ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2314
ในเวลานี้ ตู้ไห่ชิงกับซูจือหยูได้ยินเสียงปืน และพวกเธอก็ตระหนักได้ในทันทีว่าต้องเกิดอะไรบางอย่างขึ้น ตู้ไห่ชิงดึงซูจือหยูและเอ่ยปากพูด:"จือหยู พวกเรารีบออกไปกันเถอะ!"
ซูจือหยูก็รู้เช่นกันว่ามันเป็นเรื่องสำคัญมากๆ ดังนั้นเธอจึงวิ่งออกไปพร้อมกับคุณแม่โดยไม่ลังเล
อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเธอกำลังวิ่งออกมา ก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยวิ่งอย่างโกลาหลในโถงทางเดิน
ในเวลานี้ หลิวจ้านที่ถือปืนอยู่ จู่ๆก็ปรากฏตัวที่ทางเข้าโถงทางเดิน เขาเล็งปืนไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนี เมื่อมีเสียงปืนดังขึ้น ท้ายถอยของผู้ชายคนนั้นก็มีเลือดไหลออกมา!
หลังจากสิ้นเสียงปืนแล้ว ผู้ชายที่โดนยิงที่ท้ายถอยก็ล้มลงไปนอนกับพื้น และผู้คนที่ตื่นตระหนกโดยรอบๆต่างส่งเสียงกรีดร้องออกมา
หลิวจ้านพูดด้วยความเย็นชา:"ฟังที่ฉันพูดให้ดีๆ ทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องโถง ทุกคนห้ามหนีอีก! มิฉะนั้น มันจะมีจุดจบเหมือนกับผู้ชายคนนี้!"
เดิมทีคนพวกนี้ กำลังวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
แต่จู่ๆก็มีคนโดนยิงและเสียชีวิตอยู่ตรงด้านหน้าพวกเขา ซึ่งเรื่องนี้เป็นการกระตุ้นประสาทของพวกเขาอย่างมาก
ในเวลาแบบนี้ ทุกคนต่างมีแผนการของตัวเองอยู่ในใจ
ถ้าตอนนี้ยังยืนกรานที่จะวิ่งหนีอีก เป็นไปได้มากที่จะโดนอีกฝ่ายยิงจนเสียชีวิต
แต่ถ้าตอนนี้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทุกคนในงานประมูลรวมทั้งพนักงานในงานประมูล อย่างน้อยก็มีหนึ่งร้อยกว่าคน เป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะฆ่าคนทั้งหมด
ดังนั้น ถ้าตัวเองให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โอกาสที่จะมีชีวิตรอดก็สูงมากๆ
ดังนั้น คนพวกนี้ไม่มีใครกล้าวิ่งหนีอีก แต่ละคนก็ใช้สองมือจับที่ศีรษะ และหันหลังกลับมา และเดินไปห้องโถงทีละคนๆ
ซูจือหยูถามตู้ไห่ชิงเบาๆ:"คุณแม่ พวกเราควรทำยังไงดี?"
ตู้ไห่ชิงพูดโดยไม่ลังเล:"พวกเราก็ออกไปกันเถอะ ในเวลาแบบนี้ พวกเราต้องให้ความร่วมมือ ถึงจะมีโอกาสสูงที่จะมีชีวิตรอด!"
ซูจือหยูพยักหน้าเบาๆ
หลังจากนั้น แม่ลูกสองคนนี้ก็ยกสองมือเหนือศีรษะ และเดินตามพนักงานสองคนนั้นออกมา
หลิวจ้านจับปืนไว้ตลอด และสังเกตทุกคนที่เดินออกมาจากห้องทำงานทั้งสองฝั่ง เมื่อเขาเห็นตู้ไห่ชิงกับซูจือหยูแล้ว เขาก็รู้สึกโล่งอกทันที
เขารู้แล้ว ผู้หญิงวัยกลางคนสวยๆที่อยู่ตรงหน้าเขาก็คือตู้ไห่ชิง เธอคือสิ่งเดียวที่จะทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไป!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...