ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2429

ในมุมมองเย่เฉิน ตอนนี้ตระกูลซูอยู่ในช่วงเวลาวิกฤตหัวเลี้ยวหัวต่อ ประกอบกับตอนนี้กำลังถูกผู้คนทั้งประเทศรังเกียจ ดังนั้นพวกเขาจำเป็นต้องเพิ่มความช่วยเหลือใหม่ให้กับค่ายโดยด่วน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ซูเฉิงเฟิงไปที่ซูหางพอดี ดังนั้นเย่เฉินคาดการณ์ว่า มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาเป็นคนผูกมัดใจของอู๋ตงไห่ก่อน ทำให้เขากลายเป็นสุนัขตัวหนึ่งของตระกูลซู

อยู่ในสายตาของตระกูลซูก่อนหน้านี้ คนอย่างอู๋ตงไห่ ไม่มีทางเข้าสายตาพวกเขาด้วยซ้ำ ต่อให้อู๋ตงไห่เป็นคนวิ่งไปคุกเข่าขอร้องที่เย่นจิงด้วยตัวเอง ซูเฉิงเฟิงก็ไม่มีทางให้โอกาสเขาได้พบหน้า

แต่ทว่า ในวันนี้แตกต่างกับในอดีตที่ผ่านมา

ตระกูลซูในตอนนี้หัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่ว่าจะอยู่ที่เย่นจิง หรือว่าอยู่ที่ซูหาง ก็จำเป็นต้องผูกมัดใจเพื่อนร่วมทีมใหม่ ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ดังนั้น เย่เฉินต้องการให้อู๋ตงไห่เป็นสายลับของตัวเอง ดูว่าซูเฉิงเฟิงยังจะมีวิธีการอะไรกันแน่

เมื่ออู๋ตงไห่ได้ยินคำพูดนี้ ก็เข้าใจความหมายของเย่เฉินในทันที

แต่ทว่า ในใจของเขาค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

“เย่เฉินให้ฉันแฝงตัวอยู่ข้างกายตระกูลซู นี่ส่งฉันไปเป็นตัวรับกระสุนไม่ใช่หรอกหรือ?”

“ถ้าตระกูลซูรู้เข้า จะต้องทำให้ตระกูลอู๋ของฉันถึงตายไม่ใช่เหรอ?”

“เดิมทีความแข็งแกร่งของตระกูลอู๋นั้นก็แย่กว่าของตระกูลซูมาก ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่กลับมาที่เย่เฉินแล้ว ก็ต้องชดใช้หุ้นไม่น้อยอีก ตอนนี้ความแข็งแกร่งของตระกูลอู๋แทบจะลดลงเกือบครึ่ง แล้วจะต้านทานการทรมานของตระกูลซูได้ที่ไหนกัน?”

เย่เฉินก็มองความกังวลของเขาออก และพูดอย่างราบเรียบ: “อู๋ตงไห่ ฉันทำงานมีการปูนบำเหน็จและการลงโทษอย่างเห็นได้ชัดตลอดมา ถ้าหากครั้งนี้นายทำงานได้ดีมาก จากนี้ไปฉันไม่มีทางปฏิบัติต่อนายอย่างไม่เป็นธรรมอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นนายวางใจได้ มีฉันอยู่ ตระกูลซูไม่มีทางทำอะไรนายได้อย่างแน่นอน”

นั่นนะสิ อู๋ตงไห่ก็สดชื่นขึ้นมาในทันที

เขารู้ว่า ตอนนั้นจางจื่อโจวไปที่เทียนเซียงฝู่ ฆ่าหงห้าและเซียวฉางควนพ่อตาของเย่เฉิน หงห้าก็กำลังจะตายอยู่ในมือของเขาในไม่ช้า แต่ยังได้รับการช่วยเหลือจากยาอายุวัฒนะเม็ดหนึ่งของเย่เฉินกลับมา น่าเหลือเชื่อจริงๆ

ดังนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบพูดว่า: “ถ้าหากเย่เฉินเต็มใจช่วยเหลือจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นขาเสี่ยวซิน หรือว่าโรคไม่อาจเปิดเผยได้ต้องทานของแบบนั้นทุกๆหนึ่งชั่วโมงของเสี่ยวฉี คงจะรักษาหายดีได้…”

ดังนั้น เขาจึงถามอย่างตื่นเต้น: “คุณชายเย่ คุณ…คุณพูดจริงหรือเปล่าครับ?”

เย่เฉินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “จริงสิ”

อู๋ตงไห่รีบพูดว่า: “ลูกชายคนโตของผม ขาเดินกะเผลกมาโดยตลอด ลูกชายคนเล็กของผมจิตใจมีปัญหา…คุณก็สามารถที่จะรักษาหายดีได้เหรอครับ?”