ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2411

ซูเฉิงเฟิงในตอนนี้ ก็ทำอะไรไม่ถูกไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

ก็เป็นเพราะเหตุนี้ ความคิดของเขาถึงได้เริ่มหลากหลาย ถึงขนาดมีหลุดออกไปบ้าง

ในความมืดมิด เขารู้สึกว่า คนบงการอยู่เบื้องหลังของเรื่องราวนี้ น่าจะเป็นยอดฝีมือเหนือชั้นที่ช่วยชีวิตของซูจือเฟยและซูจือหยูในประเทศญี่ปุ่นคนนั้น

พ่อบ้านกลับรู้สึกว่าค่อนข้างคิดเพ้อเจ้อเกินจริง

เขาพูดอย่างอ้อมค้อมว่า: “คุณท่าน ตอนนั้นคุณหนูใหญ่พบกับยอดฝีมือคนนั้นในประเทศญี่ปุ่น จนถึงตอนนี้ยังไม่ยืนยันตัวตน พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนจีนหรือว่าชาวจีนสัญชาติญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่น”

“ยิ่งไปกว่านั้นเกียวโตกับเมืองจินหลิงอยู่ห่างกันหลายพันกิโลเมตร ในทะเลแห่งฝูงชน จะบังเอิญให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันซ้ำซ้อนได้อย่างไร แม้ว่าแบบนี้มีความเป็นไปได้ว่าจะมี แต่ความเป็นไปได้น่าจะต่ำมากเกินไปจริงๆ…”

ซูเฉิงเฟิงส่ายหน้า และพูดอย่างจริง: “ตามที่ฉันได้ตัดสิน ไม่ใช่ความน่าจะเป็น แต่เป็นความรู้สึกต่างหาก!”

จากนั้น ซูเฉิงเฟิงวิเคราะห์ว่า: “บุคคลปริศนาในเมืองจินหลิงคนนี้ ให้ความรู้สึกน่ายำเกรงอย่างหนึ่งกับฉัน ความรู้สึกอย่างนี้ ฉันเคยสัมผัสมาก่อนครั้งหนึ่ง”

“และครั้งก่อนที่มีความรู้สึกอย่างนี้ ก็คือหลังจากที่ได้ยินเกี่ยวกับวีรกรรมของยอดฝีมือเหนือชั้นคนนั้นในประเทศญี่ปุ่น!”

“หมอนั่นไม่เพียงแค่คนเดียว ก็สามารถพอที่จะต่อสู้ประชิดตัว ฆ่านินจาชั้นนำของประเทศญี่ปุ่นได้หลายคน และตัวเองไม่ได้รีบบาดเจ็บ ยอดฝีมือแบบนี้ เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยได้ยิน มาหลายปีแล้ว!”

“แม้ว่าฉันจะเคยได้ยินการต่อสู้กันระหว่างยอดฝีมือประเทศจีนและประเทศญี่ปุ่นมามากมาย ส่วนใหญ่ก็เป็นยอดฝีมือชาวจีนที่ได้ชัยชนะ แต่ว่าบอกตามตรง ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าการต่อสู้ของยอดฝีมือประเทศจีนและประเทศญี่ปุ่นครั้งไหน ที่ยอดฝีมือชาวจีนสามารถที่จะได้รับชัยชนะโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ”

“ดังนั้น ความรู้สึกของคนบงการอยู่เบื้องหลังนี้มอบให้กับฉัน ก็เหมือนราวกับยอดฝีมือปริศนาของประเทศญี่ปุ่นคนคนนั้น”

“บุคคลปริศนาสองคนที่ไม่รู้ตัวตนทั้งสิ้น กลับสามารถที่จะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกัน สิ่งนี้ทำให้ฉันจำเป็นต้องเชื่อมโยงทั้งสองคนไว้ด้วยกัน!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซูเฉิงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า: “ยิ่งไปกว่านั้น! ความเชื่อมโยงระหว่างบุคคลปริศนาสองคนนี้ ไม่ใช่แค่รู้สึกเหมือนกัน สิ่งที่สำคัญคือ ในนั้นยังมีเบาะแสทั้งหมดที่เหมือนกัน!”

พ่อบ้านรีบถามว่า: “คุณท่าน เบาะแสอะไรเหรอครับ?!”

ซูเฉิงเฟิงพูดออกมาสองคำอย่างเย็นชา: “จือหยู!”