ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2330
แม้ว่ารถโรลด์รอยซ์จะยังไม่รองรับฟังก์ชันเรียกรถที่ว่า แต่ฟังค์ชันระยะไกลอย่างอื่นมีครบครัน หนึ่งในนั้น คือการเข้าถึงตำแหน่งของรถได้แบบเรียลไทม์ผ่านซอฟต์แวร์ของทางศูนย์
ไม่นาน ลูกน้องของเฉินจื๋อข่ายก็ส่งตำแหน่งรถมาให้เขา
หลังจากที่ได้รับข้อความ ก็เอ่ยพูดขึ้นมาว่า “คุณชาย หลิวจ้านกำลังขับรถเข้าไปในเขตภูเขาครับ”
“ภูเขา?” เย่เฉินขมวดคิ้ว “มีตำแหน่งเจาะจงไหม?”
เฉินจื๋อข่ายรีบเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “เป็นทิศทางไปยังโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีครับ”
“อืม!” เย่เฉินรีบออกคำสั่งว่า “ตอนนี้เลี้ยวรถกลับไปที่โรงแรมของนายก่อน หลังจากนั้นค่อยเอาฮอล์ไปขวางทางเขาเอาไว้!”
เฉินจื๋อข่ายเอ่ยพูดขึ้นมาว่า”คุณชาย หลิวจ้านมีวัตถุระเบิดอยู่กับตัว คุณแน่ใจนะครับว่าจะเอาชนะเขาได้?”
เย่เฉินแสยะยิ้ม เอ่ยพูดอย่างดูแคลนว่า “ถ้าฉันคิดจะทำแล้ว ฉันก็สามารถทำให้หลิวจ้านไร้ทางสู้ได้ภายในพริบตา เรื่องกดปุ่มระเบิดไม่ใช่ปัญหา!”
“งั้นก็ดีครับ!” เฉินจื๋อข่ายถอนหายใจออกมา จากนั้นก็รีบขับรถตรงไปที่โรงแรม
ในขณะเดียวกัน เขาก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมา ออกคำสั่งให้คนขับฮอล์เตรียมตัวเอาไว้
...
อีกด้านหนึ่ง รถโรลด์รอยซ์ที่หลิวจ้านกำลังขับ มุ่งตรงไปยังเขตภูเขาทางทิศใต้ของเมืองจินหลิงด้วยความเร็ว
พอไปถึงเขาต้องขับโรลด์รอยซ์เข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ โดยอาศัยสินค้าที่อีกฝ่ายเตรียมเอาไว้ อำพรางตัว และทำการขนส่งสินค้าปกติอย่างแนบเนียน
อีกอย่าง บนรถคอนเทนเนอร์ที่เตรียมไว้ให้หลิวจ้าน ยังติดตั้งเครื่องดักจับสัญญาณ ต่อให้บนรถโรลด์รอยซ์คันนี้มีGPSอีกกี่ร้อยตัว ก็ไม่มีทางจับสัญญาณได้เด็ดขาด
และพอถึงตอนนั้น ทางศูนย์รถโรลด์รอยซ์ก็จะพบเพียงแค่ว่า รถคันนี้เข้าไปในอุโมงค์และไม่ได้มีการวิ่งออกมา
ทางตำรวจก็คงรวมกำลัง ค้นหาร่องรอยภายในอุโมงค์นั่น
กว่าพวกตำรวจจะรู้ว่าถูกเขาใช้กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบปั่นหัว เขาก็คงหนีออกมาไกลแล้ว!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...