ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2430
ในขณะนี้ อู๋ซินที่ยืนข้างกายก็ไม่กล้าพูดมาโดยตลอด ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “รักษาได้ก็คือรักษาได้ แต่ว่าฉันต้องพูดไว้ก่อน ถ้าหากนายช่วยฉันจัดการเรื่องนี้ได้ดี ปัญหาบนร่างกายของลูกชายสองคนของนาย ฉันสามารถช่วยรักษาหายดีได้หนึ่งคน”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าท่าทางของอู๋ตงไห่ก็ค่อนข้างผิดหวัง และแอบพูดในใจ: “สามารถรักษาหายดีได้เพียงหนึ่งคนเหรอ? เย่เฉินไอ้หมอนี่เห็นได้ชัดว่าจะใช้เรื่องของลูกชายมายื้อฉันไว้!”
แต่ทว่า สามารถรักษาหายดีได้หนึ่งคน ก็ดีกว่ารักษาไม่หายสักคน
เขาสงสารลูกชายคนเล็กคนนั้นของตัวเองจริงๆ ถ้าหากมีโอกาสรักษาโรคร้ายของเขาหายดีได้จริงๆ นั่นก็จะชดเชยความเสียใจครั้งใหญ่ของตัวเองได้จริงๆ
ดังนั้น เขาตกลงในทันที และเอ่ยปากพูด: “คุณชายเย่คุณวางใจได้ ผมจะทำภารกิจที่คุณมอบหมายให้ผมอย่างสุดความสามารถ!”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย มองดูเวลา และพูดว่า: “เอาล่ะ พวกนายรีบกลับไปเถอะ ถ้าเกิดตระกูลซูมาหาพวกนาย บอกฉันเป็นอันดับแรก”
อู๋ตงไห่รีบพูดว่า: “ได้ครับคุณชายเย่!”
เย่เฉินมองดูเฉินจื๋อข่าย และสั่งว่า: “เหล่าเฉิน ส่งแขก”
เฉินจื๋อข่ายชี้ไปที่ประตูใหญ่ในทันที ทำท่าทางเชิญ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ประธานอู๋ เชิญครับ”
อู๋ตงไห่รีบพูดกับเย่เฉินด้วยเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่งว่า: “คุณชายเย่ งั้นผมกลับก่อนแล้วครับ!”
พูดแล้ว เขาก็พาอู๋ซิน ออกจากห้องอย่างระมัดระวัง
“แบบนั้น ชื่อเสียงของตระกูลอู๋ของพวกเรา ก็จะโดนโจมตีครั้งที่สอง!”
“แต่ผมไม่เหมือนกันนะพ่อ!”
“ผมเป็นทายาทของตระกูลอู๋ในอนาคต เป็นนามบัตรในอนาคตของตระกูลอู๋!”
“ถ้าหากทุกครั้งที่ผมปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน ก็เป็นคนพิการคนหนึ่งที่เดินกะโผลกกะเผลก งั้นภาพลักษณ์ของตระกูลอู๋ก็จะได้รับความเสียหาย;”
“แต่ถ้าหากผมสามารถที่จะหายดีเหมือนเดิมกลายเป็นคนปกติได้ งั้นผมสามารถที่จะมีภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบที่ไร้เดียงสาพอไม่มีประวัติด่างพร้อย ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนได้!”
“ถึงเวลานั้นพวกเราสองพ่อลูกพร้อมใจกันทำงานร่วมกัน จะต้องสามารถทำให้ตระกูลอู๋กลับไปสู่ฉากก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...