ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 237
บทที่ 237 คิดไม่ซื่อ（2）
พอคิดถึงจุดนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แล้วพูดกับเซียวอี้เชียนว่า “ประธานเซียวคะ คุณพ่อของคุณช่างเป็นคนที่ไม่ลืมบุญคุณจริงๆเลย
ค่ะ เรื่องราวตั้งหลายปีแล้ว ก็ยังจดจำได้อย่างแม่นยำ！”
เซียวอี้เชียนพยักหน้า แล้วถอนหายใจพูดว่า “ถึงอย่างไรคือพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้ หลายปีมานี้ พ่อของผมไม่เคยลืมเลย”
พูดจบ เซียวอี้เชียนก็เอากล่องเครื่องประดับหรูหราสีแดงออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้นายหญิงใหญ่เซียว พร้อมพูดว่า “พ่อของผมประหยัดเงิน แล้วบอกผมว่า จะต้องเอาของสิ่งนี้มาให้คุณท่านเซียวให้ได้ แต่ว่าคุณท่านเซียวได้เสียชีวิตไปแล้ว เช่นนั้นผมก็ให้กับคุณไว้แล้วกัน！”
นายหญิงใหญ่เซียวนึกว่าเพราะจะตอบแทนบุญคุณ ก็เลยให้พวกของมีค่าอะไร ก็เลยรีบรับมาไว้ พอเปิดดูก็อึ้งไป
มันคือกระสุนปืนที่สนิมกินเป็นคราบหมดแล้ว？！
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
นายหญิงใหญ่เซียวก็มองเซียวอี้เชียนอย่างแปลกใจมาก “ประธานเซียว นี่คือ.........”
เซียวอี้เชียนรีบตอบ “นี่คือลูกกระสุนปืน ที่พวกญี่ปุ่นยิ่งใส่ส่วนขาของพ่อผมครับ ตอนนั้นคุณท่านเซียวเอามีดเผาไฟจนแดง แล้วผ่ามันออกมา พ่อผมพกติดตัวตลอด ก่อนเสียชีวิตก็ให้ผมเอามาให้คุณท่านเซียวเพื่อเป็นที่ระลึก”
นายหญิงใหญ่เซียวในใจก็อยากจะด่าออกมา
แม่งเอ้ย อะไรกันวะเนี่ย?
ไอ้แก่บ้านกูไปช่วยพ่อมึงไว้ แต่พ่อมึงกลับเอาลูกกระสุนปืนหลายสิบปีมาให้เป็นที่ระลึกงั้นหรือ?
พวกมึงมันจะงกเกินไปแล้ว? รู้จักไหม มีพระคุณก็ต้องตอบแทนเป็นเท่าตัวอะ?
กูพูดไปแบบนั้น ก็เพราะอยากให้มึงสำนึกในบุญคุณ แล้วก็เอาเงินมาตอบแทน ควรเห็นแก่หน้าผู้หลักผู้ใหญ่บ้างสิ อย่างน้อยเห็นแก่หน้าพ่อมึงที่ตายไปแล้วก็ยังดีกว่าไหม?
สุดท้าย มึงกลับมาบอกว่ากูมีวาสนาดี จะเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดีได้งั้นหรือ?
ถ้าไม่ใช่เพราะมึงเป็นผู้ดีใหญ่ กูอยากจะเอาโต๊ะขว้างตอกหน้ามึงไปเสียนี่！
ในตอนนี้ เซียวอี้เชียนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเซียวเวยเวยที่กำลังเหม่อลอยไร้สติ จากนั้นก็ยิ้มพูดกับนายหญิงใหญ่เซียวว่า “นายหญิงใหญ่ คุณยังไม่ได้แนะนำเลยว่า คนอื่นๆ เป็นใครกันบ้าง?”
นายหญิงใหญ่เซียวก็มองออก จ้องมองไป ก็รู้ได้ว่าเซียวอี้เชียนเหมือนจะชื่นชอบเซียวเวยเวย
ในตอนนั้น เธอก็เหมือนจะหาต้นหญ้าที่สามารถชุบชีวิตตระกูลได้แล้ว
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...