ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2381
ซูเฉิงเฟิงไม่สามารถรับได้ ลูกชายคนที่สองของตัวเองพึ่งมาถึงเมืองจินหลิง ยังไม่ทันได้นอนข้ามคืนที่เมืองจินหลิง เขาก็หายตัวไปเลย
นอกจากนี้ ความสามารถของท่านเฮ่อ เขารู้ดีอยู่แล้ว
เขารับใช้อยู่ในตระกูลซูมานานหลายปี ฝีมือเก่งกาจจนอยากที่จะหาใครมาเทียบได้
ซูโสว่เต๋อมีทีมบอดี้การ์ดคอยแอบคุ้มกัน จะหายตัวไปได้อย่างไร？
ในเวลานี้เองท่านเฮ่อรับสายแล้วพูดคร่ำครวญไม่หยุด เขากล่าวด้วยความละอายใจ“คุณท่านครับ……ผมอยู่ชั้นเดียวกับท่านชายรองตลอด คอยเฝ้าระวังสังเกตการณ์ แต่คิดไม่ถึงว่า ท่านชายรองจะหายตัวไปเหมือนสลายไปในอากาศ หายไปจากห้องของเขา……ระ……เรื่องนี้มันแปลกประหลาดจนยากที่จะเชื่อจริงๆครับ……”
พูดจบ เขาก็รีบพูดขึ้นมาอีกว่า“จริงด้วยครับ ไม่ได้หายแค่ท่านชายรองนะครับ แม้แต่เพื่อนใหม่ที่ท่านชายรองพึ่งรู้จักก็หายไปพร้อมกันด้วยครับ”
คุณท่านใหญ่ซูรีบถามต่อว่า“เพื่อนใหม่ที่พึ่งรู้จักกัน？เพื่อนอะไร？”
ท่านเฮ่อรีบพูดอธิบาย“เป็นคนอเมริกันที่รู้จักกันในสนามบินครับ ตระกูลของพวกเขากับตระกูลรอธส์ไชลด์มีความเกี่ยวข้องกัน อีกทั้งเขายังบังเอิญจองโรงแรมเดียวกันกับท่านชายรองด้วยครับ ดังนั้นท่านชายรองจึงเชิญเขามาพักข้างๆห้องของตัวเอง”
คุณท่านใหญ่ซูพูดโพล่งออกไปว่า“เป็นไปได้ไหมที่คนอเมริกันคนนั้นจะก่อเหตุ？”
“ไม่เหมือนนะครับ”ท่านเฮ่อพูด“คนอเมริกันคนนั้นผมสังเกตดีแล้วครับ เขาเป็นแค่ผู้ชายวัยกลางคนธรรมดา ไม่เหมือนคนต่อสู้เป็นหรือเป็นคนที่มีความสามารถพิเศษอะไร ดังนั้นต้องไม่ใช่เขาแน่ครับ”
“นี่มัน……”คุณท่านใหญ่ซูรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง
เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเบื้องหลังมีอะไรซ่อนอยู่ ใครกันฉันมีความแข็งแกร่งอะไรขนาดนี้
ถึงมีความสามารถ ดรรชนีเดียวขวางฟ้า แสดงว่าคนคนนี้จะต้องไม่ธรรมดา！
ดังนั้น เขาจึงรีบกัดฟันกรอดสั่งการลงไปว่า“ท่านเฮ่อ ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน จะต้องหาเบาะแสของโสว่เต๋อให้ได้ ถ้าหาพวกเขาไม่เจอ งั้นคุณก็ไม่ต้องกลับมาอีก！”
พูดจบ เขาก็เหลือบมองไปที่ตู้เจิ้นหัว แล้วรีบพูดขึ้นมาว่า“ยังมีไห่ชิงกับจือหยูอีก！พวกเขาสามคนล้วนเป็นคนของตระกูลซู จะต้องพาพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...