ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2422

ซูจือหยูอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เธอก็รู้สึกว่าแม่พูดถูกต้องมาก

พวกลูกท่านหลานเธอตระกูลชั้นนำเหล่านี้ ในมุมมองของโลกภายนอก อาจจะลึกลับเป็นอย่างมาก แต่สำหรับสมาชิกตระกูลชั้นนำอย่างแท้จริงแล้ว รู้จักพวกคุณชายของตระกูลอื่นเป็นอย่างดี

ลูกท่านหลานเธอของตระกูลชั้นนำเหล่านี้ แม้ว่าแต่ล่ะคนล้วนเรียกได้ว่าเป็นนักเรียนดีเด่นที่กลับมาจากไปเรียนต่างประเทศ แต่ซูจือหยูรู้ดีว่า ส่วนใหญ่นั้นก็เป็นคนอ่อนหัดที่เด่นสง่า

พูดจาน่าฟังหน่อย คือคนที่ไม่มีความสามารถ

พูดจาหยาบคายหน่อย ก็คือข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรง

อย่ามองว่าลูกท่านหลานเธอเหล่านั้น แต่ละคนอ้าปากก็พูดภาษาอังกฤษได้คล่อง ในขณะเดียวกันก็เข้าใจลักษณะการจัดรูปแบบโลกมากแล้วสามารถเล่าเรื่องราวที่ยืดยาวของการพัฒนาเศรษฐกิจทั้งโลกได้และคำแนะกับชาติบ้านเมืองได้ แต่ให้พวกเขาลงมือทำจริงๆ เขาอาจจะดีแต่พูดมั่วอย่างหลับหูหลับตาเหมือนกับจ้าวโค่

ก่อนหน้านี้มีลูกท่านหลานเธอคนหนึ่งที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามอัจฉริยะทางธุรกิจ ในเวลาเพียงไม่กี่ปีด้วยความสามารถของตัวเอง ทำเงินได้หลายพันล้าน แต่ในชั่วพริบตาก็มีข่าวบริษัทล้มละลายหนี้ท่วมหัวเผยแพร่ออกมา

สินทรัพย์หลายพันล้าน กลายเป็นหนี้สินหลายพันล้านในพริบตาเดียว

และคนแบบนี้ ก็ไม่มีทางเป็นข้อยกเว้นอยู่ในสังคมชนชั้นสูง

ดังนั้น ซูจือหยูยากมากที่จะเชื่อว่า ผู้มีพระคุณของตัวเอง ผู้มีพระคุณคนนั้นที่เหมือนราวกับฮีโร่พันธุ์ใหม่ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ของตัวเอง ก็จะสืบสายเลือดมาจากลูกท่านหลานเธอของตระกูลใหญ่ไหน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธออดไม่ได้ตกอยู่ในห้วงความคิด หลังจากผ่านไปนานก็พูดด้วยความเป็นทุกข์ว่า: “แม่ค่ะ ผู้มีพระคุณไม่ใช่ลูกท่านหลานเธอของตระกูลใหญ่หรอกค่ะ แต่ก็ถูกคนเรียกว่าคุณชายอีก ฐานะสังคมของเขาจะเป็นอะไรกันแน่?”

“เมื่อเห็นชายหนุ่มคนนั้น เขาแต่งตัวธรรมดามาก ยังขี่จักรยานไฟฟ้าที่โกโรโกโสคันหนึ่ง คิดดูแล้วน่าจะค่อนข้างยากลำบาก น่าจะไม่มีทางเป็นผู้มีพระคุณที่จือหยูลืมไม่ลงมาโดยตลอด…”

ตู้ไห่ชิงตกอยู่ในห้วงความคิด และคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ: “เอ่อ…คนคนนั้นที่แย่งบ้านเก่าของฉางอิงกับฉันในงานประมูล เป็นใครอีก?”

เมื่อซูจือหยูเห็นสีหน้าท่าทางของแม่เดี๋ยวก็ภูมิฐานเดี๋ยวก็สับสนเดี๋ยวก็สงสัย อดไม่ได้ที่จะถามว่า: “แม่ค่ะ แม่กำลังคิดอะไรอยู่ค่ะ?”

ตู้ไห่ชิงดึงสติกลับมา และรีบพูดว่า: “อ้อ ไม่มีอะไร…แม่ก็แค่คิดฟุ้งซ่านไปหน่อย ก็ไม่ได้เบาะแสอะไร”

หลังจากพูดจบ เธอก็พูดกับซูจือหยูว่า: “จือหยู ลูกก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป ในเมื่อผู้มีพระคุณท่านนั้นจัดการให้พวกเราอยู่ที่นี่ ยังให้ลูกน้องคุ้มกันพวกเรา นั่นก็เทียบเท่ากับว่าสร้างความสัมพันธ์ทางอ้อมกับพวกเรา นี่มองโลกในแง่ดีมากกว่าสถานการณ์ก่อนหน้านี้ที่ลูกงมเข็มในมหาสมุทรแล้วตามหาเบาะแสอะไรไม่เจอ ดังนั้นลูกรออย่างอดทน แม่เชื่อว่าเขาจะปรากฏขึ้นไม่ช้าก็เร็ว!”

ซูจือหยูพยักหน้า และกำลังจะพูด จู่ๆความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว: “แม่ค่ะ! แม่ว่าโรงแรมนี้ จะเป็นกิจการของผู้มีพระคุณหรือเปล่า?!”