เฉินจื๋อข่ายขับรถยนต์ออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เย่เฉินกำลังจะขึ้นรถยนต์ เถ้าแก่ของเจินเป่าเก๋อที่ชื่อเป่าฝู้กุ้ยรีบวิ่งออกมาทันทีและถามด้วยความประหม่า:"อาจารย์เย่ ทำไมคุณถึงจากไปเร็วขนาดนี้?"
เย่เฉินพูดทันที:"จู่ๆมีธุระด่วนต้องไปจัดการ ดังนั้นฉันต้องจากไปก่อน"
เป่าฝู้กุ้ยรีบถามทันที:"อาจารย์เย่ คุณไม่พอใจกับบริการของเจินเป่าเก๋อหรือเปล่า?"
เย่เฉินโบกมือ:"ไม่ใช่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจินเป่าเก๋อเลย"
เป่าฝู้กุ้ยรู้สึกโล่งอกและถามทันที:"อาจารย์เย่ สิ่งของที่ประมูลในวันนี้ คุณสนใจสิ่งของชิ้นไหนเป็นพิเศษไหม? ถ้าคุณสนใจสิ่งของชิ้นไหนก็บอกฉันได้ ฉันจะช่วยคุณประมูลมันให้ได้!"
เย่เฉินส่ายหัวและยิ้ม:"ในงานประมูลไม่มีสิ่งของที่ฉันสนใจเป็นพิเศษ วันนี้ฉันมาเพื่อร่วมงานเฉยๆ คุณไม่ต้องใส่ใจอะไรมากนัก"
ขณะพูด เขาก็ชี้ไปที่รถยนต์โรลส์รอยซ์ที่จอดอยู่ด้านหน้าและพูดกับเป่าฝู้กุ้ย:"ฉันยังมีธุระ ต้องไปก่อนนะ พวกเราค่อยนัดเจอกันวันหลัง"
เป่าฝู้กุ้ยรีบพยักหน้า โค้งคำนับและพูด:"อาจารย์เย่มีธุระก็ไปจัดการเลยครับ ถ้าครั้งหน้าเจินเป่าเก๋อจัดงานประมูลอีก ฉันจะแจ้งคุณล่วงหน้าอย่างแน่นอน!"
เย่เฉินพยักหน้าและบอกลาเป่าฝู้กุ้ย จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนรถยนต์
หลังจากนั้น เฉินจื๋อข่ายก็ขับรถยนต์และพาเย่เฉินไปที่คฤหาสน์หลังเก่าที่เย่เฉินกับพ่อแม่เคยอาศัยเมื่อตอนเด็ก
เมื่อตู้ไห่ชิงจ่ายเงินก้อนนี้เสร็จ เธอก็จะไม่สามารถกลับใจได้แล้ว เงินจากการประมูลอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด จะใช้ในการชดเชยคดีของจำเลยทั้งหมด และไม่สามารถเรียกคืนได้
ถ้าตู้ไห่ชิงจ่ายเงินเสร็จแล้วและรู้สึกเสียใจที่ตัดสินใจผิด ถ้าถึงตอนนั้นเธอต้องการหาเรื่องขึ้นมา เธอก็ต้องมาฟ้องร้องที่กรมบังคับคดี ถึงเวลานั้นก็จะทำให้พวกเขาเสื่อมเสียชื่อเสียงไม่มากก็น้อย สำหรับพวกเขามันเป็นเรื่องยุ่งยาก
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง พวกเขาหวังว่าตู้ไห่ชิงจะไม่ใช่คนโง่ที่ยอมซื้อคฤหาสน์หลังนี้ ถ้าเธอกลับใจตอนนี้ได้ยิ่งดี รอการประมูลของกรมบังคับคดีครั้งหน้า ค่อยเอาคฤหาสน์หลังนี้ออกมาประมูลอีกครั้ง และประมูลในราคาปกติ ถ้าเป็นอย่างนี้คงเป็นเรื่องที่ดีมากๆ
ในความคิดของพวกเขา ตู้ไห่ชิงแค่อยากจะเอาชนะผู้ชายคนนั้นที่แย่งคฤหาสน์หลังนี้กับเธอเฉยๆ ดังนั้นพวกเขาก็เลยเพิ่มราคาขึ้นไปเรื่อยๆ มิฉะนั้น ถ้าเป็นคนทั่วไป คงไม่สามารถให้ราคาที่สูงเกินจริงขนาดนี้
แต่ตู้ไห่ชิงในเวลานี้ดีใจมากๆและพูด:"ฉันไม่จำเป็นต้องคิดทบทวนแล้ว พวกคุณช่วยจัดการเอกสารเรื่องจ่ายเงินให้ฉันโดยเร็วที่สุด และผ่านกระบวนการโอนทรัพย์สินด้วย ยิ่งเร็วยิ่งดี ขอบคุณ"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...