ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2440
เดิมทีเขาคิดว่าคุณปู่จะต้องไม่มีทางยอมให้ตัวเองตามจีบกู้ชิวอี๋ แต่คาดไม่ถึงว่า เขาจะสนับสนุนตัวเองขนาดนี้
สิ่งนี้ทำให้ความมั่นใจในการตามจีบกู้ชิวอี๋ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างนับครั้งไม่ถ้วนในทันที
ดังนั้น เขาพูดอย่างแสดงท่าทีว่า: “คุณปู่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นตอนนี้ผมก็จะไปเมืองจินหลิง อาศัยเรื่องจัดเตรียมคอนเสิร์ต ดูว่าสามารถที่จะล่อคนบงการเบื้องหลังออกมาได้หรือเปล่า!”
ซูเฉิงเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันให้คนไปเชิญผู้นำตระกูลของตระกูลอันดับหนึ่งในซูหาง อู๋ตงไห่ของตระกูลอู๋ในซูหาง คาดการณ์ว่าน่าจะมาแล้ว แกอย่าเพิ่งรีบไป รอหลังจากที่ทานอาหารค่ำค่อยออกเดินทางก็ไม่สาย”
“ครับ!”
…
ในเวลานี้ โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงในเมืองจินหลิง
ซูจือหยูเบื่อหน่ายอยู่ในโรงแรมไปหนึ่งวัน คนทั้งคนก็กระสับกระส่ายจนทนไม่ไหว
หกโมง ลูกน้องของเฉินจื๋อข่ายเคาะประตูอย่างตรงเวลา บอดี้การ์ดหญิงสองคนเข็นรถเข็นส่งอาหารสองคันเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นพูดด้วยความเคารพว่า: “คุณหนูซูคุณผู้หญิงตู้ค่ะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว เชิญทั้งสองคนไปทานอาหารที่ห้องอาหารค่ะ”
ซูจือหยูอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “เมื่อไหร่คุณชายของพวกคุณจะยอมเจอฉันกันแน่? ฉันรอมาทั้งวันแล้วนะ…”
บอดี้การ์ดหญิงคนนั้นพูดอย่างสุภาพมากว่า: “ขอโทษด้วยค่ะคุณหนูซู วันนี้คุณชายของพวกเราไม่ได้มา”
ซูจือหยูถามต่อว่า: “งั้นเขาบอกหรือเปล่าว่าเขาจะมาเมื่อไหร่?”
บอดี้การ์ดหญิงส่ายหน้า: “คุณชายไม่ได้บอกเลยค่ะ”
ทันทีที่ออกจากห้อง ทั้งสองคนก็มาถึงห้องทำงานของเฉินจื๋อข่าย หลังจากเคาะประตู เผชิญหน้ากับเฉินจื๋อข่าย และเย่เฉินที่นั่งบนโซฟา ก็พูดด้วยความเคารพว่า: “คุณชายผู้จัดการทั่วไปเฉิน อารมณ์ของคุณหนูซูค่อนข้างอ่อนไหว”
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า: “พูดๆ อ่อนไหวยังไงกันแน่?”
บอดี้การ์ดหญิงเล่าเรื่องสถานการณ์เมื่อกี้นี้หนึ่งรอบ
หลังจากที่เฉินจื๋อข่ายฟังจบ พยักหน้า และพูดว่า: “เอาล่ะ ลำบากพวกเธอแล้ว ลงไปพักผ่อนเถอะ”
บอดี้การ์ดหญิงโค้งคำนับบอกลา
ในเวลานี้ เฉินจื๋อข่ายมองไปทางเย่เฉิน และอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “คุณชาย คุณจะไม่ไปเจอเธอจริงๆเหรอ?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...