ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2354

พ่อบ้านได้แต่อ้อนวอน:"คุณชาย ขอร้องล่ะใจเย็นก่อน กรุณารอสักครู่ แล้วผมจะเข้าไปรายงานหลังจากที่นายท่านพูดคุยกับท่านชายรองเกี่ยวกับธุรกิจเสร็จก่อนครับ!"

ซูจือเฟยตะโกน:"ไม่ได้! ผมรอไม่ไหวแล้ว! ผมจะเข้าไปตอนนี้ ถ้าคุณหยุดผมอีก ผมจะไม่เกรงใจคุณแล้วนะ!"

ในตอนที่พ่อบ้านไม่รู้จะทำอย่างไรดี คุณท่านใหญ่ซูจึงพูดกับซูโสว่เต๋อด้วยสีหน้าบึ้งว่า:"โสว่เต๋อ นายพาจือเฟยเข้ามาเถอะ"

"ครับ!"

ซูโสว่เต๋อรีบหันหลังออกจากห้องหนังสือ แล้วพูดกับพ่อบ้านว่า:"นายท่านสั่งให้จือเฟยเข้าไป"

พ่อบ้านจึงโล่งใจ และหลีกทางอย่างรวดเร็ว

ซูจือเฟยรีบก้าวเข้าไปในห้องหนังสือ ทันทีที่เขาเข้ามา เขาก็ถามซูเฉิงเฟิงด้วยความกระวนกระวายใจเล็กน้อย:"คุณปู่! แม่กับน้องสาวของผมอยู่ที่ไหนกันแน่!"

คุณท่านซูพูดอย่างจริงจัง:"จือเฟย ปู่ก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน เรื่องที่ตอนนี้แม่กับน้องสาวของนายอยู่ที่ไหน และเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ปู่ไม่รู้อะไรเลย"

"ก่อนที่นายจะเข้ามา ปู่เพิ่งบอกกับอารองนายว่า ให้เขาบอกรางวัลกับภายนอกเดี๋ยวนี้ เอาเงิน 50 ล้านเพื่อรวบรวมเบาะแสที่มีประโยชน์ ถ้าใครสามารถช่วยแม่หรือน้องสาวของนายได้ ปู่จะให้ 100 ล้านเลย."

ซูจือเฟยกำหมัดแน่น และถามอย่างโกรธเคือง:"ตอนนี้มีหลายคนบนอินเทอร์เน็ตบอกว่า ปู่เป็นคนจะฆ่าแม่ผม จริงรึเปล่า?!"

ใบหน้าของคุณท่านใหญ่ซูเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเขาพูดอย่างเคร่งขรึม:"เจ้าบ้า! แกกำลังพูดถึงบ้าอะไรอยู่? ปู่เป็นผู้นำตระกูล ปู่จะทำเรื่องที่มีลับลมคมในได้เหรอ?"

ซูโสว่เต๋อที่อยู่ด้านข้างเห็นบิดาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความยิ่งใหญ่ หัวใจของเขาก็ตกตะลึง!

"พ่อก็คือพ่อจริงๆ เขาสามารถกุกเรื่องขึ้นมาทั้งหมด และพูดออกมาอย่างมีเหตุผล! ถ้าฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันคงคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ ......"

คุณท่านใหญ่ซูโกรธมาก ชี้ไปที่ซูโสว่เต๋อ และตะโกนว่า:"โสว่เต๋อ! ตบปากมัน! ตบปากร้อยครั้ง!"

ซูโสว่เต๋อก้าวไปข้างหน้าทันที จับคอเสื้อซูจือเฟย กัดฟันและด่าว่า:"ไอ้ลูกอกตัญญูจองหอง! พ่อแกไม่อยู่ ฉันที่เป็นลุง ก็จะสอนบทเรียนแทนเขา!"

ซูจือเฟยกัดฟันผลักซูโสว่เต๋อออกไป จากนั้นเขาก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วเดินกลับไปที่ประตูห้องหนังสือ เขาชี้ไปที่คุณท่านใหญ่ซู และตะโกนทีละคำว่า:"ปู่จำที่ผมพูดไว้! ถ้าแม่ของผมกับน้องสาวของผมถูกปู่ ผมจะฆ่าปู่!"

พูดจบเขาก็หันหลังออกไปทันที!

ซูเฉิงเฟิงกุมหน้าอกด้วยความขุ่นเคือง พยายามจะพูด แต่เนื่องจากเขาหายใจไม่ออก จึงไออยู่หลายๆครั้ง:"แค่กๆ......แค่กๆๆๆ…...ลูกอกตัญญู…...ลูกอกตัญญูจริงๆ!!! ครอบครัวพี่ใหญ่ แม่งเกิดมาอกตัญญูทั้งหมดเลย!!!"

จากนั้น หลังจากไอรุนแรงอีกครั้ง เขาก็พูดกับซูโสว่เต๋อทันทีว่า:"ไป! รีบไป! ไปเอาไอ้สารเลวนั้นกลับมา!!!"