เป่าฝู้กุ้ยที่ได้ยินเฉินจื๋อข่ายพูด ว่าเย่เฉินจะมางานประมูลที่หอเพชรนิลจินดาของตนเอง เขาจึงมีความสุขเป็นอย่างมาก
เขาให้คนเตรียมห้องวีไอพีห้องที่ใหญ่ที่สุดในทันที ในขณะเดียวกัน ยังตั้งใจโทรหาเย่เฉินเป็นพิเศษ
พอสายถูกรับ เขาก็พูดด้วยความเคารพว่า“อาจารย์เย่ครับ กระผมเป่าฝู้กุ้ย ได้ข่าวว่าวันจันทร์คุณจะมาเข้าร่วมงานประมูล ดังนั้นผมจึงเก็บห้องวีไอพีที่ดีที่สุดไว้ให้คุณ!”
เย่เฉินตอบอืมหนึ่งครั้ง แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า“เจ้าของร้านเป่าให้ความสนใจเกินไปแล้ว แต่ฐานะของผมห้ามถูกปล่อยออกไปเด็ดขาด และยิ่งห้ามเปิดเผยเรื่องที่ผมจะไปเข้าร่วมการประมูล”
เป่าฝู้กุ้ยพูดอย่างไม่ลังเล“อาจารย์เย่วางใจเถอะครับ พรุ่งนี้ผมจะรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยด้วยตัวเอง ในงานประมูล จะไม่อนุญาตให้คนไม่เกี่ยวข้องเข้างานเด็ดขาด นักข่าวจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้หอเพชรนิลจินดาภายในระยะหนึ่งร้อยเมตร เมื่อคุณมาถึงงานสามารถเดินผ่านทางเข้าภายในของเราได้ทันที โดยที่กระบวนการทั้งหมดจะไม่ถูกเปิดเผยตัวตน”
เย่เฉินพูดอย่างพึงพอใจ“ดีมาก งั้นพรุ่งนี้ก็รบกวนเจ้าของร้านเป่าหน่อยนะ”
“ไม่หรอกครับ!ไม่หรอก!”เป่าฝู้กุ้ยพูดอย่างประจบ“ได้บริการอาจารย์เย่ เป็นเกียรติแก่กระผมอย่างสูงครับ!”
เย่เฉินหัวเราะ แล้วพูดขึ้นมาว่า“เจ้าของร้านเป่า งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”
“ครับ อาจารย์เย่ เราเจอกันพรุ่งนี้ครับ!”
วางสายเสร็จ ในใจของเป่าฝู้กุ้ยก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย ในใจแอบสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ไม่เข้าใจเลยจริงๆ อาจารย์เย่ทำไมต้องมาที่หอเพชรนิลจินดาด้วย เพื่อเข้าร่วมงานประมูลของสำนักอัยการแบบนี้”
“หอเพชรนิลจินดาของฉัน มีการจัดการประมูลใหญ่ๆตลอดทั้งปี มีสมบัติล้ำค่าหายากหลายประเภท แต่อาจารย์เย่เหมือนจะไม่เคยมาเข้าร่วมเลยนะ”
“แต่งานประมูลในครั้งนี้ เป็นเพียงงานประมูลธรรมดาที่จัดโดยสำนักอัยการ ทรัพย์สินที่เอาออกมาประมูลก็เป็นของที่ถูกศาลตรวจสอบอายัด หนึ่งในนั้นมีรถมือสองและบ้านมือสองจำนวนมาก ซึ่งมันไม่มี……”
เย่เฉินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จตั้งแต่เช้า สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วโบกรถไปที่หอเพชรนิลจินดาคนเดียว
งานประมูลนี้ เดิมทีไม่มีของที่มีค่าอะไร ดังนั้นในเมืองจินหลิงจึงไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น และไม่มีคนสนใจมากเท่าไร
แต่ทว่า มีสายตานับไม่ถ้วนจากเย่นจิงที่ห่างออกไปนับพันกิโลเมตร กลับพากันจับจ้องงานประมูลในครั้งนี้
คนเหล่านี้สนใจแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือลูกสะใภ้ใหญ่ของตระกูลซู ตู้ไห่ชิงภรรยาของซูโสว่เต้า
เรื่องเดียวที่ทุกคนสนใจ ก็คือวันนี้ตู้ไห่ชิง จะโผล่เข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้หรือไม่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...