ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2385

Walterที่ได้ยินเย่เฉินเอ่ยถึงSteve Horowitzสองสามคำนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นตกใจทันที！

เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่า พ่อจะตามที่เมืองจินหลิงด้วยตัวเอง เพื่อตามหาตนเอง

สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีใจแม้แต่น้อย กลับกันยังทำให้ภายในใจของเขา สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังใช้ชื่อของHorowitz และตระกูลตระกูลรอธส์ไชลด์เพื่อพยายามขู่ขวัญให้เย่เฉินตกใจกลัว และพยายามขัดขืน

แต่ว่า ภายในใจของเขารู้ดี ตัวเองก็เป็นแค่เสือกระดาษเท่านั้น

“ตระกูลของเราเป็นแค่ญาติลูกพี่ลูกน้องธรรมดากับตระกูลรอธส์ไชลด์เท่านั้น ไม่ได้มีอำนาจหรือความแข็งแกร่งอะไรด้วยซ้ำ”

“ญาติที่กล่าวมานั้น ตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน ก็คือฮ่องเต้ แม่ของฮ่องเต้ รวมถึงภรรยาญาติของสองครอบครัวนี้ ความหมายก็คือ เป็นแค่ญาติห่างๆ เป็นญาติที่ไม่สำคัญอะไร”

“ดังนั้น ตระกูลรอธส์ไชลด์ จะมาออกหน้าช่วยเขามันเป็นไปไม่ได้เลย……”

“และตระกูลHorowitzของเรา ก็มีความแข็งแกร่งไม่พอจริงๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าของเย่เฉิน มันไม่คุ้มที่พูดถึง……”

“พ่อของเขาบินไกลมาถึงเมืองจินหลิง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเผชิญหน้ากับงูเจ้าถิ่นอย่างเย่เฉิน……”

“ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินยังเป็นคุณชายของตระกูลเย่แห่งเย่นจิง……ประธานบริษัทของตี้เหากรุ๊ป ……มีความแข็งแกร่งมากกว่าตระกูลHorowitzหนึ่งแสนแปดหมื่นลี้……”

“ดังนั้น เขามาที่เมืองจินหลิง นอกจากมารนหาที่ตายแล้ว แทบจะไม่มีความเป็นไปได้อย่างอื่นเลย……”

“ถ้าเขาตกอยู่ในเงื้อมมือของเย่เฉิน นั่นก็จบเห่แน่？”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ Walterก็รีบพูดขึ้นมาว่า“ไอ้คนแซ่เย่ นี่เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน มันไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อฉัน！！”

เย่เฉินหัวเราะแล้วพูดว่า“อ่อ？งั้นนายหมายความว่ายังไงหรอ？”

Walterโพล่งออกไปว่า “ความหายของฉันมันง่ายมาก ใช้คำพูดของคนหัวเซี่ย ความผิดของคนคนเดียวอย่าลากครอบครัวมาเกี่ยวด้วย ดังนั้น แกมีอะไรก็มาทำที่ฉัน อย่าลากพ่อของฉันมาเกี่ยวด้วย！”

“ฉัน……”Walterพูดไม่ออก

เขารู้ดี เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเพราะความไร้ยางอายของเขาเอง

ถ้าตนไม่สั่งให้คนไปวางยาพิษหวังตงเสวี่ยน แล้วบีบบังคับให้หวังตงเสวี่ยนยอมจำนน เขาคงไม่ต้องพบกับจุดจบที่น่าสังเวชอย่างเช่นในวันนี้

ดังนั้น ตอนนี้เย่เฉินถามเขากลับ ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกในทันที

เวลานี้เอง เย่เฉินหัวเราะเยาะ แล้วพูดขึ้นมาว่า“แกนอนรออยู่ที่นี่แหละ อีกสักพักพ่อของฉันจะพาพ่อแกมาหาแกเองนั่นแหละ”

พูดจบ เขาก็หันหลังไป แล้วพูดกับหงห้าว่า“หงห้า ไปที่ออฟฟิศของคุณดีกว่า”

หงห้ารีบพูดขึ้นมาว่า“ได้ครับอาจารย์เย่ เชิญตามผมมาได้เลยครับ！”

……