บทที่241 ทรยศเซียวเวยเวย(1)
เซียวเวยเวยถูกนายหญิงใหญ่ตบไปหนึ่งฉาดก็วิ่งออกไปข้างนอก แต่ยังไม่ทันวิ่งออกจากสวนหย่อม ก็ถูกเซียวฉางเฉียนหยุดเอาไว้แล้ว
เซียวฉางเฉียนเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมา แต่เธอกลับเป็นตายก็ไม่ยอม รู้สึกมาตลอดว่าที่ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้ ความรับผิดชอบส่วนใหญ่อยู่ที่นายหญิงใหญ่ ถ้าไม่ใช่เธอ ตัวเองจะอนาถขนาดนี้ได้อย่างไร?
ดังนั้น ชั่วขณะหนึ่งเธอโมโหจนแทบอยากจะหนีออกจากบ้าน หนีไปได้ยิ่งไกลก็ยิ่งดี
แต่คำพูดประโยคหนึ่งของพ่อ ทำให้เธอล้มเลิกความคิดนี้ไป
เซียวฉางเฉียงพูดขึ้นมาอย่างจริงจังและจริงใจ: “เวยเวย เธอจะหนีออกจากบ้าน จะหนีไปไหน? เธอไม่มีงานทำด้วยซ้ำ ข้างนอกก็ไม่มีสถานที่ที่สามารถอยู่อาศัยได้ เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อย่างไรก็ไม่สามารถออกไปเช่าบ้านทำงานเวลานี้ได้ใช่ไหม? เรื่องบางอย่างคุณย่าเธอก็ทำไม่ถูกจริงๆ แต่ว่าตอนนี้เรานอกจากพึ่งพาคุณย่าเธอแล้ว ยังมีวิธีอะไรอื่นอีก? อย่างไรเสียท่านถึงจะเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลเซียว!”
เซียวเวยเวยเงียบไปครู่หนึ่ง ไตร่ตรองคำพูดของพ่อซ้ำไปซ้ำมา
ตัวเองออกจากตระกูลเซียว ก็ไม่มีที่จะให้ไปจริงๆ อย่างไรก็ไม่สามารถไปเร่ร่อนอยู่ข้างถนนใช่ไหม? ถึงอย่างไรในสายตาของคนอื่นตัวเองก็เป็นคุณหนูรองของตระกูลเซียว ถ้าหากไปเร่ร่อนอยู่ข้างถนน ยังจะไม่ถูกคนหัวเราะเยาะตายเหรอ?
ดังนั้นเธอจึงได้แต่พูดด้วยความน้อยใจ: “พ่อค่ะ คุณย่าท่านวางอำนาจ และเผด็จการเกินไป ไม่งั้นเราย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเถอะ......”
เซียวฉางเฉียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูดว่า: “ย้ายออกไป? ย้ายออกไปตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว คุณย่าแกอย่างมากจะอยู่ได้อีกกี่ปี? รอให้ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว บ้านพักตากอากาศหลังนี้ ทรัพย์สินอื่น ๆ ของตระกูลเซียว ก็จะเป็นของบ้านเราทั้งหมด นี่เป็นของบ้านเรา ถ้าหากเราย้ายออกไปตอนนี้ ครอบครัวอารองเธอพวกเขากลับมา จะทำอย่างไร? แบบนั้นก็จะไม่เหลืออะไรแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เซียวเวยเวยเข้าใจในทันที
อย่างมองว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเซียวชูหรัน กับนายหญิงใหญ่จะดูแย่มาก แต่ถ้าหากตัวเองย้ายออกไป มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกพวกเธอเข้ามาแทรกแซงในตอนที่อ่อนแอ
คิดมาถึงตรงนี้ เซียวเวยเวยน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ พูดว่า: “แต่ว่าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆก็ไม่ใช่ทางแก้ หนูใกล้จะทนทานต่อไปไม่ไหวอยู่แล้ว”
เซียวเวยเวยพยักหน้า: “คุณย่า หนูรู้ค่ะ”
“ตอนนี้เธอถูกตระกูลหวังถอนหมั้น ก็กลายเป็นเรื่องตลกของเมืองจินหลิงไปแล้ว ถึงแม้ย่าจะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่นี่ก็เป็นเรื่องจริง ในใจเธอน่าจะรู้อยู่ใช่ไหม?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เซียวเวยเวยก็อดร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกไม่ได้
ทั่วทั้งเมืองจินหลิงรู้กันหมด เธอคือผู้หญิงที่ถูกตระกูลหวังถอนหมั้น ดังนั้น ชาตินี้ถ้าหากเธอยังอยากจะแต่งเข้าตระกูลไฮโซ โดยพื้นฐานแล้วเป็นไปไม่ได้เลย
อย่างน้อย ก็เป็นไปไม่ได้ในเมืองจินหลิง
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...