ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2342
หม่าฉงซิงเห็นแบบนี้ ก็โพล่งออกมาว่า:"เร็ว! รีบหาวิธีช่วยคุณหนูใหญ่ออกมา!"
ทันใดนั้น จู่ๆก็มีคนตกโกนออกมา
"หยุดกันให้หมด!"
หม่าฉงซิงตกใจเสียงเรียกนี้
อุโมงค์นี้เป็นเส้นทางเดียว และทางเข้าถูกรถที่เกิดอุบัติเหตุขวางหมดแล้ว ตามหลักแล้วมันไม่ควรมีใครเข้ามา ดังนั้น จู่ๆก็มีเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้น ซึ่งทำให้เขาประหม่าทันที
เช่นเดียวกับอีกสามคนที่เหลือ
พวกเขาทั้งสี่เดินตามเสียงไปพร้อมๆ กัน และเห็นชายคนหนึ่งที่มีท่าทางเย็นชา กำลังเดินเข้ามาทางเข้าของอุโมงค์
ผู้ชายที่ออร่าไม่ธรรมดาคนนี้ ก็คือเย่เฉิน!
หม่าฉงซิงจ้องเย่เฉินและถามด้วยความกลัวว่า:"คุณคือใคร?!"
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา:"ฉันเป็นใคร คุณยังไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม! ตอนนี้ฉันให้โอกาสคุณสี่คนอยู่รอด วางปืนลง นั่งลง แล้วเอามือจับหัวไว้ และตอบฉันให้ชัดเจนทีละคน ว่าใครเป็นคนให้พวกคุณทำเช่นนี้!"
หม่าฉงซิงกัดฟัน เล็งปืนไปที่เย่เฉิน และพูดอย่างเข้มงวด:"ไอ้หนู มึงอยากตายเหรอ? ! "
พูดจบ เขาก็เหนี่ยวไกทันทีโดยไม่ลังเล!
แต่ว่า นาทีที่เสียงปืนดังขึ้น เย่เฉินหายตัวไปจากสายตาของเขาแล้ว
หม่าฉงซิงรีบโพล่งออกมา:"พวกแกสามคนยืนทำบ้าอะไรอีก! รีบจัดการเขาสิ!"
เดิมทีอีกสามคนตกใจในฝีมือของเย่เฉิน ไม่กล้าขยับตามอำเภอใจ ในเวลานี้ พอได้ยินคำรามของหม่าฉงซิง ก็รีบหยิบปืนออกจากเอวของเขา
แต่ว่า ก่อนที่พวกเขาจะเล็งปืนไปที่เย่เฉิน เย่เฉินก็ยกหม่าฉงซิงขึ้นมา และฟาดไปที่พวกเขาสามคน
ทั้งสามคนไม่มีเวลาตอบสนอง และหม่าฉงซินที่บินข้ามไปก็ล้มลงกับพื้น ราวกับลูกโบว์ลิ่ง
เนื่องจากแรงของเย่เฉินนั้นเยอะมาก จนร่างของคนทั้งสี่นี้ถูกโจมตีอย่างหนัก ในเวลานี้ พวกเขาไม่มีความสามารถในการต้าน พวกเขาทำได้เพียงนอนราบกับพื้นและคร่ำครวญ
เย่เฉินก้าวไปข้างหน้าหาพวกเขาทั้งสี่คน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดการบันทึกวิดีโอ และถ่ายสถานการณ์โดยรอบก่อน จากนั้นเล็งกล้องไปที่พวกเขาทั้งสี่ แล้วถามด้วยเสียงเย็นชา:"พูดสิ สิ่งที่พวกคุณทำอยู่ ใครเป็นคนบงการอยู่ข้างหลัง!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...