ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2431

คำพูดของอู๋ซิน ทำให้อู๋ตงไห่หวั่นไหวอย่างสมบูรณ์

ในฐานะพ่อคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าอู๋ฉีลูกชายคนที่สองน่าสงสารมากกว่า

แต่ว่าในฐานะเจ้าบ้าน ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่า ถ้าหากมีโอกาส รักษาคนใดคนหนึ่งในสองคนพี่น้องหายดีได้ แต่ทำได้เพียงเลือกอู๋ซินลูกชายคนโต ถึงเป็นเรื่องที่คุ้มค่ามากกว่า

“ตามที่เสี่ยวซินบอก ภาพลักษณ์ที่เสี่ยวฉีทิ้งไว้ให้ผู้คนทั่วประเทศก่อนหน้านี้ลึกซึ้งมาก ภาพลักษณ์นี้เรียกได้ว่าจำไว้ในใจไม่อาจลืมเลือนได้”

“ดังนั้น ต่อให้พลาดโอกาสนี้ ทำให้เสี่ยวฉีกลับคืนปกติ ตราบใดที่เขาปรากฏตัวในสายตาของสาธารณชน ก็จะปลุกความทรงจำที่จำไว้ในใจไม่อาจลืมเลือนได้ที่ทุกคนมีต่อเขาให้ตื่นขึ้นมา…”

“เนื่องจากว่า หลังจากที่เขาหายเป็นปกติ ก็ไม่สามารถที่จะอธิบายไปทั่วได้ว่า เขาไม่สามารถที่จะกินสิ่งนั้นอีกแล้ว”

คิดเข้าใจระดับหนึ่งแล้ว อู๋ตงไห่ก็ยอมรับข้อเสนอของอู๋ซิน

ดังนั้น เขาเอ่ยปากพูดว่า: “เสี่ยวซิน เรื่องนี้พวกเราจัดการจนทำให้เย่เฉินพอใจ จากนั้นก็ให้เขารักษาแกให้หายดีก่อน ถ้ามีโอกาสในอนาคต บางทียังสามารถขอร้องให้เขารักษาเสี่ยวฉีให้หายดีด้วย”

อู๋ซินพูดอย่างไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้ว่า: “ใช่ครับพ่อ! ตราบใดที่จากนี้ไปพวกเราทำตามเย่เฉินทำงานเพื่อเย่เฉินมากหน่อย ไม่แน่เย่เฉินยังจะให้โอกาสพวกเราในการรักษาเสี่ยวฉี”

อู๋ตงไห่พยักหน้า และกำชับว่า: “เสี่ยวซิน เรื่องนี้ แกจะต้องเก็บเป็นความลับกับทุกคน ห้ามพูดออกไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าหากน้องชายของแกรู้เข้า เขาจะต้องเกลียดฉันอย่างแน่นอน”

อู๋ซินรีบพูดว่า: “พ่อ พ่อวางใจได้เลย! ตีผมให้ตาย ผมก็ไม่มีทางพูดออกไปแม้แต่คำเดียว!”

อู๋ตงไห่ถอนหายใจ: “เฮ้อ! จากนี้ไปถ้าหากน้องชายของแกไม่มีโอกาสหายเป็นปกติ พี่ชายอย่างแก ก็ต้องดูแลเขาให้ดีๆ”

อู๋ซินพูดอย่างหนักแน่น: “พ่อ พ่อวางใจได้เลย! อันที่จริงผมไตร่ตรองมานานแล้ว รอพวกเราผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไป และก็รออารมณ์ของเสี่ยวฉีคงที่แล้ว พวกเราก็สามารถที่จะพิจารณาส่งเขาไปที่ต่างประเทศ!”

“เมื่อถึงต่างประเทศแล้ว เขาก็สามารถที่จะเปลี่ยนตัวตนใหม่แล้วเริ่มต้นใหม่ แบบนี้ก็ไม่มีทางแรงกดดันทางจิตใจมากนัก ทางที่ดีสามารถไปประเทศที่ชาวจีนค่อนข้างน้อย แบบนี้ก็จะดีมากสำหรับเขา”

อู๋ตงไห่ไม่ได้ชี้ให้เห็น แต่พูดอย่างแผ่วเบาทอดถอนหายใจอย่างสุดขีดว่า: “เสี่ยวซิน น้องชายของแกลำบากมาก แกในฐานะพี่ชาย จะต้องดูแลเขาให้มากหน่อย อย่างอื่นไม่ว่า อย่างน้อยจะต้องดูแลเขาให้ไร้กังวลในเรื่องอาหารเครื่องนุ่งห่มไปตลอดชีวิต”

เมื่ออู๋ซินได้ยินแบบนี้ ในใจก็รู้ในทันทีว่า พ่อเข้าใจเจตนาของตัวเอง

ดังนั้น เขาพูดอย่างแสดงท่าทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า: “พ่อ พ่อวางใจได้เลย ผมจะดูแลเสี่ยวฉีไปตลอดชีวิต”

…

ตอนที่อู๋ตงไห่สองคนพ่อลูกกลับไปที่ซูหาง ซูเฉิงเฟิงก็ตื่นขึ้นจากการนอนหลับ

หลังจากที่ตื่นขึ้นมา เขาก็เรียกพ่อบ้านมาในทันที และถามถึงความคืบหน้าของเรื่องนี้