ตู้ไห่ชิงรีบพูดห้ามในทันที: “จือหยู! อย่าพูดจาเหลวไหล! ลูกรู้ได้ยังไงว่าอาจารย์ล่ายทำนายไม่แม่น? อาจารย์ล่ายบอกก่อนแล้วว่า ให้ลูกไม่ต้องตามหาเขา ตอนนั้นถ้าลูกเชื่อฟัง กลับไปที่เย่นจิงดีๆ ก็ย่อมไม่มีทางพบเจอเรื่องใหญ่โตเช่นนี้”
ซูจือหยูไม่พอใจ และอ้าปากพูดว่า: “ถ้าหากหนูกลับไป ก็รับประกันความปลอดภัยของแม่ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ!? ถ้าเกิดหนูไม่อยู่ที่นี่ ผู้มีพระคุณก็ไม่มีทางปรากฏตัวที่นี่ งั้นแม่ก็จะโชคร้ายมากกว่าโชคดี…”
ตู้ไห่ชิงถอนหายใจ และพูดว่า: “เฮ้อ นี่ก็คือกฎแห่งกรรมของโลก ตอนนั้นอาจารย์ล่ายก็เพียงแค่ทำนายสายสัมพันธ์ระหว่างลูกและเขา ไม่ได้ทำนายแม่โดยผ่านลูก กับสายสัมพันธ์ผู้มีพระคุณคนนี้ของลูก และก็ไม่ได้ทำนายว่าแม่จะถูกผู้พระมีคุณของลูกช่วยชีวิตด้วยเหตุนี้…”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: “ผู้มีพระคุณคนนี้ เป็นผู้มีเกียรติของทั้งครอบครัวของพวกเราจริงๆ…ไม่รู้ว่าจะตามหาเขาเจอมั้ยแล้วขอบคุณเขาต่อหน้า…”
ซูจือหยูดึงสติกลับมา และพูดอย่างซ่อนความตื่นเต้นไม่ได้: “โรงแรมที่พวกเราพักอยู่ตอนนี้ผู้มีพระคุณคงจะเป็นคนจัดเตรียมการอย่างแน่นอน หนูจะไปถามพนักงานเดี๋ยวนี้!”
หลังจากที่พูดจบ เธอก็รีบลุกขึ้นจากเตียง สองสามก้าวรีบวิ่งออกจากห้องนอน และเดินตรงไปที่ประตูห้องเอ็กเซ็กคูทีฟ
ทันทีที่ซูจือหยูเปิดประตู ก็เห็นหญิงสาวที่ร่างกายแข็งแกร่งสี่คนอยู่นอกประตู และขวางทางไว้ทั้งหมด
เธอรีบถามว่า: “สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยค่ะฉันอยู่ที่ไหนเหรอ?”
ผู้หญิงหนึ่งในนั้นเอ่ยปากพูดว่า: “สวัสดีค่ะคุณหนูซู สถานที่ที่คุณอยู่ในตอนนี้ เป็นโรงแรมที่คุณชายของพวกเราจัดเตรียมไว้ให้คุณและคุณผู้หญิงตู้ค่ะ”
ซูจือหยูถามด้วยความประหลาดใจว่า: “งั้นขอถามหน่อย คุณชายของพวกคุณเป็นใครกันแน่?”
ผู้หญิงคนนั้นส่ายหน้าและพูดว่า: “ขอโทษด้วยค่ะคุณหนูซู ตัวตนของคุณชายของพวกเราเป็นความลับสูงมาก พวกเราไม่สามารถเปิดเผยให้โลกภายนอก”
ซูจือหยูไม่พอใจ แล้วถามว่า: “งั้นพาฉันไปเจอเขาได้หรือเปล่า? ฉันจะขอบคุณเขาต่อหน้า…”
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มเล็กน้อย: “คุณหนูซู เรื่องนี้ฉันไม่สามารถที่จะตอบคุณได้อย่างแม่นยำ คุณชายไม่ได้บอกฉันว่าเขาจะมาหรือเปล่า”
ในใจของซูจือหยูก็รู้สึกผิดหวังมากขึ้น
คาดไม่ถึงว่า ตัวเองถูกผู้มีพระคุณช่วยอีกครั้ง ถึงขนาดถูกผู้พระคุณจัดการให้อยู่ในโรงแรมระดับไฮเอนด์ แต่ว่ายังคงไม่ได้เจอหน้าผู้มีพระคุณ
ในเวลานี้ เธออดไม่ได้ที่จะถาม: “งั้นขอถามหน่อย คุณรู้มั้ยว่าโทรศัพท์ของฉันอยู่ที่ไหน? ถ้าหากรู้ จะคืนให้ฉันได้หรือเปล่า?”
ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า: “ขอโทษด้วยคุณหนูซู คุณชายของพวกเราสั่งไว้ว่า คุณและคุณผู้หญิงตู้ยังไม่สามารถที่จะติดต่อกับใครในภายนอกได้ในขณะนี้ เพราะว่าตอนนี้ผู้คนจำนวนมากกำลังตามหาที่อยู่ของคุณทั้งสอง เกิดพวกเขารู้คุณยังมีชีวิตอยู่ คงจะไม่ดีต่อพวกคุณแน่ ยังหวังว่าคุณจะเข้าใจด้วยค่ะ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...