ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2336
เวลาเดียวกัน เย่เฉินที่อยู่บนฮอล์ ได้เห็นรถของหลิวจ้านวิ่งเข้าไปในอุโมงค์ และมีรถบรรทุกสองคันวิ่งตามเข้าไป จากนั้น ก็เห็นรถหลายคันเกิดอุบัติเหตุเป็นกระจุกอยู่ตรงทางเข้า
มองแค่ปราดเดียวเย่เฉินก็รู้แล้ว ว่ารถเหล่านี้จงใจให้เกิดอุบัติเหตุ
ดังนั้น เย่เฉินจึงพูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า “รถสองสามคันนี้น่าจะจงใจปิดถนน ฉันว่าพวกเขาต้องลงมือในอุโมงค์แน่ๆ! รีบขับไปที่ทางออกของอุโมงค์อีกด้าน!”
เฉินจื๋อข่ายไม่กล้าเอ่ยปากถามข้อสงสัย “ได้ครับคุณชาย! จะบินต่ำลงและพุ่งเข้าไปเดี๋ยวนี้!”
...
ณ ขณะนี้ หลิวจ้านที่เข้ามาในอุโมงค์จู่ๆก็พบว่าทางข้างหน้า ถูกรถคอนเทนเนอร์สองคันจอดขวางทางเอาไว้ เขารับรู้ได้ในทันทีว่าได้เวลาลงมือแล้ว
ในแผนที่วางเอาไว้ เขาต้องฆ่าตู้ไห่ชิงและซูจือหยูตรงนี้ จากนั้นคนของตระกูลซูจะสร้างข่าวว่าสองคนนี้ตายเพราะเปิดประตูโดดลงจากรถ
ส่วนหลิวจ้าน ก็จะขับรถหลบหนีเข้าไปในรถคอนเทนเนอร์
เมื่อเป็นแบบนี้ คนภายนอกก็จะคิดว่าสองแม่ลูกนี้่ตายเพราะโดดออกจากรถ ส่วนหลิวจ้านยังคงหลบหนีต่อไป
ดังนั้น หลิวจ้านจึงผ่อนความเร็วลง พร้อมกันนั้นก็ยกปืนขึ้นเล็งไปที่ตู้ไห่ชิงและซูจือหยูที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลัง แล้วเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ขอโทษด้วยนะ สาวสวยทั้งสอง คงต้องส่งพวกแกไปที่ชอบๆด้วยกันแล้วล่ะ!”
“อะไรนะ!” ตู้ไห่ชิงเอ่ยพูดอย่างลนลาน “ตระกูลซูเล่นงานแค่ฉันคนเดียว ลูกสาวของฉันไม่เกี่ยว ได้โปรดปล่อยลูกสาวฉันไปเถอะ!”
ซูจือหยูเองก็ตื่นตระหนก จึงหลุดปากพูดไปว่า “ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน แล้วปล่อยแม่ฉันไป!”
หลิวจ้านขมวดคิ้วอย่างตะลึง มองมาที่ตู้ไห่ชิงแล้วถามว่า “แกรู้ได้ยังไงว่าเป็นตระกูลซู? หรือว่าแกรู้อะไรมาก่อนหน้าแล้ว?”
ตอนนี้เธอยอมรับชะตากรรมแล้ว ลูบหัวซูจือหยูไปพลาง ร้องไห้ไปพลาง “จือหยู ขอโทษนะ...แม่ขอโทษ...แกอย่าโกรธแม่เลยนะ….”
ซูจือหยูร้องไห้ปานใจจะขาด “แม่...ฉันไม่โกรธแม่…”
หลิวจ้านถอนหายใจออกมา “ไอหยา สาวสวยตั้งสองคน ฆ่าให้ตายคงน่าเสียดายแย่ แต่ว่าฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด ฉันจำเป็นต้องให้พวกแกสองคนตายจริงๆ!”
ขณะที่พูด เขาก็เตรียมลั่นไก เพื่อปลิดชีวิตตู้ไห่ชิง
แต่ว่าในตอนนี้เอง เขาที่หันมาทางบาะหลัง จู่ๆก็เห็นเงาดำขนาดใหญ่วิ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วผ่านกระจกใสหลังรถ!
เขาเพ่งมอง พร้อมกับอุทานออกมาว่า “เชี่ยแม่ง! มันอะไรกันวะเนี่ย ? ไม่ใช่ว่าพวกนั้นต้องปิดทางอยู่ข้างหลังเหรอ? ทำไมขับพุ่งเข้ามาแบบนี้?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...