ในขณะนี้ โรงแรมจินหลิงอินเตอร์เนชันแนล
ขบวนรถของซูโสว่เต๋อ หยุดอยู่แถวหน้าโรงแรมโดยตรง
ก่อนที่เขาจะลงจากรถ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ได้รีบวิ่งลงมาแล้ว และกวาดล้างผู้คนรอบๆ เขาออกไปทั้งหมด
ในเวลานี้ผู้จัดการโรงแรมก็ได้นำเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบคน เดินเข้ามาต้อนรับและทักทายเขาอย่างสุภาพ และกล่าวกับผู้ช่วยของซูโสว่เต๋อด้วยความเคารพว่า “คุณซูมีอะไรที่จะให้พวกเรารับใช้หรือไม่ครับ? หากมีเรื่องใด ก็รบกวนคุณซูแจ้งพวกเราได้เลย พวกเราจะทำอย่างเต็มที่แน่นอน!”
ผู้ช่วยของซูโสว่เต๋อพูดด้วยเสียงที่เย็นชาว่า “ที่นี่ยังไม่มีอะไรที่จะต้องรับใช้ในขณะนี้ คุณขอให้คนของคุณถอยออกไปให้หมด อย่าปล่อยให้พนักงานคนใดของพวกคุณ เสียมารยาทต่อหน้าคุณซูโดยไม่ได้รับอนุญาต! สำหรับแขกคนอื่นๆ ต้องไม่เข้าใกล้กับคุณซูภายในสิบเมตร!”
ผู้จัดการโรงแรมพยักหน้าโดยไม่ลังเล และกล่าวอย่างประจวบสอพลอว่า “ตราบใดที่มีอะไรจะต้องให้รับใช้ โปรดพูดออกมาได้เลย!”
แต่แล้วซูโสว่เต๋อกับ Steve Horowitz ถึงลงจากรถพร้อมกัน หลังซูโสว่เต๋อลงจากรถก็จัดระเบียบคอเสื้อ และกล่าวอย่างเคร่งขรึมเล็กน้อยว่า “Steve เย็นนี้ทานอาหารด้วยกันสักมื้อเถอะ และก็พูดคุยถึงรายละเอียดในเรื่องที่ลูกชายของคุณหายตัวไปด้วย”
Steve รู้สึกยินดีอย่างเป็นธรรมชาติ และพูดอย่างเร่งรีบว่า “ได้ครับคุณซู! เป็นการรบกวนคุณแล้ว”
ซูโสว่เต๋อถามเขาอีกครั้งว่า “อ้อใช่แล้ว คุณพักอยู่ห้องไหน? ทราบหมายเลขห้องหรือไม่?”
Steve บอกว่า “เพราะว่าห้องระดับเหนือ Executive deluxe suite เต็มหมดแล้ว ดังนั้นผมจึงจองได้เฉพาะห้อง deluxe suite ธรรมดาๆ เท่านั้น หมายเลขห้องที่แน่นอน ผมก็ยังไม่ทราบเลย คาดว่าต้องรอหลังจากเช็กอินที่แผนกต้อนรับแล้วถึงจะรู้ได้”
ซูโสว่เต๋อพูดอย่างจางๆ ว่า “ห้องเหนือระดับ Executive deluxe suite เต็มไปหมดแล้ว เป็นเพราะผมเหมาชั้นผู้บริหารทั้งชั้นไว้แล้ว”
Steve อึ้งไปครู่หนึ่ง และรีบชมอย่างเร่งรีบว่า “มิน่าล่ะ คุณซูช่างเป็นคนที่สปอร์ตจริงๆ เลย!”
Steve รู้อยู่ในใจว่า บอดี้การ์ดที่ตัวเองนำมาก็ไม่ได้ถือว่ามากนัก
ประกอบกับคนที่ลูกชายของเขาพามาที่หัวเซี่ย (ชื่อเรียกประเทศจีนสมัยก่อน) ก่อนหน้านี้ ผู้ติดตามเกือบทั้งหมดได้หายตัวไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงมีคนไม่มากที่จะสามารถใช้ในเมืองจินหลิง และกองกำลังรักษาความปลอดภัยก็ไม่ถือว่าแข็งแกร่ง
แต่ซู่โสว่เต๋อนั้นแตกต่างออกไป
เขาเป็นลูกชายรองตระกูลซู ตระกูลซูแข็งแกร่งขนาดนั้น ไม่รู้ว่ามีผู้ยอดฝีมือเท่าไหร่คอยปกป้องความปลอดภัยของเขาตลอดเวลาอยู่ที่ลับ
สำหรับ Steve ถ้าเขาสามารถพักอาศัยอยู่บนชั้นเดียวกันกับซูโสว่เต๋อ หรือแม้กระทั่งพักข้างห้อง เช่นนั้น ความปลอดภัยของเขาเองก็สามารถรับประกันได้อย่างมากเช่นกัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...