ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2325
วินาทีที่หลิวจ้านประกาศชื่อตู้ไห่ชิงกับซูจือหยู คนอื่นๆก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก
ในที่สุดก็ปลอดภัย！
แต่ทว่าในใจของซูจือหยูกลับสิ้นหวัง เธอไม่เข้าใจ คนตั้งเยอะตั้งแยะทำไมหลิวจ้านอะไรนี่ต้องมาเลือกแม่กับเธอด้วย
แต่ว่า พอมาคิดดูดีๆ ก็อดทอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “เอาแบบไม่หลงตัวเอง ถ้าพูดถึงรูปลักษณ์ภายนอก ท่ามกลางคนร้อยกว่าคนแม่กับฉันก็โดดเด่นจริงๆนั่นแหละ….”
“หลิวจ้านคนนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ป่าเถื่อน แต่ยังดูแพรวพราวอีกด้วย การที่เขาเลือกฉันกับแม่ท่ามกลางคนมากมายขนาดนี้ ก็สมกับสันดานของเขาดี….”
“แต่ก็ไม่รู้ว่า นอกจากให้ฉันกับแม่เป็นตัวประกัน คนคนนี้ยังมีจุดประสงค์อะไรอีกหรือเปล่า….”
ดังนั้น เธอจึงหันไปมองแม่ที่อยู่ข้างๆ
เมื่อตู้ไห่ชิงเห็นสายตาของลูกสาว ก็ตบหลังมือของเธอเบาๆ เอ่ยปลอบโยนว่า “จือหยู ไม่ต้องกังวล มีแม่อยู่ด้วย ทุกอย่างมีทางออกเสมอ”
ซูจือหยูพูดเสียงเบาว่า “แม่คะ เราหาทางส่งข่าวให้คุณพ่อไม่ก็คุณปู่ดีกว่า…”
ตู้ไห่ชิงส่ายหัว “คงไม่ทันการณ์หรอก ทุกคนกอดหัวตัวเองอยู่ทั้งนั้น ถ้าแกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเขาเห็นเข้าจะทำยังไง?”
ซูจือหยูเอ่ยพูดด้วยท่าทางร้อนใจ “แต่ว่าเราจะไปกับเขาทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะคะ...แบบนี้เท่ากับว่ายอมให้เขาเกินไปหรือเปล่า….”
ขณะที่พูด หลิวจ้านก็เดินมาถึงตรงหน้าของสองแม่ลูก เขายักไหล่แล้วพูดยิ้มๆว่า “ไอหยา คงต้องลำบากสาวสวยสองคนนี้เดินทางไปกับฉันแล้วล่ะ！”
หลิวจ้านมองผู้หญิงคนนั้น แล้วเอ่ยถามยิ้มๆว่า “ทำไมล่ะคนสวย? กลัวว่าจะฉันจะเลือกแกขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ผู้หญิงคนนั้นสะดุ้ง รีบโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ๆ พี่หลิว คนต่ำต้อยอย่างฉัน จะไปคู่ควรกับพี่หลิวได้ยังไง? สาวน้อยคนนั้นต่างหาก ถึงจะเหมาะสม…”
หลิวจ้านมองมาที่เธออย่างเย็นชา หัวเราะออกมาอย่างนึกสนุก แล้วเอ่ยพูดว่า “ในเมื่อแกรู้ตัวว่าตัวต่ำต้อย ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องอยู่บนโลกใบหนี้ให้เปือดเปื้อนสายตาคนอื่น！”
พูดจบ หลิวจ้านก็เล็งปืนมาที่ผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นตกใจขวัญกระเจิง ส่งเสียงออกมาว่า “พี่หลิวได้โปรดอย่า…”
หลิวจ้านยิ้มออกมาอย่างโหดเหี้ยม ตามมาด้วยลั่นไกปืนในทันที
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...