“ได้ครับอาจารย์เย่!”
หงห้าตอบรับ แล้วรีบเดินมาข้างหน้า จิกผมของซูโสว่เต๋อ แล้วฟาดไปที่ปากของเขาหนึ่งฉาด จนซูโสว่เต๋อรู้สึกเหมือนเห็นดาววิ้งๆอยู่ที่ตา
ซูโสว่เต๋อโตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนภายนอกตบนอก เขารู้สึกโกรธมาก แต่กลับไม่สามารถปลดปล่อยความโกรธไปได้ ทำได้เพียงแค่อดทนไว้
เวลานี้นี้เย่เฉินถลึงตาใส่ซูโสว่เต๋อ แล้วพูดอย่างเย้ยหยันไปว่า“ถ้าผมไม่ให้คุณพูด คุณก็ห้ามพูดแม้แต่คำเดียว”
ซูโสว่เต๋อทำได้เพียงแค่กุมหน้าไว้ แล้วพยักหน้า ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว
เย่เฉินมองมาที่หม่าฉงซิง แล้วถามเขาไปว่า“ฉันขอถามแกหน่อย ตอนนั้นซูเฉิงเฟิงสั่งแกไป ตกลงให้ฆ่าตู้ไห่ชิงคนเดียว หรือให้แกฆ่าซูจือหยูไปด้วย?”
หม่าฉงซิงโพล่งออกไปว่า“เรียนอาจารย์เย่ ตอนนั้นซูเฉิงเฟิงให้ผมฆ่าตู้ไห่ชิงคนเดียวครับ”
เย่เฉินถามกลับ“แล้วเขาไม่พอใจอะไรซูจือหยูรึเปล่า คิดว่าเธอหันหน้าไปข้างนอก?”
“ไม่มีครับ!”หม่าฉงซิงกล่าวอย่างไม่ลังเล“ซูเฉิงเฟิงรักใคร่ซูจือหยูมาก มักจะมาพูดกับเราบ่อยๆ ว่าคนในตระกูลซูรุ่นนี้ คนที่ฉลาดที่สุด มีความสามารถมากที่สุด ความจริงแล้วคือซูจือหยูครับ!”
ตอนนี้ซูโสว่เต๋อ สีหน้าซีดเผือด
เย่เฉินเหลือบมองไปที่เขา แล้วถามหม่าฉงซิงว่า“จากที่นายพูดมา นั่นก็หมายความว่า ซูเฉิงเฟิงไม่มีทางฆ่าซูจือหยูแน่ๆ ถูกไหม?”
หม่าฉงซิงพูดอย่างหนักแน่น“ใช่แล้วครับ!อาจารย์เย่ ถึงแม้ว่าซูเฉิงเฟิงจะเป็นคนโหดร้ายยังไง แต่เขารู้สึกรักใคร่ซูจือหยูมาจากใจเลยครับ เขาไม่มีทางฆ่าซูจือหยูอย่างแน่นอนครับ”
พูดจบ หม่าฉงซิงก็ถอนหายใจ แล้วพูดไปว่า“พูดอย่างไม่ปิดบัง ตอนที่อยู่ในอุโมงค์ ผมพบว่าซูจือหยูอยู่ในรถของหลิวจ้าน ผมตกใจแทบบ้า เพราะในใจผมรู้ดีว่า ถ้าซูเฉิงเฟิงรู้ว่าซูจือหยูตายแล้ว จะต้องโทษผมแน่ๆ……”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วถามเขาไปว่า“ดังนั้นแกเลยจัดการฆ่าหลิวจ้านใช่ไหม?”
เย่เฉินพูดอย่างเรียบเฉย“ที่ผมให้คุณไปหาไฮยีนาลายจุดที่ชอบทะลวงก้น หาเจอรึยัง?”
“เจอแล้วครับ!”เฉินจื๋อข่ายรีบพูดขึ้นมาว่า“สวนสัตว์ซาฟารีปาร์คของจินหลิงพึ่งนำไฮยีนาลายจุดเข้ามาคอกหนึ่งครับ เถ้าแก่สวนสัตว์ซาฟารีปาร์คกับผมมีความสัมพันธ์กันไม่เลว เป็นสมาชิกวีไอพีในโรงแรมของผมด้วย ผมสามารถติดต่อเขาให้ได้ ยืมไฮยีนาลายจุดพวกนี้มาให้เราใช้!”
“ดี!”เย่เฉินพยักหน้า แล้วมองไปที่ซูโสว่เต๋อ พลางพูดอย่างเรียบเฉย“ในเมื่อคุณอยากจะดื้อดึงเอง งั้นก็ไปคุยเจรจากับไฮยีนาลายจุดพวกนั้นเองแล้วกัน!”
ซูโสว่เต๋อที่ได้ยินอย่างนั้น ทันใดนั้นก็ตกใจจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว!
เขาไม่สงสัยการตัดสินใจของเย่เฉินแม้แต่น้อย ไอ้หมอนี่ไม่เพียงแต่มีความสามารถน่าทึ่ง ฝีมือของเขายังน่าตกใจ แม้แต่ความกล้าของเขายังน่าทึ่งมากอีกด้วย!
ถ้าทำให้เขาโกรธขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าตัวเขาคงจะมีจุดจบไม่สวยเป็นแน่……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...