บทที่233 ตระกูลเซียวใกล้จะจบเห่แล้ว(1)
พอได้ยินดังนั้น เซียวไห่หลงที่คุกเข่าอยู่อย่างตกใจแทบตาย ก็รีบพูดทั้งน้ำตาว่า “คุณย่าครับ รีบพูดความจริงไปสิครับ! รีบพูดความจริงกับเย่เฉินสิครับ! ไม่เช่นนั้น ผมจะต้องตายแน่เลยคุณย่า!”
เซียวฉางเฉียนก็กลัวไฟจะลามมาถึงตัวเอง ก็เลยรีบพูดขอร้องว่า “แม่ครับ พูดความจริงไปเถอะครับ”
ในตอนนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็ไม่ได้ดื้อดึงต่อไป เธอถอนหายใจออกมา แล้วพูดออกมาราวกับไก่โต้งที่แพ้ศึกมา ว่า “เย่เฉินพูดถูก ฉันมาครั้งนี้ เป็นแผนเสแสร้งแกล้งเสียใจ เพื่อหลอกพวกแกกลับไป หลอกชูหรันกลับไปบริษัทเซียวซื่อ”
พูดจบ นายหญิงใหญ่เซียวก็ยังอยากจะบอกว่าตนเองไม่ผิด แล้วพูดว่า “แต่ว่าฉัน..........”
เย่เฉินก็รีบขัดจังหวะขึ้นมาว่า “ไม่มีแต่ อะไรทั้งนั้น คุณพูดจบแล้ว ก็ไปได้แล้ว”
นายหญิงใหญ่เซียวมองเขาอย่างอาฆาต แล้วพูดว่า “แกให้ฉันพูดให้จบก่อนสิ ฉันก็มีความจำเป็นของฉันเหมือนกัน..........”
เย่เฉินพูดนิ่งๆ ว่า “อย่างคุณไม่มีความจำเป็นหรอก มีแต่ผลเสีย!ผลเสียนี้ คุณเป็นคนสร้างมันขึ้นมา คุณก็ต้องแบกรับมันเอง!”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดต่ออีกว่า “ถ้าพวกคุณอยู่เป็นละก็ ตอนนี้ก็หุบปากเสีย เก็บหางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไปเสีย แล้วไสหัวไป คิดเสียว่าเรื่องนี้ มันไม่เคยเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นละก็.........”
พูดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็พูดเสียงดังใส่หงห้าที่อยู่ในโทรศัพท์ว่า “หงห้า ถ้าคุณได้ยินคนแก่มาพูดเสแสร้งกับผมละก็ ก็รีบเปิดคำบัญชาสังหาร กับเซียวฉางเฉียนและเซียวไห่หลงสองพ่อลูกนี้เสีย!”
หงห้าตอบว่า “วางใจเถอะครับอาจารย์เย่ คำสั่งของคุณ หงห้าน้อมรับคำสั่ง!”
นายหญิงใหญ่เซียวก็หดหู่อย่างมาก พยักหน้า ยอมรับความพ่ายแพ้ แล้วก็กวักมือเรียกพวกนั้น แล้วพูดอย่างหมดแรงว่า “พวกเรากลับเถอะ”
เซียวฉางเฉียน เซียวไห่หลง และเซียวเวยเวยที่เงียบมาตลอด ได้ยินดังนั้น ก็รีบมาพยุงเธอ ออกไปจากห้องผู้ป่วย
ใครจะรู้ ก่อนหน้านี้ไม่นาน เพราะเธอได้รับความร่วมมือกับตี้เหากรุ๊ป ในงานเลี้ยงที่โรงแรม ยังโดดเด่นเหนือใครอยู่เลย
แต่ว่า ตัดมาตอนนี้ในชั่วพริบตา ตระกูลเซียวมืดแปดด้าน เกือบจะล้มละลายแล้ว
ตี้เหากรุ๊ปยกเลิกความร่วมมือ แล้วยังปฏิเสธที่ร่วมมือด้วย ตอนนี้ บริษัทเซียวซื่อหลุดออกจากการร่วมมือทั้งหมด บริษัทไม่มีรายรับเข้ามาเลย
ในขณะเดียวกัน บริษัทยังเผชิญกับจำนวนเงินที่ต้องใช้จ่ายออกไป
เช่น ค่าเช่าตึกและออฟฟิศ เงินเดือนของพนักงานทั้งหมด ค่าแรงของโครงการต่างๆ รวมทั้งค่าเอกสารที่จำเป็นต่อการดำเนินธุรกิจ
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...