เมื่อได้ยินเสียงทอดถอนใจของแม่ ก้นบึ้งหัวใจของหวางตงเสวี่ยนเศร้าใจมาก
ภายในใจของเธอ เต็มไปด้วยความรักที่มีต่อเย่เฉิน
แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือ เธอรู้ว่าตัวเองแทบไม่มีโอกาสเลย
สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ นั่นก็คือการตั้งใจทำงานในตี้เหากรุ๊ปให้ดี แล้วพาตี้เหากรุ๊ปไปให้ถึงจุดสูงสุด ที่กลับมาในตอนนี้ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณของเย่เฉิน ในขณะเดียวกันก็เพื่อดับความรู้สึกที่ตนเองมีต่อเย่เฉินให้จบลงไป
ซุนยู่ฟางเห็นลูกสาวเงียบไป แน่นอนว่าเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก เธอค่อยๆดึงมือของหวางตงเสวี่ยนมาจับไว้ แล้วพูดอย่างจริงจัง“ลูกรัก เมื่อก่อนแม่เอาแต่เร่งให้ลูกแต่งงานเร็วๆ แต่ตอนนี้ หัวใจของแม่รู้ดี มีบางเรื่องยากที่จะทำถูๆไถๆได้ เพราะฉะนั้นจากนี้ไปลูกก็ทำงานและใช้ชีวิตตามความคิดของลูกนะ แม่จะไม่ชี้นิ้วบงการชีวิตและการทำงานของลูกอีกแล้ว”
หวางเฉิงหย่วนที่อยู่ข้างๆจึงอดที่จะถอนหายใจไม่ได้“ตงเสวี่ยน แม่ลูกพูดถูก!เมื่อก่อนเรามองปัญหาของลูก จากมุมมองของเรา ความคิดแบบนี้เป็นเรื่องที่ขาดความเคารพของลูกจริงๆนั่นแหละ จากนี้ไปเรื่องของลูก ลูกตัดสินใจได้เอง พ่อกับแม่จะไม่เข้าไปยุ่งอีก……”
เมื่อหวางตงเสวี่ยนได้ยิน ในใจของเธอเศร้าใจเป็นอย่างมาก
ระหว่างลูกกับพ่อแม่ มีหลายครั้งที่มักจะมีช่องว่างระหว่างวัย อีกทั้งยังมีความเข้าใจผิดมากมายหลายสิ่ง
แต่ความจริงช่องว่างระหว่างวันกับความเข้าใจผิดแบบนี้ ที่มันเกิดขึ้นได้ มันไม่ใช่เพราะเรื่องสิ่งของ และไม่ใช่เรื่องของเงินทอง แต่เป็นเพราะขาดความเข้าใจ
พ่อแม่ขาดความเข้าใจลูก และลูกกับพ่อแม่ก็เหมือนกัน
เหมือนพ่อกับแม่ในสมัยนี้ ที่พวกเขาหวังว่าลูกจะสอบเข้ามาวิทยาลัยดีๆได้ และหางานที่มั่นคงพร้อมทั้งรายได้ดี หลังจากนั้นก็ตั้งรกรากอยู่ในเมืองให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และมีชีวิตราบรื่นตลอดชีวิต
แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ลูกของตัวเองอยากทำอะไร
เรื่องราวของโรเมโอและจูเลียต ก็เป็นเรื่องแบบนี้เช่นกัน และก็เช่นเดียวกับเรื่องของ เหลียงซานปั๋วกับจูอิงไถ
ดังนั้นความไม่เข้าใจระหว่างพ่อแม่กับลูก ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะในสังคมยุคใหม่ แต่แทบจะครอบคลุมทะลุผ่านกาลเวลาของการพัฒนาเผ่าพันธุ์มนุษย์
หวางตงเสวี่ยนคิดว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจตนเองมาโดยตลอด พวกเขาไม่เข้าใจที่ตนเองทุ่มเทกับงาน และไม่เข้าใจว่าตนเองยอมขาดแคลนดีกว่าได้ของด้อยคุณภาพ
พวกเขาคิดว่า ตนเองไม่จำเป็นต้องทุ่มเทเพื่องาน กระทั่งยังทำให้ตนเองเสียเวลาของชีวิตส่วนตัว
พวกเขายังคิดว่าตนเองควรรีบหาแฟนหนุ่มที่พอไปวัดไปวาในทุกๆด้านได้แล้ว รีบแต่งงานมีลูก แล้วทำให้ชีวิตมั่นคง
เวลาผ่านไปไม่นาน เพราะหวางตงเสวี่ยนต้องพบเจอกับการเร่งเร้าให้เธอรีบแต่งงานจึงทำให้เธอรู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...