ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 236
บทที่ 236 สุดท้ายก็มีทางรอดแล้ว（2）
พูดถึงจุดนี้ เซียวอี้เชียนก็เปิดอกพูดว่า “คิดว่าพวกเขาสองคนแยกย้ายกันไปหลายปี ตอนนี้อาจจะได้พบหน้ากันแล้วก็เป็นได้นะ”
เซียวฉางเฉียนพยักหน้า แล้วพูดอย่างนอบน้อมว่า “ประธานเซียว เชิญเข้ามานั่งด้านในก่อนครับ！”
เซียวอี้เชียนก็ตอบรับ แล้วพูดยิ้มว่า “เช่นนั้น ก็รบกวนหน่อยแล้วกันครับ！”
“ไม่เป็นการรบกวนเลยครับ ไม่รบกวน！”
เซียวฉางเฉียนรีบเชิญเซียวอี้เชียนเข้าบ้านมา เดินผ่านสวน เข้ามายังห้องรับแขก แล้วก็รีบพูดกับนายหญิงใหญ่เซียวว่า “แม่ครับ！ เซียวอี้เชียน ประธานคณะกรรมการของเชียนเฉิงกรุ๊ปแห่งเย่นจิงมาหาครับ”
นายหญิงใหญ่เซียวก็ตกใจ！
เชียนเฉิงกรุ๊ปงั้นหรือ?
นี่มันคือบริษัทลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ระดับAเลยนะเนี่ย！
ประธานคณะกรรมการของพวกเขา มาหาตนเองที่บ้านได้อย่างไรนี่?
ถึงแม้ในใจจะสงสัย แต่เธอก็ยังตื่นเต้นจนต้องลุกขึ้นต้อนรับ แล้วพูดว่า “ไอ้หยา！ยินดีต้อนรับประธานเซียว ขออภัยที่ไม่ได้ออกไป
ต้อนรับ！”
“ไม่เป็นไรครับ！” เซียวอี้เชียนยกมือคำนับยิ้มๆ แล้วก็เหลือบไปเห็นเซียวเวยเวยที่เพิ่งร้องไห้เสียใจไปไม่นาน ขอบตายังแดงๆอยู่ พอมองไป ก็รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวย ท่าทางที่น่าสงสารนั้น ทำให้เขารู้สึกเอ็นดู ในใจก็เต้นขึ้นมา
ในตอนนี้ เซียวเวยเวยกำลังอยู่ในอารมณ์เสียใจอยู่ ไม่ได้สังเกตว่าในบ้านมีแขกเข้ามา แล้วกำลังใช้สายตาแอบมองดูเธออยู่อย่างเงียบๆ
นายหญิงใหญ่เซียวก็เชิญเซียวอี้เชียนนั่ง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่คิดว่าประธานเซียวจะมาที่บ้านของพวกเรา เป็นเกียรติแก่พวกเรา
จริงๆ ！”
แต่ว่า เซียวอี้เชียนก็ไม่ได้สนใจอะไร ถึงแม้เขาจะรับปากพ่อเขาไป แต่พอพ่อเขาเสียไป เขาก็ลืมไปเสียสนิท
จนถึงหลายวันก่อนหน้านี้ เขาฝันร้ายตลอด เห็นพ่อเขากลับมาหาเขา บ่นว่าเขาพูดไม่เป็นคำพูด เขาก็เลยหาหมอดูมาดูให้ หมอดูก็บอกว่า พ่อของเขามีเรื่องคาใจที่แรงกล้า ถ้าไม่ช่วยเขาทำให้เสร็จ เกรงว่าก็จะมาหาเขาในความฝันอีก
ไม่มีทางอื่น เซียวอี้เชียนก็เลยออกเงินหาคนสืบหาไปทั่ว แล้วก็พบเบาะแสตระกูลเซียวแห่งเมืองจินหลิง
นายหญิงใหญ่เซียวฟังเรื่องจบ ก็ตื้นตันจนร้องไห้
เกือบจะไม่มีที่ไป สุดท้ายก็มีทางรอดแล้ว！
เชียนเฉิงกรุ๊ปเป็นบริษัทที่มีหลักทรัพย์ในตลอดนับพันล้าน แค่เซียวอี้เชียนกระดิกนิ้ว ก็คงสามารถช่วยชุบชีวิตตระกูลเซียวได้แล้ว
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...