“พูดไม่น่าฟังหน่อย ถ้าหากตระกูลเย่มีความสามารถนี้ งั้นพวกเขาก็สามารถที่จะลักพาตัวฉันไปได้อย่างง่ายดายตั้งนานแล้ว หรือว่าลอบสังหารฉันในบ้าน แล้วจะถูกตระกูลซูของพวกเรากดหัวได้อย่างไร?”
“นั่นก็ใช่อยู่…”พ่อบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากถามว่าในทันที: “คุณท่าน งั้นคุณว่า ตระกูลเย่คบหาสมาคมกับยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกอย่างกะทันหันหรือเปล่า?”
“ก็เป็นไปไม่ได้…”ซูเฉิงเฟิงส่ายหน้า และเอ่ยปากพูด: “แต่ไหนแต่ไรตระกูลเย่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับยอดฝีมือศิลปะเท่าพวกเราขนาดนั้น ในสายตาของไอ้แก่อย่างเย่โจงฉวนมีเพียงหาเงิน จะเสียเงินมากมายมาเลี้ยงดูยอดฝีมือศิลปะจำนวนมากมาย เรื่องแบบนี้ก็ไม่ค่อยน่าสนใจด้วยซ้ำ ดังนั้นคนแบบนี้จะขอความช่วยเหลือจากยอดฝีมืออย่างแท้จริงได้อย่างไร?”
จากนั้น ซูเฉิงเฟิงพูดสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า: “ตอนนี้ความเป็นไปได้ที่ฉันสามารถที่จะคิดได้ มีสามอย่าง”
พ่อบ้านรีบถามว่า: “คุณท่าน สามอย่างอะไรครับ?”
ซูเฉิงเฟิงเอ่ยปากพูดว่า: “ความเป็นไปได้อย่างแรก คือตระกูลเหอต่อต้านฉันอยู่ลับหลัง!”
“ตระกูลเหอ?!”พ่อบ้านรีบถามว่า: “คุณกำลังพูดถึงบ้านแม่ของรั่วหลีเหรอ?”
“ใช่!”ซูเฉิงเฟิงกัดฟันพูด: “ตั้งแต่ที่ซูรั่วหลีเกิดเรื่อง ตระกูลถอนกำลังยอดฝีมือทั้งหมดที่อยู่ในตระกูลซูของพวกเราออกไป แต่ว่าไม่เคยมาขอคำอธิบายกับฉัน เหตุผลที่ไม่ขอคำอธิบายกับฉัน มีความเป็นไปได้สูงที่จะวางแผนแอบแก้แค้นฉัน”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเหอเป็นตระกูลศิลปะการต่อสู้ ยอดฝีมือในตระกูลรวมตัวกันมากมาย ไม่แน่พวกเขาอาจจะทำการอยู่ลับหลัง”
พ่อบ้านก็ถามอีกว่า: “คุณท่าน งั้นความเป็นไปได้อีกสองอย่างล่ะ?”
พ่อบ้านตระกูลรีบถามว่า: “คุณท่าน ความเป็นไปได้อะไรครับ?”
ซูเฉิงเฟิงเอ่ยปากพูดว่า: “นายจำได้หรือเปล่า จือเฟยกับจือหยูเกิดเรื่องที่ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการช่วยเหลือจากบุคคลปริศนาชาวจีนคนหนึ่ง?”
“จำได้ครับ”พ่อบ้านบอกว่า: “คุณจือหยูยังอยากจะตามหาที่อยู่ของบุคคลปริศนานั้นอยู่ตลอดเวลา”
ซูเฉิงเฟิงพูดว่า: “ความแข็งแกร่งของคนคนนั้นสุดยอดมาก! คนคนหนึ่งสามารถที่จะฆ่านินจาชั้นนำของประเทศญี่ปุ่นหลายคนได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ นี่แทบจะเทียบเท่ากับว่าเป็นคนคนหนึ่งที่สามารถสังหารยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้จีนได้หลายคนอย่างต่อเนื่อง! จะต้องเป็นชั้นยอดของในชั้นยอด! ถ้าหากความแข็งแกร่งแข็งแกร่งขนาดนั้น งั้นเขาลักพาตัวของโสว่เต๋อไป ต่อหน้าต่อตาของยอดฝีมือยี่สิบกว่าคนของตระกูลซูอย่างเงียบๆ ยังมีความเป็นไปได้สูงมาก!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...