เย่เฉินหัวเราะและพูดว่า “เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวลหรอก เดี๋ยวอีกสักครู่ไปถึงดาดฟ้าของโรงแรมแล้ว เฮลิคอปเตอร์ไม่จำเป็นต้องลงไป ฉันกับซูรั่วหลีจะลงไปด้วยสายเคเบิล จากนั้นพวกคุณก็รออยู่บนท้องฟ้าประมาณสิบนาที เราเอาตัวซูโสว่เต๋อและSteve ไปที่ระเบียง เมื่อถึงเวลานั้น พวกคุณก็ปรับเชือกและดึงเราขึ้นไป จากนั้นเราจะไปที่ศูนย์เลี้ยงสุนัขของท่านหงห้าโดยตรง”
เฉินจื๋อข่ายเห็นว่าเย่เฉินได้วางแผนทุกอย่างไว้แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป เขาพูดอย่างหนักแน่นว่า “ได้ครับคุณชาย เราจะรอคุณอยู่ที่ด้านบนของโรงแรม”
เวลานี้เย่เฉินก็หันไปพูดกับซูรั่วหลี “รั่วหลี เดี๋ยวคุณรับหน้าที่จัดการSteve Horowitz ก็พอ ผมจะเป็นคนจัดการซูโสว่เต๋อเอง”
ซูรั่วหลีพยักหน้าอย่างแผ่วเบา และกล่าวด้วยความเคารพ “ได้ค่ะ คุณชายเย่!”
เย่เฉินย้ำว่า “จำไว้ พยายามอย่าทำให้คนอื่นแตกตื่น เราจะต้องเข้าออกอย่างเร็ว ต้องทำให้เหมือนว่าซูโสว่เต๋อกับSteve คนนั้นได้หายตัวไปจากโลกโดยไม่พบเบาะแสใดๆ ”
“ได้ค่ะ!”
หนึ่งนาทีต่อมา
เครื่องบินลอยอยู่เหนือหลังคาของโรงแรม
คนของเฉินจื๋อข่ายโยนเชือกไนลอนที่แข็งแรงมากสองเส้นจากทั้งสองด้านของเฮลิคอปเตอร์ทันที
หลังจากที่เย่เฉินซูรั่วหลีส่งสายตาให้กัน จากนั้นทั้งสองก็คว้าเชือกและเลื่อนลงจากด้านข้างของเฮลิคอปเตอร์อย่างรวดเร็ว
ในชั่วพริบตา ทั้งสองก็ร่อนลงบนหลังคาโรงแรมอย่างเงียบๆ แล้ว
หลังจากนั้น ทั้งสองก็มาถึงที่ระเบียงห้องนอนของซูโสว่เต๋อและSteve จากด้านนอกของโรงแรมอย่างเงียบๆ
ในเวลานี้ Steve ไม่สนใจดอกไม้ไฟข้างนอกเลย เขากำลังนอนอยู่บนเตียง พยายามจะหลับอย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย แต่เนื่องจากอาการเจ็ทแล็ก เขาแทบจะไม่ง่วงเลยแม่แต่นิดเดียว
เขาจึงต้องตัดสินใจดื่มไวน์เพื่อช่วยให้นอนหลับโดยไม่มีทางเลือก
ในเวลาเดียวกัน
เย่เฉินได้เข้าถึงห้องชุดเพรสซิเดนเชียลสวีทของซูโสว่เต๋อแล้ว
ในเวลานี้ ซูโสว่เต๋อเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาคลุมเสื้อคลุมอาบน้ำไว้ คาบซิการ์ไว้ เขาถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือในขณะที่เดินออกจากห้องน้ำ และส่งข้อความเสียง WeChat ถึงเจิ้งเสี่ยวฉี “ที่รัก คุณใกล้ถึงหรือยัง?”
อีกฝ่ายตอบกลับอย่างรวดเร็ว และเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แอ๊บแบ๊ว: “ที่รักค่ะ โปรดรอเขาอีกสิบนาทีนะ เขามาถึงตัวเมืองแล้วและจะถึงในอีกไม่ช้านี้แล้ว! ”
ซูโสว่เต๋อยิ้มอย่างหยาบคาย “ ให้คนขับรถขับเร็วๆ หน่อยสิ ถ้ายังไม่มาถึงภายในสิบนาที ผมจะตีตูดคุณเมื่อเจอหน้าคุณแล้วนะ! ”
หลังจากพูดจบ เขาก็คลายนิ้วออกและข้อความก็ถูกส่งออกไปทันที
ในขณะนั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินชายคนหนึ่งหัวเราะและพูดว่า “ คุณซูครับ ผมว่าคุณคงไม่มีโอกาสตีตูดผู้หญิงสวยคนนั้นซะแล้ว! "

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...