็นนายหญิงใหญ่เซียวคุกเข่าขอร้องที่พื้น สีหน้าก็เปลี่ยน แล้วก็พาเซียวไห่หลงและเซียวเวยเวย คุกเข่าลงไปด้วย เพื่อขอร้องเซียวชูหรัน
นายหญิงใหญ่เซียวน้ำตาไหลตลอดเวลา แล้วพูดอย่างโมโหว่า “เย่เฉิน ตอนที่แกไม่มีอะไรเลย ก็มาแต่งเข้าตระกูลเซียว พวกเราให้แกกิน ให้แกดื่ม ให้แกใส่ ให้แกนอน แกจะไม่มีใจจะตอบแทนบุญคุณบ้างหรือไง? เวลาแบบนี้ ยังอยากจะแตกแยกตระกูลเซียว
อีกอย่างนั้นหรือ?”
เย่เฉินยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า “ขอโทษด้วยนะครับคุณย่า คนที่ให้ผมกินให้ผมนอน ก็คือชูหรันและพ่อตาแม่ยายผม คุณย่าเอง นอกจากจะประชดแดกดันผม ด่าผมแล้ว ก็ไม่เคยให้อะไรผมเลย แล้วทำไมผมต้องซาบซึ้งกับคุณย่าด้วยครับ?”
พูดจบ เย่เฉินก็หน้านิ่งไป แล้วพูดไม่พอใจว่า “อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ ว่าพวกคุณคิดจะทำอะไรกัน พวกคุณจะมาใช้แผนแกล้งเสียเสียใจ
เพื่อหลอกให้ชูหรันกลับไป ให้ชูหรันไปช่วยหาคู่ค้าให้กับบริษัทเซียวซื่อ แล้วก็ฟื้นตัวตัวบริษัทเซียวซื่อ ใช่ไหมล่ะ?”
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...