สีหน้าของนายท่านใหญ่ซูเปลี่ยนเป็นหน้าเสีย
คำพูดของซูโสว่เต๋อ ทำให้เขารู้ชัดว่า ถ้าหากตัวเองตัดสินใจลงมือกับตู้ไห่ชิง ถ้าอย่างนั้น ทั้งครอบครัวของลูกชายคนโตอย่างซูโสว่เต้า จะต้องหันมาเกลียดตัวเอง!
แต่ว่า ในใจของเขารู้ดี ถ้าหากตัวเองไม่ลงมือกับตู้ไห่ชิง ศักดิ์ศรีของตระกูลซูจะต้องหายใจ!
ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร จะไม่มีทางปล่อยให้ตู้ไห่ชิงบังอาจอย่างนี้ต่อไป
เมื่อไรที่ศักดิ์ศรีของตระกูลซู สามารถถูกคนหญิงอย่างนี้บังอาจเหยียบย่ำ ตระกูลจะรักษาตำแหน่งและศักดิ์ศรีของตัวเองอย่างไร?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็พูดอย่างเย็นชาออกไปว่า“รอเรื่องนี้สิ้นสุดลง ก็ให้จือเฟยไปพบพี่ใหญ่ของแกที่อยู่ออสเตรเลีย หลังจากนี้ไปอย่าให้เขากลับมาอีก!”
ซูโสว่เต๋อที่ได้ยินอย่างนั้น เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก!
“พ่อจะให้จือเฟยไปเจอพี่ใหญ่ที่ออสเตรเลีย นั่นก็เท่ากับว่าถูกเนรเทศน่ะสิครับ พ่อลูกคู่นี้จะไม่สามารถแย่งชิงการสืบทอดของตระกูลซูได้อีกต่อไป จะต้องใช้ชีวิตอย่างรอวันตายที่ออสเตรเลีย!”
“ด้วยวิธีนี้ ฉันจะเป็นตัวเลือกของผู้สืบทอดที่ดีที่สุดในสายตาของคุณพ่อ มีความสุขจริงๆเลย!มีความสุขจริงๆ!”
……
ในขณะเดียวกัน
ใกล้ถึงเวลาสิบโมงตรงแล้ว
ณ งานประมูล มีคนนั่งอยู่ประมาณสิบกว่าคนแล้ว
ผู้ประมูลที่เข้าร่วมการประมูลของสำนักอัยการในวันนี้
สิ่งที่พวกเขาต้องตา ส่วนใหญ่เป็นพวกบ้านมือสองและรถยนต์
ราคาซื้อขายรถมือสองแบบนี้และรถมือสองในสภาพเดียวกันในตลาดปกติโดยทั่วไปจะอยู่ที่ประมาณ 210,000หยวน
เพราะเพดานของมันคือ210,000หยวน ดังนั้นทุกคนจึงเสนอราคาอย่างสมเหตุสมผล
หลังจากที่เสนอราคาไปหลายครั้ง ราคาถูกเสนอจนถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน คนที่เสนอราคาต่างค่อยๆพากันยอมแพ้ มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัด
อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่ราคาใกล้บีบจนถึงเพดานแล้ว คนที่เหลือทั้งสองคนจึงเสนอราคาอย่างระมัดระวัง หลังจากผ่านไปหลายนาที หนึ่งในนั้นจึงเสนอราคาถึง195,000หยวน อีกคนหนึ่งก็ไม่ได้ตามไปอีก
พิธีกรประมูลประกาศ ของชิ้นแรกที่ประมูล ตกลงกันในราคา195,000หยวน
ในห้องวีไอพี เฉินจื๋อข่ายพลิกเปิดดูทรัพย์สินในการประมูลอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดกับเย่เฉินว่า“คุณชายครับ วันนี้มีรถเข้าร่วมการประมูลทั้งหมดสิบเอ็ดคัน หลังจากที่ประมูลรถหมดก็จะเริ่มประมูลอสังหาริมทรัพย์ครับ อสังหาริมทรัพย์จะถูกประมูลเป็นชิ้นแรก จะเริ่มประมูลในราคา880,000หยวน”
“ผมได้บอกกับคนขับรถแล้ว ไม่ว่าราคาจะเสนอไปถึงเท่าไร เขาจะต้องตามให้ถึงที่สุด จะต้องช่วยคุณประมูลบ้านหลังนี้ให้ได้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...