ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2297

ซูจือหยูก่อนหน้านี้ ในสมองกำลังครุ่นคิด ถึงเรื่องศักดิ์ศรีของตระกูลซู

แต่งว่า ซูจือหยูในวินาทีต่อมา ถึงนึกขึ้นมาได้ว่า“ถึงแม้ฉันจะเป็นคนของตระกูลซู แต่ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ถ้าวันนี้ฉันยืนหยัดอยู่ข้างๆแม่ ในตอนที่แม่เจอปัญหาแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นในอนาคตข้างหน้าฉันแต่งงานออกไป แล้วเจอสถานการณ์เดียวกัน ก็คงไม่มีใครยืนข้างฉันหรอก！”

“เรื่องนี้ จากต้นสายปลายเหตุ มันไม่เกี่ยวกับศักดิ์ศรีหน้าตาของตระกูลซู แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหลักการ！”

“ปัญหาเรื่องหลักการนี้ สิ่งที่เกี่ยวข้องจริงๆคือผิดหรือถูก ถูกก็คือถูก ผิดก็คือผิด อย่าขอให้ผู้หญิงยอมรับ เพียงเพราะเป็นความผิดของฝ่ายชาย！แล้วขอให้ฝ่ายหญิงต้องกล้ำกลืนแบกรับความน้อยใจเพื่อรักษาหน้าของฝ่ายชาย！”

“ดังนั้น วันนี้ หนูจะไปร่วมงานประมูลครั้งนี้นี้กับคุณแม่ด้วยค่ะ！”

ซูจือเฟยที่เห็นแบบนี้ ในใจของเขารู้สึกทำอะไรไม่ถูก

ในฐานะที่เป็นหลานคนโตของตระกูลซู ความจริงแล้วเขาจะต้องแยกแยะข้อดีและข้อเสียให้ได้

เมื่อยืนอยู่ในมุมของตระกูลซู เขารู้สึกว่าในเวลาแบบนี้แม่ไม่ควรไปร่วมงานประมูล เพราะต้องเห็นแก่ส่วนรวมของตระกูลซู

แต่หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่แม่กับน้องสาวพูด ในใจของเขาก็คิดได้ในทันที เขาจะยืนอยู่ในมุมของตระกูลซูไม่ได้ และมองข้ามแม่ของตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงถอนหายใจ แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“แม่ครับ ผมจะไปกับแม่ด้วยครับ”

ตู้ไห่ชิงยิ้มอย่างสบายใจ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“จือเฟย ลูกไม่ต้องไปกับแม่หรอก ให้จือหยูไปกับแม่ก็พอแล้ว”

ซูจือเฟยรับถามทันที“แม่ครับ ทำไมแม่ถึงไม่ให้ผมไปด้วยล่ะ？”

ตู้ไห่ชิงพูดอย่างเคร่งขรึมไปว่า“ลูกเป็นหลานคนโตของตระกูลซู เวลาแบบนี้อย่าหาเรื่องให้ตัวเองจะดีกว่า ”

ซูจือเฟยรีบพูดขึ้นมาว่า“แต่จือหยูเธอ……”

ตู้ไห่ชิงโบกมือไปมา“ลูกกับจือหยูไม่เหมือนกัน”

ความจริงในใจของซูจือเฟยรู้ดี

เขาเป็นหลานคนโต ในอนาคต จะต้องพยายามแย่งตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลซู

ตู้ไห่จิงพูดอย่างจริงไปว่า“ไม่อยากกลับก็ต้องกลับ เวลาสิบโมง แม่จะไปเข้าร่วมงานประมูล ลูกเดินทางกลับเย่นจิง นี่เป็นการแสดงจุดยืนที่มีต่อตระกูลซู”

ซูจือเฟยร้อนรนมากยิ่งขึ้น จึงโพล่งออกไปว่า“แสดงจุดยืนอะไรครับ？！หรือผมต้องแสดงจุดยืนให้พวกเขาคิดว่าผมจงใจแยกทางกับแม่น่ะสิ？”

“ใช่”ตู้ไห่ชิงพยักหน้า แล้วพูดอย่างไม่ปิดบัง“แม่หมายความว่า เรื่องที่แม่จะทำ เป็นเรื่องของแม่ ไม่เกี่ยวอะไรกับลูก ลูกไม่จำเป็นต้องยืนข้างแม่ก็ได้ และไม่จำเป็นต้องโดนลากมาเกี่ยวข้องด้วย ลูกกลับไปตอนนี้ เพื่อแสดงจุดยืนต่อโลกภายนอก และแสดงจุดยืนให้คุณปู่ของลูก เพื่อลดผลกระทบที่แม่มีต่อลูก อีกทั้งสิ่งนี้ไม่ทำให้สายสัมพันธ์ระหว่างสองแม่ลูกเรา พังทลายอะไร ทำไมลูกถึงไม่ทำมันล่ะ？”

ซูจือเฟยจึงพูดออกไปว่า“แต่ผมไม่อยากไปแสดงจุดยืนนั่น！”

ตู้ไห่ชิงถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ แล้วยิ้มพลางพูดขึ้นมาว่า“ลูกควรเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว”

พูดจบ เธอก็มองไปยังพ่อบ้าน แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ลุงหวาง ลุงช่วยฉันส่งจือเฟยไปที่สนามบินหน่อยค่ะ”

พ่อบ้านพยักหน้าอย่างไม่ลังเล“ได้ครับคุณหนูรอง”

ซูจือเฟยรีบพูดขึ้นมาว่า“แม่ครับ ผมยังมีเรื่องที่ต้องจัดการที่เมืองจินหลิง”