ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2424

“ไม่” ตู้ไห่ชิงพูดอย่างจริงจัง: “ถ้าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นในมิติเดียว ตัวอย่างเช่นถ้าลูกบังเอิญเจอคนที่หน้าตาเหมือนกับแม่มาก นี่เป็นเรื่องปกติมาก ถ้าแม่บังเอิญเจอคนที่หน้าตาเหมือนกับคุณอาเย่ของลูกมาก ก็เป็นเรื่องปกติมาก…”

“แต่ว่า…”

ตู้ไห่ชิงพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงและสีหน้าท่าทางก็ค่อนข้างจริงจังเล็กน้อย และพูดต่อไปว่า: “แต่ว่า แม่กลับบังเอิญเจอชายหนุ่มคนนี้อยู่ในเมืองจินหลิง ปีนั้นคุณอาเย่ของลูกก็ถูกฆ่าในเมืองจินหลิง และพอดีประจวบเหมาะกับลูกชายของเขาก็หายตัวไปในเมืองจินหลิง ดังนั้น นี่จึงเป็นความบังเอิญครั้งที่สอง”

“นอกจากนี้! แม่ไม่เพียงแต่เจอเขาที่เมืองจินหลิงเท่านั้น แม่เจอเขาที่หน้าประตูบ้านเก่าคุณอาเย่ของลูกด้วย! ถ้าหากเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับคุณอาเย่ของลูก ทำไมเขาถึงได้ปรากฏตัวอยู่ที่นั่น?”

ซูจือหยูเงียบไปครู่หนึ่ง พยักหน้า และพูดอย่างจริงจังว่า: “แม่ค่ะ หนูคิดว่าการวิเคราะห์ของแม่มีเหตุผล แม่เจอชายหนุ่มคนนั้นอยู่ที่หน้าประตูบ้านเก่าของคุณอาเย่ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นลูกชายของคุณอาเย่ …”

พูดถึงตรงนี้ ซูจือหยูก็เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน และพูดว่า: “แม่ค่ะ ลูกชายของคุณอาเย่ ถ้าหากปีนั้นหายตัวไปในเมืองจินหลิง แล้วก็อยู่ในเมืองจินหลิงมาโดยตลอด ดังนั้นคนคนนั้นที่แม่เห็น อาจจะเป็นลูกชายของคุณอาเย่จริงๆ แต่ว่าลูกชายของคุณอาเย่อาจจะไม่ใช่ผู้มีพระคุณ! เรื่องนี้ แม่มีหลักฐานอะไรที่ชัดเจนหรือเปล่า?”

ตู้ไห่ชิงส่ายหน้า และพูดว่า: “หลักฐานตรงๆแม่ก็ไม่มี เนื่องจากว่าจนถึงตอนนี้แม่ก็ไม่เคยเจอผู้มีพระคุณท่านนั้นที่ลูกพูดถึง แต่ว่า ในเมื่อผู้มีพระคุณท่านนั้นจัดการให้พวกเราอยู่ในโรงแรมของตระกูลเย่ งั้นแม่เชื่อว่า เขาต้องมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากกับตระกูลเย่อย่างแน่นอน”

ซูจือหยูตกอยู่ในห้วงความคิด ในปาก็พูดไม่หยุดว่า: “ถ้าหากเหมือนอย่างที่แม่พูดจริงๆ ลูกชายของคุณอาเย่ ก็คือผู้มีพระคุณ งั้นหลายปีมานี้ เขาอยู่ที่เมืองจินหลิงคนเดียว ไม่มีที่พึ่งอาศัย จะมีความแข็งแกร่งมากขนาดนี้ได้ยังไง?”

“นี่…นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย! ยอดฝีมือแบบนี้ ต่อให้ตระกูลศิลปะการต่อชั้นนำก็ปลูกฝังออกมาไม่ได้”

“แม่เห็นว่าตระกูลเหอแข็งแกร่งขนาดนั้น ทุ่มเทอย่างเต็มที่ปลูกฝังซูรั่วหลีให้เป็นคนประสบความสำเร็จ ยังห่างไกลจากผู้มีพระคุณหนึ่งแสนแปดหมื่นลี้ ตอนนั้นหนูถูกนินจาพวกนั้นลักพาตัวในประเทศญี่ปุ่น หนูคาดการณ์กว่าหนึ่งต่อหนึ่งยังไม่สามารถที่จะชนะได้ หนึ่งต่อสองก็แพ้อย่างไม่ต้องสงสัย…”

ตู้ไห่ชิงชิงยิ้มเล็กน้อย: “เรื่องนี้ แม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ว่าสัญชาตญาณของแม่บอกแม่ว่า ผู้มีพระคุณที่ลูกจะตามหา น่าจะเป็นเขา”

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ซูจือหยูกลับมาจากประเทศญี่ปุ่น ก็ลืมเย่เฉินไม่ลงมาโดยตลอด

ในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เห็นเย่เฉิน ยิ่งไปกว่านั้นก็ได้รับการช่วยเหลือจากเย่เฉินอีกครั้ง ถึงขนาดที่ว่าเย่เฉินยังช่วยชีวิตแม่ของเธอด้วย นี่ได้หัวใจหญิงสาวที่เย่อหยิ่งดวงนั้นของซูจือหยูไปอย่างสมบูรณ์

ตู้ไห่ชิงมองดูลูกสาวอยู่ในสายตาในหัวก็อดไม่ได้ที่จะนึกขึ้นมาอีก ชายหนุ่มที่เจอหน้าประตูบ้านเก่าของเย่ฉางอิงคนนั้น

เมื่อนึกถึงเขา ก็ยิ่งคิดถึงความรักในชีวิตของตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ เย่ฉางอิง

ชั่วประเดี๋ยวเดียว ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา และก็ถอนหายใจในใจ: “เด็กสาวอย่างจือหยู กลัวว่าจะเกิดความรู้สึกกับผู้มีพระคุณคนนั้นแล้ว ถ้าหากเธอตามหาเจอ เป็นลูกชายของฉางอิงจริงๆ นั่นก็เป็นโชคชะตาเล่นตลกกับชีวิตคนจริงๆ…”