ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2380

พ่อบ้านรีบพูดว่า “ตู้เจิ้นหัวคุณท่านตู้ พาตู้ไห่เฟิงลูกคนโตของตระกูลตู้มาด้วย”

คุณท่านซูอดไม่ได้ที่จะถูขมับของเขา และถอนหายใจอยู่ในใจ “แม่งช่างน่าเบื่อเสียจริง ตระกูลตู้มาทำอะไรที่ผม? หรือว่าพวกเขามาหาผมเพื่อที่จะกล่าวโทษงั้นเหรอ? ไม่น่าจะใช่นะ เมืองจินหลิงไม่ใช่ที่ของผมเลย และก็ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าตู้ไห่ชิงถูกผมฆ่าตาย แล้วจะมาถามผมเพื่อ?”

“แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ายังไงตระกูลตู้ก็เป็นญาติของผม และพวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งในระดับสูงสุด ไม่สามารถรุกรานได้อย่างชัดเจน ดังนั้นจึงทำได้แค่ไปต้อนรับสักหน่อยเท่านั้น!”

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ คุณท่านซูก็จึงพูดกับพ่อบ้านว่า “คุณจัดให้พวกเขาไปนั่งในห้องนั่งเล่นสักพัก แล้วผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย”

“ครับคุณท่าน!”

ไม่กี่นาทีต่อมา คุณท่านซูก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

ทันทีที่มาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นพ่อลูกของตระกูลตู้ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น เต็มไปด้วยความโกรธบนใบหน้าของพวกเขา

เขาแสร้งทำเป็นมีท่าทีเจ็บปวดในทันที ทักทายเข้าไป และสะอื้นไห้ “พ่อตา.....เกิดอะไรขึ้นกับไห่ชิงและจือหยูแม่ลูห พวกคุณมีข่าวอะไรบ้างหรือยัง?”

ตู้เจิ้นหัวพูดอย่างเย็นชาว่า “ซูเฉิงเฟิง! ผมยังอยากจะถามคุณเลย! เรื่องระหว่างไห่ชิงกับจือหยุนแม่ลูกคู่นี่ มันเกี่ยวข้องกับคุณหรือไม่?! คุณบอกความจริงกับผมจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นผมตู้เจิ้นหัวจะไม่วันจบเรื่องกับคุณง่ายๆ แน่นอน!”

“ผม?!” คุณท่านซูชี้ไปที่จมูกของตัวเอง แล้วพูดด้วยความปวดใจอย่างยิ่งว่า “ไห่ชิงเป็นลูกสะใภ้ของผม และจือหยูยิ่งเป็นหลานสาวของผม ผมจะไปทำร้ายพวกเขาได้อย่างไร!”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็เสริมทันทีว่า “บอกคุณตรงๆ เลย ผมได้ส่งซูโสว่เต๋อไปที่เมืองจินหลิงเพื่อไปตรวจสอบและช่วยเหลืออย่างรวดเร็วแล้ว แม้ว่าจะพยายามอย่างดีที่สุด ก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อความปลอดภัยของแม่ลูกทั้งคู่!”

แม้ว่าตู้เจิ้นหัวจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับคุณท่านซู แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีหลักฐานใดๆ เลย

และมีอยู่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขางุนงงเล็กน้อย เขารู้ว่าคุณท่านซูรักหลานสาวซูจือหยูคนนี้มาก หากตู้ไห่ชิงประสบอุบัติเหตุไปเอง พวกเขาจะคิดว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์คุณท่านซู หรือซูโสว่เต้าซึ่งอยู่ห่างไกลในออสเตรเลียเป็นคนทำ

ท่านเฮ่อพูดด้วยเสียงสั่นว่า “คุณ......คุณท่าน....ผม....ผมขอโทษ...”

“ขอโทษเรื่องอะไรเหรอ?” คุณท่านซูสังเกตได้บางอย่างที่ผิดปกติ ขมวดคิ้วและถามว่า “มีเรื่องสิ่งสำคัญอะไรกันแน่ รีบพูดมาเร็วเข้า!”

ท่านเฮ่อสำลักและพูดว่า “ท่านชายรอง.....ท่านชายรองเขา.......”

คุณท่านซูโกรธมาก และพูดโพล่งด่าออกมาว่า “เวลาที่พูดอย่าพูดแบบติดๆ ขาดๆ! เกิดอะไรขึ้นกับโสว่เต๋อกันแน่? รีบบอกมาเร็วเข้า!”

ท่านเฮ่อถอนหายใจอย่างหนัก “เฮ้! คุณท่าน! ท่านชายรองเขา......เขา.....เขาหายตัวไปแล้ว!”

ทั้งร่างของคุณท่านซูตื่นเต้นในทันที เขาพูดโพล่งออกมาและตะโกนว่า “หายตัวไป! มึงแม่งกำลังพูดบ้าอะไรอยู่! คนเป็นๆ ทั้งคน พึ่งไปถึงเมืองจินหลิง ก็หายตัวไปจากสายตาของคุณเลยงั้นเหรอ?!”