ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2326
หลังจากเสียงดังปัง หน้าผากของผู้หญิงคนนั้น ก็ปรากฏรูโหวเท่านิ้วมือในทันที
ต่อมา ร่างกายของเธอก็หงายหลังตึงทั้งๆที่ตายังเบิกโพลงอยู่อย่างนั้น
บนพื้นมีเลือดไหลอาบเป็นวงกว้าง ใครก็คิดไม่ถึง ว่าหลิวจ้านจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
แค่ผู้หญิงคนนั้นพูดมาก เขาถึงกับยิงหัวอีกฝ่ายจนตาย！
อันที่จริง เหตุผลที่หลิวจ้านฆ่าผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่เพราะเธอน่ารำคาญ แต่เพื่อข่มขู่ตู้ไห่ชิงกับซูจือหยูต่างหาก
เขาจำเป็นต้องเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อให้สองแม่ลูกยอมเชื่อฟัง
มีแค่อย่างนี้เท่านั้น เขาถึงจะสามารถพาตัวพวกเธอสองคนไปด้วยตามแผนที่วางเอาไว้
ดังนั้น เขาจึงหันมามองตู้ไห่ชิง แล้วเอ่ยถามอย่างสนใจ “เป็นไงเจ้คนสวย ยังจะต่อรองอะไรอยู่อีกไหม?”
ตู้ไห่ชิงส่ายหัวทันที
เธอรู้ว่าผู้ชายโหดเหี้ยมตรงหน้า เป็นปีศาจที่สามารถฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา เธอทำได้เพียงทำตามคำสั่งของเขา ปฏิเสธไม่ได้ และห้ามแม้แต่สงสัย
เธอคิดในใจว่า “ถ้าฉันยังต่อรองกับเขาต่อ อาจจะเป็นการยั่วโมโหให้เขาฆ่าฉัน…”
“ฉันตายก็ไม่เป็นไร แต่ประเด็นอยู่ที่ถ้าฉันตาย ไอ้หมอนี้ก็คงไม่ยอมปล่อยจือหยูไป แบบนั้นทุกอย่างคงจบเห่แน่ๆ！”
ในตอนนี้เอง ประตูบานใหญ่ของหอเพชรนิลจินดาก็เปิดออกอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างฮึดรวบรวมกำลังในทันที
หวังไห่ซินที่เป็นรองผู้บังคับบัญชาของทีมตำรวจ ออกคำสั่งกับส่วนในผ่านวิทยุสื่อสารว่า “พลซุ่มยิงทุกคนเตรียมตัว! ทันทีที่เป้าหมายปรากฏตัว ให้รีบล็อกเป้าจากทุกทิศทางทันที!”
ในตอนนี้เองหัวหน้าผู้บังคับบัญชาก็เอ่ยขึ้นมาว่า “หัวหน้าหวัง เป้าหมายถือระเบิดอยู่ในมือ เราต้องรอบคอบให้มากๆ! ถ้าความมั่นใจมีไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็ห้ามยิงเด็ดขาด!”
สีหน้าของหวังไห่ซินพลันนิ่งไป จากนั้นก็ถอนหายใจ ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงสองคนเดินออกมาจากข้างใหอเพชรนิลจินดา!
ตอนนี้เอง เฉินจื๋อข่ายที่อยู่ด้านหลังหวังไห่ซินในระยะไม่เกินห้าเมตร ก็ส่งเสียงอุทานออกมาอย่างตกใจว่า “คุณชาย! นั่นมันตู้ไห่ชิงกับซูจือหยูนี่!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...