“ลักพาตัวงั้นเหรอ?!” ใบหน้าของท่านเฮ่อกระตุกอย่างแรง
สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือซูโสว่เต๋อถูกลักพาตัว
ดังนั้นเขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า “ อย่างไรก็ตาม ฉันเป็นหนึ่งในยดอฝีมือระดับอาวุโสของตระกูลซู คราวนี้ได้รับหน้าที่ปกป้องท่านชายรองที่เมืองจินหลิง หากมีการแอบลักพาตัวต่อหน้าต่อตาเขาจริง เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? และเขาควรอธิบายอย่างไรกับคุณท่านดี? ”
เขานึกถึง Steve ที่อยู่ห้องข้างๆ ซูโสว่เต๋อในทันที เขารีบพูดขึ้นอย่างกะทันหันราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตได้ “ เป็นไปได้ไหมที่เจ้านายจะไปหาคนอเมริกันที่อยู่ห้องถัดไปคนนั้น? ! ”
ผู้ช่วยก็กำลังรอปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเช่นเดียวกับเขา เมื่อเห็นว่าไม่พบตัวเจ้านายที่ห้องห้องชุดเพรสซิเดนเชียลสวีท เขาก็กระวนกระวายใจแทบตาย เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นทันที เขาพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “ เป็นไปได้ อาจเป็นไปได้นะ!”
พูดจบก็หันหลังวิ่งออกไปทันที
คนอื่นๆ ก็รีบตามเขาไปทันที
แต่เมื่อพวกเขากดกริ่งประตูห้องถัดไปก็ไม่มีการตอบสนองใดในห้องเช่นกัน
หัวใจของคนที่ยังคงมีความหวังริบหรี่แต่เดิมก็จมลงสู่ก้นบึ้งทันที
ทุกคนมองไปทางท่านเฮ่อรอความคิดเห็นจากเขา
ปกติท่านเฮ่อเป็นคนจิตใจสงบและลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก แต่สีหน้าของเขาในเวลานี้เหมือนกับตอนที่เขาเสียพ่อตอนอายุ 18 ปีไม่มีผิด
เขาเตะประตูห้องของ Steve ด้วยใบหน้าที่มืดมิด และพาทุกคนพุ่งเข้าไปในห้องอีกครั้ง ปรากฏว่า Steve ก็ระเหยไปเหมือนกับซูโสว่เต๋อเช่นกัน ...
ตอนนี้ท่านเฮ่อดมกลิ่นที่นี่และมองหาที่นั่นราวกับสุนัขตัวหนึ่ง เขาคลำหาอยู่นาน แต่ไม่พบเบาะแสอันมีค่าใด ๆ ส่งผลให้เขากระวนกระวายใจมากขึ้น เขาค้นหาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งมือของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
หากเขาหวังจะให้ซูจือหยูรอดถ้างั้นตู้ไห่ชิงก็จะรอดเช่นกัน
ดังนั้นในเวลาต่อมา เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและคิดในใจว่า “ผลที่ไร้กังวลที่สุดคือผู้หญิงสองคนนี้ตายไปพร้อมกัน ไม่อย่างนั้นถ้ามีเพียงซูจือหยูคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ ตามลักษณะนิสัยของเธอแล้ว เธอจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อตรวจสอบความจริงอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นจริง เธออาจจะหันมาเป็นศัตรูกับฉันก็เป็นได้ ดังนั้นปล่อยให้เธอตายไปตอนนี้ดีกว่า จะได้ไม่เป็นปัญหาให้กับตัวเองในวันข้างหน้า…”
เมื่อคิดเช่นนี้ได้ เขาก็รู้สึกโล่งอกเล็กน้อย
ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือรอให้ซูโสว่เต๋อกลับมารายงานข่าวการเสียชีวิตของภรรยาพวกเขาโดยเร็วที่สุด
ในขณะนั้น พ่อบ้านก็มาเคาะประตูรายงานว่า “คุณท่านครับ คนของตระกูลตู้มาหาครับ...”
“ตระกูลตู้? ” ซูเฉิงเฟิงหนักใจอย่างมาก เขาถามว่า “ มีใครมาบ้าง? ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...