พูดไป ซูโส่วเต้าก็พูดอย่างเย็นชาว่า:"ไม่ต้องห่วง ถ้ามันจริงอย่างที่ลูกบอก อย่าว่าแต่ลูกเลย พ่อก็จะไม่ปล่อยเขาไป "
"แต่ว่า แม้ว่าเราสองพ่อลูกจะสู้กับเขา ก็ต้องมองการณ์ไกล และมีแผนที่ดีก่อนค่อยลงมือ ไม่อย่างนั้น ถ้าเกิดตายไปก่อน แล้วจะเอาอะไรไปล้างแค้นให้แม่กับน้องสาวของลูก!"
ซูจือเฟยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างโกรธเคือง:"พ่อ ผมเข้าใจแล้ว......"
พูดจบ ก็สะอื้นไม่หยุด ร้องไห้แล้วถามว่า:"พ่อ! เมื่อไหร่พ่อจะกลับมา! ตอนนี้ผม......ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ…..."
ซูโสว่เต้าถอนหายใจและพูดว่า:"ตอนนี้พ่อกลับไปไม่ได้ พ่อต้องนั่งเครื่องบินจากที่นี่ไปจินหลิง ใช้เวลาสิบกว่าชั่วโมง แต่ตราบใดที่พ่อออกจากที่นี่ทันที ปู่ของลูกก็จะได้รับข่าวตามมาทันที เป็นไปได้ว่า ทันทีที่พ่อลงจากเครื่อง ก็จะโดนตระกูลซูจับและส่งกลับออสเตรเลีย หรือไม่ก็ถูกจับกลับไปกักบริเวณในบ้านตระกูลซู….."
ซูจือเฟยถามอย่างจนปัญญา:"พ่อ…...แล้วตอนนี้ผมควรทำอย่างไรดี…...ผมอยากไปจินหลิงตามหาแม่กับจือหยู…...ตอนนี้ไม่รู้พวกเธออยู่ไหน อย่างน้อยก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จะมีชีวิตรอด…..."
ซูโสว่เต้าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:"เอาแบบนี้แล้วกัน ลูกไม่ต้องไปสนามบิน ขับขึ้นทางด่วนแล้วขับไปจนสุดทางถึงจินหลิง"
พูดไป ซูโสว่เต้าก็คำนวณอีกครั้ง และพูดว่า:"ถ้าใช้ความเร็วสูงจากเย่นจิงไปยังจินหลิง ประมาณ 1,000 กิโลเมตร ลูกขับเร็วหน่อย 10ชั่วโมงก็น่าจะถึง"
ซูจือเฟยรีบพูดว่า:"ได้ครับพ่อ! ผมจะขับรถไปจินหลิงเลย!"
ซูโสว่เต้ารีบพูดอีกครั้ง:"พอลูกถึงจินหลิง ลูกต้องทำตัวถ่อมตัวสุดๆ อย่าไปพยายามลองใช้พลังของตระกูลซู เพราะเมื่อพวกเขารู้ว่าลูกอยู่ในจินหลิง พวกเขาจะจับลูกกลับมาอย่างแน่นอน"
ซูจือเฟยตกตะลึง:"พ่อ หากปราศจากพลังของตระกูลซู ผมจะหาแม่และจือหยูได้อย่างไร......"
ซูโสว่เต้าพูดอย่างช่วยไม่ได้:"จือหยู สิ่งเดียวที่ลูกสามารถไว้วางใจได้ในตอนนี้ ก็คือตัวลูกเอง คนอื่น ๆ ไม่น่าเชื่อถือ"
พูดไป เขาก็เสริมว่า:"อ้อ อีกอย่าง พ่อได้ยินมาว่าปู่ส่งอารองของลูกไปจินหลิง เขาจะนั่งเครื่องบินไปแน่นอน เขาจะถึงจินหลิงในสองหรือสามชั่วโมง หลังจากที่ลูกถึงจินหลิง ลูกจะต้องระมัดระวังมากๆ!"
บังเอิญมาก มีเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวอีกลำ ก็ได้ลงจอดบนรันเวย์ที่สองของท่าอากาศยานนานาชาติจินหลิงในเวลาเดียวกัน
เครื่องบินส่วนตัวลำนี้แล่นมาจากนิวยอร์กสหรัฐอเมริกา โดยบินตลอดทางนานกว่าสิบชั่วโมง
หลังจากที่เครื่องบินลงจอด ภายใต้คำสั่งของหอคอย เครื่องบินจอดบนลานจอดสนามบินเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว
สิ่งที่น่าสนใจคือเครื่องบินลำนี้คือ ซึ่งเป็นเครื่องบินส่วนตัวที่ซูโสว่เต๋อกำลังนั่ง จอดบนลานที่ติดกัน
เครื่องบินจากสหรัฐอเมริกาลำนี้ เปิดประตูก่อน และมีชายชาวยิวอายุห้าสิบเศษก้าวออกจากห้องโดยสาร
เขายืนอยู่บนบันไดเวียนและหยุดครู่หนึ่ง มองไปรอบ ๆ และพูดเสียงเบาว่า: "Walter ลูกชายของพ่อ พ่อจะตามหาลูกให้เจอ และพาลูกกลับบ้าน!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...